Het einde in zicht

Wat een stresserende periode! Een grote twee weken geleden liet de gynaecoloog mij weten dat het kindje heel laag zat en betwijfelde hij of ik hem de week erna nog wel zou zien op zijn praktijk. Net die week had ik examens, wat het nog allemaal spannender maakte, want net toen mocht dit kindje nog niet komen! Toen werd het weekend, mijn vriendje was bij mij en dan mocht het eindelijk komen, maar... het kwam niet... Mijn vriendje naar huis, 't kindje mocht dus niet komen! Het werd weer weekend, het mocht weer komen, weer niets...
Toen werd het 11 november, de uitgerekende datum! De datum waar we allemaal naar uit keken, want op die dag zou het kindje altijd vrij hebben op zijn/haar verjaardag, Thomas was bij mij en mijn ouders moesten niet werken. Ja! Ik kreeg weeën! Om 3u30 's nachts. Ik had het gevoel dat mijn buik opzwol en dat al mijn organen in mijn buik een grote druk kregen, gezwegen van de druk op mijn onderrug. Ik kon natuurlijk niet meer slapen. Adrenaline stroomde door mijn lijf! Mijn kindje zou worden geboren!!! Om de 7 minuten weeën! Een uur later heb ik mijn ouders gewekt. Toch nog maar een uurtje rusten. De weeën bleven om de 7 minuten komen. Uiteindelijk toch maar opgestaan. Maar toen... 10u30 was het. Bam, hup, weeën gedaan. Niets meer, zo plots! Geen opgezwollen buiken, geen rugpijn meer, gewoon niets meer! Nog naar het ziekenhuis geweest om alles te laten checken. Alles was goed met het kindje. Ik 1 cm opening. Wat was ik daar nu mee? Natuurlijk was ik blij dat alles in orde was met het kindje! Maar 1 cm opening?? Daar kan je nog maanden mee lopen... Die avond zat ik emotioneel toch wel een beetje door en ook de dag nadien heb ik me moeten slepen om tot de avond te komen.
Ondertussen wel een leuk en druk weekend achter de rug met mijn liefste schatje.
Dinsdag is mijn volgende afspraak met de gynaecoloog. Hopelijk krijg ik een ik dan een datum om het te laten inleiden, want dit kleintje in mijn buik heeft nu al een gewicht van 4kg! Klein beetje beangstigend voor zo'n klein meisje als ik :p

Back to school

De mensen van de lagere school en het middelbaar hebben al een schoolweekje achter de rug en ook voor mij is het bijna zover. Maar eigenlijk vind ik het helemaal nog niet zo erg, ik kijk best uit naar het nieuwe schooljaar. Ik heb een hele leuke vakantie gehad, heb heel veel gedaan en heb me maar weinig verveeld, maar ik heb het gevoel dat het tijd is om er terug in te vliegen en er terug een mooi schooljaar van te maken. Maar ik kijk er ook wel wat weemoedig naar toe, want het is toch best eng met de zaken die me te wachten staan en soms slaat de angst wel toe, maar toch weet ik dat het me terug zal lukken, zoals het me vorig schooljaar is gelukt. Misschien/waarschijnlijk zal ik herexamens hebben, maar dan is het maar zo, ik weet dat ik op een dag zal afstuderen en mijn diploma zal hebben. Alles op zijn tijd :-)

Long time ago...

Hoi,
Verlegen kom ik nog eens terug op mijn blog-o-theekje. Het is inderdaad lang geleden! Mijn excuses hiervoor! De laatste maanden is er gewoon zo ontzettend veel veranderd in mijn leven (te veel om te vertellen).
Als ik eerlijk moet zijn, ik heb ergens bewust mijn blog, en daarmee die van andere, vermeden. Ik kwam hier niet meer om de confrontatie met mezelf niet te moeten aangaan. Mijn blog was een plaats waar ik alles kwijt kon, mijn emoties en gedachten, maar nu ging dit plots niet meer en ik kon het niet opbrengen om schijnheilig te doen.
Misschien dat het nog wel duidelijk wordt welke de veranderingen zijn in mijn leven, misschien ook niet.

Wat ik wel kan zeggen, is dat ik geslaagd ben voor mijn eerste jaar orthopedagogie :-)
En met dit goede nieuws, wil ik graag dit bericht afsluiten!

Tot gauw!
Groetjes

Magali gaat autorijden!!!

Allen opgepast waar u deze zomer zal rijden! Vooral opletten rond de streek van Eeklo, want... Magali gaat rijlessen volgen!!! Straks ga ik me gaan inschrijven om deze zomer 20 uur te gaan rijden, zodat ik daarna zonder begeleider achter het stuur mag! Spannend allemaal! Ik hoop echt dat het zal lukken, want ik ga volgend jaar (jammergenoeg :( ) niet meer op peda zitten, dus om dagelijks meer dan 4u met het openbaar vervoer te reizen, zie ik ook niet echt zitten. Alleen zijn er nog enkele probleempjes: ik heb nog geen auto, geen geld om die auto te verzekeren en nog minder geld om benzine te betalen... Maar dat zijn zorgen voor later! Nu mij eerst concentreren om die 20u te halen! Verder zien we wel!

Toverbal

Je kent dat wel, van die toverbollen die je als kind zeker nog gegeten hebt. Zo'n bevlekte bol waaraan je moet lekken en er komen dan steeds andere kleuren te voorschijn. Wel, gisteren liep ik in het station met mijn vriend en ik zag zo'n automaatje waar je een euro moet in steken en dan moet je zo aan een hendeltje draaien, met van die toverballen in. En ik wou natuurlijk één! Ik wou nog eens lekker kind zijn! Dus ja, even later had ik die toverbal in m'n handen. En leuk dat het was. Ik begon er meteen al aan te likken. Ik zag er al naar uit om alle kleurtjes te zien. Maar na meer dan een halfuur (!!!) deed mijn tong super veel pijn, lagen mijn lippen open en had ik enkel nog maar geel tegengekomen. Ik was het helemaal zat! Ik heb nog even op mijn tanden gebeten, maar dan ben ik gestopt.

Pff, toverballen, ze zijn niet eens lekker!

Valentin à Paris

Dit jaar heb ik mijn (allereerste) Valentijn in Parijs gevierd (niet dat ik van dat commercieel gedoe hou, maar kom)! Onze studentenvoorziening had een uitstap naar Parijs georganiseerd voor een dagje en Thomas en ik hebben ons ingeschreven. Het is echt een mooie dag geworden. Het weer was goed, we waren bijna de ganse dag vrij en we hebben veel gezien en veel gewandeld. Het was terug een hele romantische dag =) - er komen nog foto's.
Ik ben ondertussen al meer dan 4 maandjes samen met Thomas =D en nog even gelukkig!

Pure gelukzaligheid

Gisteren was de mooiste avond van mijn hele jonge leventje! Ik heb namelijk mijn schatje verrast met een romantisch avondje en een heerlijke chocoladefondue (met witte chocolade!!!). Ik heb mijn peda-kamertje versierd door een hartjes-deken op de grond te leggen met daarop rozeblaadjes en overal kaarsjes te plaatsen; fruit en cake te snijden enzovoort.
Natuurlijk liepen er al een paar zaken in het honderd. Zo komt hij normaalgezien maar op peda om 18u en opeens stond hij voor mijn deur om 16:30!!! Dus ik kon hem niet binnenlaten, dus had hij natuurlijk al iets door, maar hij dacht gewoon dat ik iets op mijn kamer liggen had dat hij niet mocht zien. Maar de spanning moest nog stijgen, want Bollie (= Thomas = mijn schatje) had normaalgezien bezoek om 19u tot max 20u, maar het bezoek was in retard van meer dan een uur en het duurde ook langer dan verwacht. Om 21:30u belde Thomas eindelijk dat het bezoek weg was. Ik naar zijn kamer lopen, hem blinddoeken, en hem naar mijn kamer gebracht. Hij was sprakeloos! En dat was de start van een super romantische avond! Ik voelde me zooo gelukkig!

We zien wel, is het niet?

Nog 2 te gaan en ik ben er vanaf! En het mag wel ook hoor, want wat duurt het lang! Ik ben nu al 5 weken aan het leren leren leren!!! Whaaaaaa!!!!

De letters achtervolgen me op straten, de woorden in mijn dromen, de zinnen in mijn hoofd. Maar dan zit ik daar, in een grote zaal, allemaal krakende stoelen en zuchtende mensen rond me heen. En letters, woorden, zinnen ontglippen me en mijn hoofd is leeg... Geen woord kan ik schrijven op het blad papier dat voor me ligt...

Hehe, nee, grapje, zo erg is het niet. Hoewel ik er geen gedacht van kan vormen hoe ik het gedaan heb, heb ik meestal wel overal alles kunnen invullen. Nu enkel nog hopen dat het het goede antwoord was. Maandag nog eentje en woensdag, dan ben ik er vanaf, van mijn eerste examenperiode van de hogeschool. Ik hoop dat ik het er goed vanaf heb gebracht, maar ik durf een uitspraken maken. We zien wel, is het niet.

En nog groot nieuws!!! Misschien wordt zomer 2009 toch geen 'normale' zomer. Normaal ging ik niet kijken om een zendingsreis te maken, maar het is toch begonnen kriebelen en "toeval" (jaja.. toeval, uhum) heeft me geconfronteerd om toch iets te gaan doen... En nu is er een petieterig klein mini kansje dat ik heel misschien deze zomer voor twee weekjes naar Oekraïne zou gaan om te werken onder de straatkinderen. Maar de kans is nog heel miniem. We zien wel, is het niet?

En nog iets, maar het staat ook nog niet vast: ik ga misschien deze zomer leiding geven op een kamp voor christelijke kindjes met een matig tot ernstige handicap. Ik doe nu een animatorcursus van de EJV en dat zou misschien mijn stageplaats kunnen zijn. Let us hope and pray it will be. We zien wel, is het niet?

Zo, maar ik ga slapen. Ik hoop snel terug te kunnen schrijven, met interessante informatie (is het dan ooit al interessant geweest?). We zien wel, is het niet?

What's going on?

Hoi lieve mensjes,
Alles goed met jullie?
Whiii, mijn eerst blogbericht in 2009!! Niet dat het interessant zal worden hoor, naja.
Ik zit voor de eerste keer in mijn blok!! Whaaaaaaa, spannend!!!!!!! Streeeeeeeesssssssss!! Ja, ik ben volop aan het stressen! Ik zie de ergste scenario's voor me, dat ik voor niets geslaagd zal zijn. Ik weet het, ik mag zo niet denken, optimistisch blijven, maar ik kan dat beeld gewoon niet loslaten! Maar foert, ik ga jullie hier ook niet mee lastig vallen. Ik begin volgende week maandag trouwens, gebed is altijd welkom, mijn mede-believertjes.

Vandaag had ik weer een lumineus idee! Mijn deur van peda (≈ kot) volplakken met post-itjes! Geweldig toch. Natuurlijk geen lege, maar gewoon met mooie tekstjes, of ik laat andere mensen er iets op schrijven. Nu zal ik nooit meer met een dipje m'n kamer uitkomen, want mijn deur zal vol te staan met positieve dingetjes =D.

Zow, moet ik nog iets zeggen? Ben vandaag 3 maand samen met mijn vriend =D wat gaat het snel, maar de liefde/verliefdheid groeit alleen nog maar =D Ik hou heel veel van hem!

Zo, ik ga nu nog ff ontspannen en dan slapen, want morgen wordt terug een blokdag!
Lieve groetjes, ikke

Help...

Ik weet niets meer te schrijven de laatste tijd... Is mijn leven echt zo oninteressant geworden, of was het altijd al zo, maar zeverde ik vroeger gewoon wat? Geloof me, ik denk nog veel aan mijn blog en ik laat jullie niet in de steek, ik weet gewoon niet wat te schrijven. Nu vallen me wel twee dingen in: 1. Ik had overlaatst een examen gehad, mijn allereerste examen op de hogeschool!!! Eerst had ik een proefexamen en daarvoor had ik 19/20, maar ik had al de vragen op voorhand gekregen van iemand, waardoor het niet echt moeilijk was om zoveel te halen, maar toch was ik wel blij. En je moest de leerkracht zien kijken hebben toen gezegd had dat ik zoveel had, want we moesten het examen van een medestudent verbeteren. En ik heb nogal problemen met die leerkracht, omdat ik een beetje te luidruchtig ben (was) en haar les. Maar doet er niet toe. Wat er wel toe deed, was het echte examen! Ik vond het best wel spannend. Dus ik maakte het examen, en ik had eigelijk wel het gevoel dat het goed gegaan was, maar al mijn medestudenten vonden het zo ontzettend moeilijk en echt iedereen was aan het flippen, en ja, dat zette zich natuurlijk ook op mij en ik begon te twijfelen of het wel daadwerkelijk zo goed gegaan was dan ik dacht. Maar twee dagen later mocht ik al op gesprek met de leerkracht, ja met diegene die me niet zo goed afkan, en kreeg ik mijn punten al: 13,5/15!!! Whoehoe! Ikke wel blij natuurlijk. Het gesprek verliep wel wat minder goed. Ik kreeg een heleboel terechte, maar vooral onterechte kritiek naar mijn hoofd gesmeten... Maar ja, ondertussen zorg ik er voor dat de leerkracht niets meer van commentaar op mij kan geven (hoewel ze wel altijd iets vind) en zorg ik dat ik veel antwoord e.d., we zien wel (de reden daarvoor is dat we ook op onze attitude gequoteerd worden voor dit vak).
En 2. Magali heeft een stretch in haar oor!!! Ja, een stretch, zo'n gat in je oor =p maar een kleintje bij mij. Ik weet het, de meeste vinden dat vies en eng, maar ja, ik vind het mooi (kleintjes dus), dus heb ik nu ook één. Om misverstanden te vermijden (dat jullie niet denken dat ik met zo'n groot gat in mijn oor loop) en gewoon omdat ik graag foto's neem en op mijn blog plaats, zal ik een foto ervan plaatsen =p
Zo, dit was het weer voor vandaag (of voor de komende halve maand). Zo meteen ga ik lekker een ijsje gaan eten met de liefste jongen van de hele wereld en nog lekker genieten van de mooie avond :)
Dag dag lieve mensjes!Gewoon omdat deze leuk is ;-)

Het ontstaan van Fredje

Ik heb in een vorig blogbericht beloofd dat ik het verhaal van Fredje nog ging vertellen.
Eerst en vooral, dit is Fredje.1 november ben ik met mijn vriend en enkele vrienden van hem naar Bellewaerde geweest. Echt super leuk. Wel slecht weer, maar ja, dat risico neem je als je in het najaar naar een pretpark gaat, hé.
Maar we liepen dus in het park, en we zagen van die kraampjes staan om ballen in te gooien (wat er makkelijker uitzag dan het was). En iedereen wou dat proberen, maar ik vond dat een beetje geldverspilling (het was 2€ voor 2 ballen te gooien!!!). Maar we stonden daar al een halfuur, iedereen had daar al een 10-tal € aan uitgegeven, behalve ik en het resultaat waren 2 gewonnen kikkers (door een eenzelfde persoon). Maar een meisje in ons groepje, Hanne, was echt verzot van kikkers en ze wou echt een hebben. En die ene jongen die al 2 kikkers had gewonnen, had ze beide aan zijn vriendin gegeven en het was echt superzielig voor Hanne. En eigelijk had ik iedereen al een halfuur bezig gezien en was ik benieuwd wat ik ervan zou terecht brengen. Dus... Ja, inderdaad, Magali ging het ook eens proberen! Ik zei nog 'allemaal kijken hoe Magali afgaat!', alle ogen op mij gericht, ik gooi de bal en GOAL!!!!!!!!!! Jaaaaaaaaaaaaa! Raak! Whoehoehoe!!! (mijn reactie was in werkelijkheid nog uitbundiger, het kon me niet schelen wat iedereen van me dacht). Dus ik had een kikkertje gewonnen. De tweede bal was niet raak, maar misschien maar best, want anders had ik zo'n grotere knuffel gewonnen en ging de verleiding misschien te groot zijn geweest om niet te doen wat ik heb gedaan: de kikker aan Hanne geven.
Niet dat ik wil stoefen over het feit dat ik die kikker heb weggegeven, ik wil enkel stoefen over het feit dat mijn eerste bal meteen raak was, terwijl anderen (grote, sterke jongens) al 10-tallen euro's hadden afgegeven en (bijna) niets hadden gewonnen. =p
Maar Fredje hangt in mijn kamer, dus bovenbeschreven kikker kan Fredje niet zijn! Inderdaad niet. Hanne ging ook nog eens proberen te gooien, en ja, ze had ook prijs! En dan heb ik haar kikker gekregen, en zo is Fredje ontstaan. En die zit nu op mijn staanlamp in mijn peda-kamertje. Is hij niet cool?

Night of the proms!

Gisteren ben ik naar Night of the proms geweest. Eén woord: zalig! Het was echt zo goed, met de perfecte liedjes, zoals 'I believe I can fly' en 'They stood up for love' en prachtige klassieke én gospelmuziek!

Maar laat ik beginnen bij het begin. Na een hele leuke rit op de bus met mijn medestudentjes van de katho, eerste -, tweede -en derdejaars, allemaal Ipsoc-genootjes, kwamen we eindelijk aan in het Sportpaleis. Bollie en ik bleven bij Bart, Maxim en Petje, drie van onze vrienden die naar de personen-met-een-handicap-ruimte aka vip-ruimte, mochten. Bollie duwde Bartje in zijn rolstoel, ik Maxim en Petje zichzelf. En normaalgezien worden rolstoelgebruikers dan verder begeleid door het Rode-Kruis, maar wij mochten steeds verder mee, tot we in de vip-ruimte waren terecht gekomen. Ik keek mijn ogen uit mijn hoofd, wat een beeld! Vanuit die plaatsen, heb je echt een perfect zicht. Ik dacht dat we elk moment terug naar beneden moesten, want we hadden eigelijk staanplaatsen, maar opeens kwamen ze met twee stoelen voor Bollie en mij. Wat hebben we genoten! Ik voelde me intens gelukkig.

Na de pauze zijn we dan wel naar beneden gegaan, om het tweede deel bij onze andere vrienden te staan. De sfeer zat er dik in!

Ik heb echt zo genoten van die avond :) ik kijk al uit naar volgend jaar!

Met dank aan al mijn peda -en orthogenootjes!

Ben zo blij!

Ja, ben echt blij! Omdat ik terug op peda ben! Niet dat ik het thuis niet goed heb of zo (...), maar hier is de sfeer gewoon zo leuk! Ik heb het echt gemist! 'k Heb iedereen een knuffel gegeven toen ik aan kwam! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het hier zo naar mijn zin heb! Vroeger had ik bijna geen vrienden, en nu! Niet dat ik wil stoefen hé, maar 't is gewoon zo leuk. Ik geniet er echt van, van de mensen om me heen.

Ik moet trouwens nog een vertelseltje vertellen :-). Hier op peda zijn de kamertjes nogal donker, en ik hou helemaal niet van donkerte (duisternis dus ;-) ). Dus ik met mijn mama om een staanlamp in de Euro-shop. Er was juist één in reclame en toen we daar kwamen, zagen we dat er nog maar één lamp stond. Dus wij (vooral ikke) hadden geluk.
Thuis had ik de doos al eens opengedaan en het zag er allemaal redelijk makkelijk uit. De zondag daarop ga ik naar peda, met mijn nieuwe lamp en een schroevendraaier. Ik zag het helemaal zitten :-D (eigelijk zat ik met het idee om enkele jongens hulp te vragen :P). Annelien (zie onderaan blogbericht) haar papa (ik rij om de twee weken met hen mee naar Kortrijk) stelde nog voor om die lamp in elkaar te steken. Maar ik zei dat het wel ging lukken. Ja, ik zie liever een jonge jongen werken, dan haar papa (oeps, iets te grof??).
Dus ja, ik zat daar, met de stukken lamp en een schroevendraaier in mijn hand. Eerst toch even zelf proberen... Ok, na 5 minuten had ik het al opgegeven, want dit ging nooit in mijn eentje lukken, ik had minstens één andere persoon nodig. Dus ik stuur een smsje naar een jongen die een verdiep lager woont "hé, kan jij goed lampen in elkaar steken?". Nog geen 5 minuten later stond hij, Sven, aan mijn deur. Hij begon aan het klusje. Even later liep de Sven van op mijn verdiep voorbij mijn kamer en zag het gebeuren. Hij begon Sven te helpen, en zo waren de twee Sven's aan mijn lamp bezig, en stond ik er op te kijken (met nog 4 andere mensen, die in het voorbij gaan mijn kamer waren ingelopen).
Aanschouw, mijn lieverdjes:

De twee Sven's aan het werk:
Iedereen die er op stond te kijken =p (we stonden met 7-en in mijn kleine kamertje):Het resultaat:(Met Fredje, de kikker, zie een volgend blogbericht)

Hoi lieverdjes van me,,

Ik stop ermee voor vandaag: huiswerk. Hehe, zo klinkt het alsof ik al een heleboel gedaan heb. Eigelijk niet hoor. Volgens mij doe ik veel te weinig voor school. Ik weet het niet. Ik hoop dat mijn gevoel fout is, dat het een gevoel is, ontstaan uit faalangst ofzo. Maar als ik kijk naar bepaalde mensen in mijn klas, dan doe ik veel minder... maar als ik dan naar andere kijk, dan doe ik juist meer. Misschien ben ik het gemiddelde? Ik heb best wel een grote angst om niet te slagen. En als ik kijk naar mijn omgeving, dan groeit die angst enkel maar. Mensen in mijn klas die hun jaar opnieuw doen, en slechts maar enkele vakken volgen in het tweede jaar, of dan die andere mensen die zoveel meer leren dan ik... En de vakken die we hebben, brr, daar krijg ik helemaal de kriebels van. Ik doe mijn richting graag, heel graag, ik vind het superinteressant. Maar sommige vakken - vakken die elke sociale richting krijgt - zijn soms zo, ik weet niet. Bv. recht, de docent is supervriendelijk hoor... maar ze kan geen les geven (ook al is ze super sympathiek!)! Ik bedoel, ze heeft zelf recht gestudeerd ofzo, mag nu bijna op pensioen, heeft nooit les gegeven, en nu opeens, op haar 65e ofzo, gaat ze beetje lesgeven aan een klas met 60 mensen in een veel te kleine aula... Of sociale instituties! Saai dat dat vak is!!! Maar op drie lessen hebben we wel 300 pag. gezien. Da's niet normaal!!! En ik heb nooit opgelet in die les (I know, mijn eigen schuld, ...).
En op peda is het veel te leuk, veel te veel mensjes die aan mijn deur komen kloppen of me uitnodigen. Mensen, laat me met rust! Ik moet studeren, samenvatten, schematiseren, lessen herhalen en voorbereiden!!! Maar kom gerust ff binnen, mijn deur staat altijd open ;-)
OK, Magali, rustig worden. You can do it! I can do it. Hmm, zkr? Wat als ik vakken ga moeten meenemen volgend jaar? Dan ga ik teleurgesteld zijn in mezelf, dan gaan anderen teleurgesteld zijn in mij... Gewoon niet aan denken, I guess, worries for later. Nu, lekker genieten.
Ik ga maar eens slapen...
Love you all, maatjes!

Hoi lieve mensjes

Hallo iedereen,
Sjongejonge, wat heb ik het ontzettend druk! Ik heb geen tijd meer voor het liefste wat ik doe: schrijven! Maar ik ben er nog hoor, mensjes. Eigelijk heb ik niet echt iets grappigs, opbouwend of vernieuwends te zeggen (wanneer wel eigelijk?).
Wel ben ik vreselijk aan het stressen voor school! Heel veel werk en te weinig tijd. Op peda blijft het superleuk.
Oh, ik ben op animatorweekend geweest (bijna vergeten, hoewel ik nog maar net thuis ben =p). Het was heel tof, heel leerrijk. En terug nieuwe mensjes leren kennen, whoehoe. Weet je wat ik raar vind? Dat mensen mij allemaal raar vinden. Ik vraag mij af hoe dat komt. En wat ik ook raar vind: dat mensen het logisch vinden dat een koe mijn lievelingsdier is. Naja, koeien zijn en blijven schattige, lieve en grappige dieren!

Zie, grappig hé. Whaha.
En nog één tipje: lach zo min mogelijk geforceerd, het schaadt de gezondheid!

Mijn leven op de hogeschool

Hallo lieve blog-lezertjes,
Aan allen die aanwezig zijn: proficiat; en aan allen die niet aanwezig zijn: ook proficiat!
Zoals je merkt ben ik een beetje gek, de reden? Het is hier supertof! (en ik ben gewoon bekaf, en dan ben ik ook altijd knetter). Ik heb echt al heel veel mensen leren kennen en ik word echt super goed aanvaard (wat toch wel een beetje nieuw is voor mij). De lessen zijn totnutoe interessant en het is heel veel herhaling van vorig jaar (wat dus goed is).
Maar lieve al dan niet medebloggertjes, ik mag jullie toch het volgende verhaal niet onthouden. Mijn eerste ervaring in het centrum van Kortrijk (en eigelijk nog meer buiten het centrum).
Vandaag had ik les tot 15:45u, dus omdat ik nog niet zoveel huiswerk had, dacht ik eens op mijn eentje het centrum van Kortrijk te verkennen en nog wat spulletjes te kopen voor op mijn peda. Zo ging ik lijnbus 13 nemen. De chauffeur vertelde me dat ik op het belletje moest drukken als we in de tunnèl gingen rijden, dus zo deed ik dat en stapte ik de volgende halte af. "Hmm, is dit het centrum?" dacht ik. Groot was het niet, dus ging ik nog wat andere winkelstraten zoeken (omdat ik wist dat er zeker een Casa en een Zeeman moest zijn, want mijn ma had daar donderdag iets gekocht). Niet veel later wist ik helemaal niet meer waar ik was, maar dat was algauw in orde. Toen stond ik in de winkel en werkte mijn bankkaart niet meer (vind ik altijd zo'n afgang), maar gelukkig kon ik nog geld afhalen.
Maar lieve lezertjes, ik laat al dit saaie gedoe even over en ik ga naar het moment dat ik terug naar de Katho wou. Dus ik wou terug de 13 nemen, dit is een bus die voortdurend toertjes rijdt, dus ik moest hem op dezelfde plaats nemen waar ik afgestapt was, dit gebeurde dan ook zo. Ik wist ook dat dit toertje niet lang duurt, een minuut of 10. Na een kwartiertje begon ik me zo af te vragen wanneer mijn halte ging komen, en ik zat te twijfelen of ik het aan de chauffeur zou vragen, maar ik wist dat ik mijn halte ging herkennen, dus ik deed dit toch maar niet. Nog een tiental minuutjes later, vond ik het toch echt raar dat ik er nog niet was. Op datzelfde moment stonden we even stil, en ik was naar buiten aan het kijken. In een etalageraam dat ik door het busraam zag, werd het lijnnummer weerspiegeld: 62!!! Ik belde meteen en het volgende moment stond ik in een protverlaten plaats. Ik stond in Heule, in de Oudstrijdersstraat, zag ik aan de bushalte. En ik moest nog een halfuur wachten tot mijn volgende bus kwam (gelukkig, want er was altijd anderhalf uur tussen, en die ik wou nemen was 18:28u). Ik heb meteen naar een vriend van op de peda gesmst met de vraag wat ik moest doen, en hij was zo vriendelijk om te wachten aan het station tot ik er was, zodat we dan samen de goede bus konden nemen (T.B., als je dit leest: nogmaals super bedankt!!!). Dan zijn we nog even lekker samen frietjes gaan eten en uiteindelijk zijn we op de kamer van een pedagenoot beland en nu is het 23:11u en zijn zij net uit mijn kamer.
Zo dat was mijn verdwaalverhaaltje. Hoewel ik er nu mee kan lachen, was het niet op het moment zelf. Maar nu dus wel, en dat is het belangrijkste.

Verder heb ik gisteren ook tot iets na middernacht gebabbeld met pedagenoten en dan nog 2 uurtjes wakker gelegen van al de indrukken die ik op mijn eerste dagje ervaart heb.
Zo, maar nu ga ik toch slapen. Normaal ging ik mijn eerste vakjes beginnen samenvatten, maar dat zal nu toch een dagje moeten worden opgeschoven (stoute ik...).
Zo, dikke knuffel aan iedereen die het wil ontvangen.
~Princess Magali~

Mijn eerste nachtje

Deze nacht zal het mijn eerste nachtje op peda vond/vind het toch wel moeilijk hoor. Hoewel iedereen heel erg vriendelijk is, was ik toch een beetje down daarnet. Ik moet zeggen: de eerste avond van een weekend of kamp, heb ik dit gelijkaardig gevoel. Ik ben gewoon nogal nerveus voor morgen. En dan ben ik nog eens mijn lessenrooster vergeten en kan ik totaal niet met de site van de school werken. Ik weet wel dat ik maar om 10:45u moet beginnen met de les, dus ik morgenochtend nog tijd genoeg om uit te zoeken welke les ik heb (en waar).
Ondertussen heb ik nog proberen mijn kamertje leuk in te richten en ik vind dat het al gezellig wordt. Maar ik zou toch nog een poster ofzo moeten hebben, want de muren zijn best kaal. Ik zal wel eens naar het centrum van Kortrijk gaan, deze week. Veel huiswerk zal ik toch nog niet hebben hé, hoop ik toch... Ik ben soms bang dat ik niets meer van vrije tijd zal hebben. Dat alles om school zal draaien en ik zal verdrinken in al het werk. Maar daar mag ik nu nog niet aan denken. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik het overleef tot donderdag (want vrijdag heb ik geen les, cool hé). Dat komt wel in orde.
Ik zal gewoon blij zijn als die eerste dag(en) voorbij zullen zijn, dat ik een beetje aangepast ben aan alles om mij heen en al wat vrienden heb leren maken. Wat ik wel tof vind, is dat iedereen hier zo vriendelijk is, mijn peda-genoten proberen echt er voor te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Dat vind ik wel cool.
Maar zo, morgen meer over hoe ik de dag overleeft heb.
Gebedjes zijn altijd welkom ;-)

The last days...

Hey lieve vriendjes die mijn blog een beetje volgen,
Wat is er de laatste dagen in mijn leventje gebeurd? Euhm... ik heb me... verveeld!!! Tot vorige week ging alles goed, ik moest nog werken en 's middags had ik wel iets te doen, of ging ik slapen (=p), maar maandag begon het: normaal ging ik een vriendin vragen of ze met me wou afspreken, maar heb dat uiteindelijk steeds uitgesteld tot het te laat was, dus dat ging niet door. En dinsdag ging ik met mijn beste vriendin weggaan, maar zij kreeg dan de buikgriep, dus dat ging dan ook niet door (Sarai, ik wil geen sorry horen hé, ik neem je NIETS kwalijk!!!). En zo begon het vervelen dus, en ik zat gewoon ook een beetje in de put. Dat gebeurd wel vaker als er iets in mijn planning veranderd (iemand uit het publiek roept: freak!!!). Maar gisteren voelde ik me toch al een beetje beter. Al een tijdje zat ik met het idee dat fotografie mij heel erg interesseert, dus ben ik met mijn 8-miljoen-pixels-fototoestel de tuin ingegaan, nadat ik hem eerst had laten vallen... Conclusie: ik heb geen talent =p (lees: slecht fototoestel):

En vandaag moest ik voor het eerst gaan hogescholen! Spannend zeg. Dinsdag en gisteren een beetje gerief klaargestoken om mee te doen voor mijn peda en in de auto gestoken. En vanmorgen vertrokken we. Ik moest wat les en informatie meevolgen en ondertussen hebben mijn lieve oma en mama mijn pedakamer ingericht. De les en informatie was saai (echt saai!!!), maar de mensen waren allemaal heel vriendelijk en daar heb ik wel van genoten. Hier wat foto'tjes:

Mijn pedakamer, getrokken vanuit de deur:En vanuit de kant van het raam:Het uitzicht vanuit mijn raam, het restaurant:Annelien en ik, een vriendin (die ik al langer kende), die nu aan haar tweede jaar begint:Dit was het weer. Tot gauw.
Dikke knuffel.

Ziek :(

Ik ben ziek (nog steeds). Alles zit dicht: mijn neus, mijn oren, mijn sinusitten, zelf mijn luchtwegen, waardoor ik het soms benauwd krijg. En ik moet voortdurend hoesten en mijn neus snuiten (hoewel mijn neus verstopt zit...). Echt supervervelend. Waarschijnlijk heb ik het zo te pakken gekregen, doordat ik al moe was van mijn werk (als bakkerin) waarvoor ik vroeg moest beginnen en moest werken aan een oven en dan meteen daarachter in een diepvries. Dus ja...
Ik hoop dat het snel beter is. Oh ja, komt wel goed =)

Neuspiercing

Je gelooft het nooit! Of misschien ook wel... Maar... ik heb een neuspiercing! Zot hé! Dat heb ik eergisteren heel impulsief besloten. Ik had al een paar keer zitten denken dat ik wel graag terug (ik heb vroeger nog ene gehad, maar deze heb ik per ongeluk laten dichtgroeien) een neuspiercing wou, maar het was niet zo dat ik 'nu één moest hebben'. Maar dinsdag liep ik dus in Eeklo moet een goede vriendin van me en we kwamen een andere vriendin tegen, en we kwamen op het onderwerp 'piercings'. En ik zei dat ik wel nog graag een neuspiercing zou willen hebben, en die vriendin die we hadden tegengekomen zei: 'Wel, laat ene schieten.' Maar ik had dan ook zo iets van dat kan ik nu toch niet zomaar doen. Maar ik begon dan toch ook te twijfelen en erover na te denken, dus heb ik dan een smsje gestuurd naar mijn mamie of ik dus een neuspiercing mocht laten schieten. En ze had geantwoord met: "Dat moet je zelf weten. Je bent nu volwassen. Wat je ook doet, 't is goed voor mij (dat geldt enkel over die neuspiercing hoor)." Enzo stuurde ik een berichtje naar die vriendin, die ondertussen even naar huis was, dat ik toestemming had gekregen van mijn ma. En dan zijn we met z'n drieën naar de Black Store (piercing shop) gegaan en nu heb ik een neuspiercing, zot hé.

En nu ben ik ziek, dus da's heel handig om je neus te snuiten als je net een neuspiercing hebt laten steken...