Wat ging er door je hoofd?

Wat ging er door je hoofd toen je twee messen en een bijltje in je rugzak stopte. Wat ging er door je hoofd toen je met je fiets vertrok naar het Fabeltjesland. Wat ging er in je hoofd toen je binnenstapte in het kinderdagverblijf. Wat ging er door je hoofd toen je het eerste kindje doorboordje met je mes en toen iedereen rondom je begon te schreeuwen. Wat een hels geluid moet dat zijn geweest. Kinderen die om hun leven huilen, schreeuwen. Ik begrijp het niet. Hoe kon je? Hoe kon je zoiets doen? Wou je alle kinderen in de wereld vermoorden? Had je zelf zo’n verschrikkelijk leven dat je andere kinderen van die pijn wou sparen? Had je net een meisje zwanger gemaakt die abortus heeft laten doen of die een miskraam kreeg? Of was er gewoon iets in je geknakt, iets, iets dat niet uit te leggen is? Je wou gewoon moorden? Hoe kon je zoiets doen? Niets ter wereld geeft jouw het recht dit gedaan te hebben! Niets! De hele wereld is boos op je, de hele wereld haat je! Ik haat je! Je hebt levens ontnomen, levens die nog niet eens gestart waren. En jij lacht er mee. Jij wou 10-tallen baby’s vermoorden en jij kan alleen nog maar lachen. Ben je gek of zo? Zeg het me! Ben je gek? Ja, je bent gek! En jouw gekheid heeft drie mensen het leven gekocht en 10-tallen, 100-tallen het leven verpest! Ik haat je, zeg ik je, ik haat je! Ik haat je zo fucking veel! Jij doet woede in me opborrelen. Jij, jij… ik wou dat ik je kon slaan! Ik zou je slaan! Ik zou spugen in je gezicht! Ik zou… ik hoop voor jou dat je niet meer op vrije voeten komt, want mensen zullen je vermoorden.
Ik wil niet boos zijn. Is dit wat God van me verwacht, dat ik kwaad ben! Ik kan je niet vergeven voor wat je ons hebt aangedaan, maar ik wil je vergeten, je opsluiten in mijn vergetendheid. En ik wil rouwen met alle andere mensen, ik wil klaar staan voor hen die mij nodig hebben. Ik wil bidden voor de families die nu zoveel pijn lijden. Maar elke keer als ik bid, kom jij in mijn gedachten en lukt het me niet meer om je te verbannen en moet ik ook voor jou bidden. Maar ik wil niet voor jou bidden! Ik weet niet eens wat te bidden! Ik kan enkel bidden dat je zult boeten, maar zo mag ik niet bidden. Ik leg mijn hoofd neer, ik ga slapen. Ik bid voor de families... ik bid voor jou… Maar ik blijf me afvragen ‘wat ging er door je hoofd?’ Hoe kon je?

Hoi lieverdjes van me,,

Ik stop ermee voor vandaag: huiswerk. Hehe, zo klinkt het alsof ik al een heleboel gedaan heb. Eigelijk niet hoor. Volgens mij doe ik veel te weinig voor school. Ik weet het niet. Ik hoop dat mijn gevoel fout is, dat het een gevoel is, ontstaan uit faalangst ofzo. Maar als ik kijk naar bepaalde mensen in mijn klas, dan doe ik veel minder... maar als ik dan naar andere kijk, dan doe ik juist meer. Misschien ben ik het gemiddelde? Ik heb best wel een grote angst om niet te slagen. En als ik kijk naar mijn omgeving, dan groeit die angst enkel maar. Mensen in mijn klas die hun jaar opnieuw doen, en slechts maar enkele vakken volgen in het tweede jaar, of dan die andere mensen die zoveel meer leren dan ik... En de vakken die we hebben, brr, daar krijg ik helemaal de kriebels van. Ik doe mijn richting graag, heel graag, ik vind het superinteressant. Maar sommige vakken - vakken die elke sociale richting krijgt - zijn soms zo, ik weet niet. Bv. recht, de docent is supervriendelijk hoor... maar ze kan geen les geven (ook al is ze super sympathiek!)! Ik bedoel, ze heeft zelf recht gestudeerd ofzo, mag nu bijna op pensioen, heeft nooit les gegeven, en nu opeens, op haar 65e ofzo, gaat ze beetje lesgeven aan een klas met 60 mensen in een veel te kleine aula... Of sociale instituties! Saai dat dat vak is!!! Maar op drie lessen hebben we wel 300 pag. gezien. Da's niet normaal!!! En ik heb nooit opgelet in die les (I know, mijn eigen schuld, ...).
En op peda is het veel te leuk, veel te veel mensjes die aan mijn deur komen kloppen of me uitnodigen. Mensen, laat me met rust! Ik moet studeren, samenvatten, schematiseren, lessen herhalen en voorbereiden!!! Maar kom gerust ff binnen, mijn deur staat altijd open ;-)
OK, Magali, rustig worden. You can do it! I can do it. Hmm, zkr? Wat als ik vakken ga moeten meenemen volgend jaar? Dan ga ik teleurgesteld zijn in mezelf, dan gaan anderen teleurgesteld zijn in mij... Gewoon niet aan denken, I guess, worries for later. Nu, lekker genieten.
Ik ga maar eens slapen...
Love you all, maatjes!

Magali in love

I love you
Like I love the angels and the heavens
I love you
Like I love the flowers in the fields and the stars in the sky
I love you
Like I love the colors of a rainbow and the black and white of the night
I love you

Like I love the sunrise and the sunset

I love you
Like I love the taste of strawberries and melting chocolate in my mouth
I love you
Like I love the love you are loving me with

I love you

.

Gebroken glimlach

Met een gebroken glimlach
gaat ze door het leven.
Een glimlach die haar
verdriet verbergt.
En er is
niemand ie merkt
de pijn in haar leven,
niemand die hoort
de schreeuw in haar hart,
niemand die ziet
haar strijd tegen de dood.
Maar langzaam, maar zeker
vloeit het leven uit haar weg.
En zal ze sterven
met een gebroken glimlach
op haar gezicht

Mijn eerste nachtje

Deze nacht zal het mijn eerste nachtje op peda vond/vind het toch wel moeilijk hoor. Hoewel iedereen heel erg vriendelijk is, was ik toch een beetje down daarnet. Ik moet zeggen: de eerste avond van een weekend of kamp, heb ik dit gelijkaardig gevoel. Ik ben gewoon nogal nerveus voor morgen. En dan ben ik nog eens mijn lessenrooster vergeten en kan ik totaal niet met de site van de school werken. Ik weet wel dat ik maar om 10:45u moet beginnen met de les, dus ik morgenochtend nog tijd genoeg om uit te zoeken welke les ik heb (en waar).
Ondertussen heb ik nog proberen mijn kamertje leuk in te richten en ik vind dat het al gezellig wordt. Maar ik zou toch nog een poster ofzo moeten hebben, want de muren zijn best kaal. Ik zal wel eens naar het centrum van Kortrijk gaan, deze week. Veel huiswerk zal ik toch nog niet hebben hé, hoop ik toch... Ik ben soms bang dat ik niets meer van vrije tijd zal hebben. Dat alles om school zal draaien en ik zal verdrinken in al het werk. Maar daar mag ik nu nog niet aan denken. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik het overleef tot donderdag (want vrijdag heb ik geen les, cool hé). Dat komt wel in orde.
Ik zal gewoon blij zijn als die eerste dag(en) voorbij zullen zijn, dat ik een beetje aangepast ben aan alles om mij heen en al wat vrienden heb leren maken. Wat ik wel tof vind, is dat iedereen hier zo vriendelijk is, mijn peda-genoten proberen echt er voor te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Dat vind ik wel cool.
Maar zo, morgen meer over hoe ik de dag overleeft heb.
Gebedjes zijn altijd welkom ;-)

Radicaal anders zijn

Dat wil ik, radicaal anders zijn. "Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen." (Ef. 4:20, NBG) staat er in de bijbel. Maar toch merk ik dat ik keer op keer opnieuw faal. Steeds opnieuw merk ik dat ik helemaal niet anders ben, en dat mijn omgeving (bijna) niet merk dat ik christen ben. Steeds opnieuw merk ik dat ik meeloop met de rest, dat ik een grote mond opzet bij niet-christen vrienden. En nog het ergste, steeds merk ik dat ik vanbinnen vol zonde zit, verscholen zonden, zonden die niemand ziet behalve ik... en God.
Ik krijg geregeld complimentjes van mensen in mijn kerk. Zij zien een jong meisje van 18 die gekozen heeft voor God, die radicaal gekozen heeft voor God. Een meisje dat heel veel heeft moeten opofferen om God te dienen. Een meisje die naar heel veel christelijke activiteiten gaat. Een meisje dat naar de kerk en de bijbelstudie komt, ook als haar ouders niet meekomen. Zo zien velen mij. Maar ben ik zo? Misschien was ik ooit zo, dat kan. Maar tegenwoordig? Tegenwoordig heb ik meer het gevoel dat ik alles voor de buitenwereld doe, om mij te bewijzen tegenover mijn broeders en zusters. En dan ga ik naar de kerk om maar te horen dat ik goed bezig ben. Maar als ik echt goed bezig ben, waarom worstel ik dan nog met bepaalde dingen? Waarom zie ik de mensen rond mij heen dan niet door Gods ogen? Waarom zie ik mezelf dan niet door Gods ogen? Waarom kan ik dan mijn verleden niet loslaten? Waarom kan ik dan bepaalde mensen niet vergeven? Waarom lees ik dan niet dagelijks in mijn bijbel en kan ik nog geen 10 minuten per dag voor God vrijmaken? Waarom neem ik dan Zijn offer zo vanzelfsprekend aan? Waarom groei ik dan niet meer?
Op dit moment besef ik heel goed wat Paulus bedoelde toen hij zei: "Wat ik verlang te doen, het goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik." (Rom. 7:19)
Leg ik de lat voor mezelf te hoog? Ik weet het niet. Misschien wel, dat heb ik altijd al gedaan. Maar ik ben zo gefrustreerd dat die 'oude ik' in mij nog zo vaak de bovenhand heeft. In Efeziërs 4:21b-24 staat: "Door Jezus wordt duidelijk dat u uw vroegere levenswandel moet opgeven en de oude mens, die te gronde gaat aan bedrieglijke begeerten, moet afleggen, dat uw geest en uw denken voortdurend vernieuwd moeten worden en dat u de nieuwe mens moet aantrekken, die naar Gods wil geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid." Maar die 'oude mens' kleeft gewoon aan mij en maakt geen plaats voor de 'nieuwe mens'.
Ik moet nog heel veel leren. En op die momenten dat ik me zo gefrustreerd voel, maakt God me terug nederig, misschien tikt Hij me zo wel even op de vingers en zegt Hij: "Magali, stop maar om jezelf eer te geven die je niet toekomt. Ben ik niet Diegene die door je heen werkt?"

"Lieve Vader, ik kom vergeving vragen voor de zonden waarmee ik worstel in mijn leven. Het spijt me dat ik U zovaak te weinig eer geef, maar die eer aan mezelf geef. Zonder U ben ik niets en ik kan U alleen maar danken dat ik Uw dienaar mag zijn.

Help mij om radicaal anders te zijn en om mijn denken steeds te hernieuwen. Help mij om U alle eer en glorie te geven. U wil ik mijn hele leven geven.

Amen"

inspiratieloos

Ken je dat gevoel, dat je wilt schrijven, veel wilt schrijven, maar er komt gewoon niets op papier, alsof de woorden vastzitten in het inktbuisje van je vulpen? Of schrijf je niet met een vulpen? Ik wel, want ik schrijf niet mooi met een balpen. en ik hou ervan om de natte, blinkende inkt te zien opdrogen op het papier. "Wat een flauwekul allemaal," denk ik als ik dit korte, nietszeggende stukje tekst overlees. Het komt omdat ik inspiratieloos ben. 'Inspiratieloos', bestaat dat woord? 'Zonder inspiratie zitten', 'geen inspiratie hebben'. Ah, wat kan het me schelen? Waarom kan ik niets op papier zetten?
Gek word ik ervan, knettergek. Mijn hoofd zit vol woorden, maar er komt gewoon niets uit. Geen mooi gedicht, geen spannend verhaal, gewoon niets. Zeg me wat ik moet doen. Geef me inspiratie. Dan zou ik 'inspiratievol' zijn.
Zucht, wat ben ik soms zielig...

Op zoek...

Vandaag zag ik ze terug. Het meisje. Ik zag ze lopen. Ze was op zoek, op zoek naar haar talenten. Ze wist dat ze er had, maar wist niet waar ze ze vinden moest. En als ze rond haar keek, zag ze enkel mensen die veel beter zijn dan haar. Of dat dacht ze toch. Het maakte haar onzeker.
Ze was jaloers, en ze voelde zelf een beetje boosheid op degenen die beter bleken te zijn dan haar. Maar dat zei ze niet, daar zou ze zich voor schamen.
Ze gaf echter niet op. Hoewel alles tegen haar bleek te zijn, ging ze verder met de zoektocht naar haar gaven, naar haar talenten. Ze gaf de moed niet op, en nu, nog steeds is ze op zoek naar haar talenten. Maar ze weet dat ze er heeft, en soms, soms ontdekt ze er eentje. Dan koestert ze deze, houdt deze vast in haar hart en probeert ze deze te gebruiken om zich te uiten, om anderen te helpen en om God te eren.
Ja, ik zag ze vandaag terug. Het meisje. Vandaag vond ze een talent.

Dromen.

Wat is dat? Vroeger droomde ik nooit. Ik heb nooit gehouden van dromen. Of het zijn nachtmerries of het zijn dromen waarna je teleurgesteld wakker wordt in de realiteit. Dromen? Nee, dromen is niets voor mij. Misschien daarom dat ik zo weinig droomde.
Maar de laatste tijd droom ik zo vaak… dromen die me in de war maken, dromen die me laten herinneren aan mijn verleden, dromen die mijn moed wegnemen. Ik word er bang van. Elke avond ben ik bang om in slaap te vallen en de volgende dag wakker te worden met een slecht gevoel. Ik doe me sterk voor, maar die dromen, ze nemen mijn kracht weg.
Dromen? Nee, dromen is niets voor mij.

I just want to make a difference...

Wie ben ik?

Ik wil gewoon Magali zijn, ik als persoon. Maar hoe kan ik dat als ik niet weet wie ikzelf ben, alsof ik mezelf wel kwijt ben? Misschien leer ik mezelf wel elke dag een beetje beter kennen, maar eigelijk heb ik het gevoel dat ik mezelf elke dag meer en meer verlies en nog meer onherkenbaar word voor mezelf. Of soms heb ik het gevoel dat, op die zeldzame momenten dat ik toch even mezelf gevonden heb en mezelf kan zijn, dat de persoon die ik dan ben helemaal niet leuk is en dat het een persoon is waar ik een hekel aan heb. Misschien heb ik mezelf nog helemaal niet gevonden, ook niet op die zeldzame momenten…