Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

Ik zag vanmorgen Gods liefde in de spiegel

Psalm 8

Een probeerseltje: een psalm in dichtvorm omzetten:

Hoe machtig is Uw naam, Oh Heer,
U die aan de hemel Uw luister toont, elke keer.
Met de stemmen van alle kinderen uit alle landen,
Bouwt U een macht op tegen wraak en verzet van Uw vijanden

Wat een wonderen die ik zie
- de sterren en de maan -
Als ik naar de hemel kijk,
Wat is dan een mens,
Dat U niet van zijn zijde wijkt?

Dankzij U, mochten we bijna als een god
- gekroond met glans en glorie - leven.
Ons hebt U het werk van Uw eigen handen gegeven.
Dieren van veld en al het vee,
Vogels aan de hemel, vissen in de zee.

Hoe machtig is Uw naam op heel de aard, Oh Heer.
Dit zal ik zeggen, keer op keer.
.
In het Engels is het toch soms zoveel mooier hé, er straalt soms zoveel meer kracht uit, zoals bovenstaand vers. (Dit even terzijde hoor)

Radicaal anders zijn

Dat wil ik, radicaal anders zijn. "Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen." (Ef. 4:20, NBG) staat er in de bijbel. Maar toch merk ik dat ik keer op keer opnieuw faal. Steeds opnieuw merk ik dat ik helemaal niet anders ben, en dat mijn omgeving (bijna) niet merk dat ik christen ben. Steeds opnieuw merk ik dat ik meeloop met de rest, dat ik een grote mond opzet bij niet-christen vrienden. En nog het ergste, steeds merk ik dat ik vanbinnen vol zonde zit, verscholen zonden, zonden die niemand ziet behalve ik... en God.
Ik krijg geregeld complimentjes van mensen in mijn kerk. Zij zien een jong meisje van 18 die gekozen heeft voor God, die radicaal gekozen heeft voor God. Een meisje dat heel veel heeft moeten opofferen om God te dienen. Een meisje die naar heel veel christelijke activiteiten gaat. Een meisje dat naar de kerk en de bijbelstudie komt, ook als haar ouders niet meekomen. Zo zien velen mij. Maar ben ik zo? Misschien was ik ooit zo, dat kan. Maar tegenwoordig? Tegenwoordig heb ik meer het gevoel dat ik alles voor de buitenwereld doe, om mij te bewijzen tegenover mijn broeders en zusters. En dan ga ik naar de kerk om maar te horen dat ik goed bezig ben. Maar als ik echt goed bezig ben, waarom worstel ik dan nog met bepaalde dingen? Waarom zie ik de mensen rond mij heen dan niet door Gods ogen? Waarom zie ik mezelf dan niet door Gods ogen? Waarom kan ik dan mijn verleden niet loslaten? Waarom kan ik dan bepaalde mensen niet vergeven? Waarom lees ik dan niet dagelijks in mijn bijbel en kan ik nog geen 10 minuten per dag voor God vrijmaken? Waarom neem ik dan Zijn offer zo vanzelfsprekend aan? Waarom groei ik dan niet meer?
Op dit moment besef ik heel goed wat Paulus bedoelde toen hij zei: "Wat ik verlang te doen, het goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik." (Rom. 7:19)
Leg ik de lat voor mezelf te hoog? Ik weet het niet. Misschien wel, dat heb ik altijd al gedaan. Maar ik ben zo gefrustreerd dat die 'oude ik' in mij nog zo vaak de bovenhand heeft. In Efeziërs 4:21b-24 staat: "Door Jezus wordt duidelijk dat u uw vroegere levenswandel moet opgeven en de oude mens, die te gronde gaat aan bedrieglijke begeerten, moet afleggen, dat uw geest en uw denken voortdurend vernieuwd moeten worden en dat u de nieuwe mens moet aantrekken, die naar Gods wil geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid." Maar die 'oude mens' kleeft gewoon aan mij en maakt geen plaats voor de 'nieuwe mens'.
Ik moet nog heel veel leren. En op die momenten dat ik me zo gefrustreerd voel, maakt God me terug nederig, misschien tikt Hij me zo wel even op de vingers en zegt Hij: "Magali, stop maar om jezelf eer te geven die je niet toekomt. Ben ik niet Diegene die door je heen werkt?"

"Lieve Vader, ik kom vergeving vragen voor de zonden waarmee ik worstel in mijn leven. Het spijt me dat ik U zovaak te weinig eer geef, maar die eer aan mezelf geef. Zonder U ben ik niets en ik kan U alleen maar danken dat ik Uw dienaar mag zijn.

Help mij om radicaal anders te zijn en om mijn denken steeds te hernieuwen. Help mij om U alle eer en glorie te geven. U wil ik mijn hele leven geven.

Amen"

"Ik wil U prijzen"

Mijn God, ik wil U prijzen

met alles wat ik heb

Mijn hele leven geven,

is wat ik voor U overheb

Ik hef mijn handen naar U op

en vergeet alles om mij heen

U wil ik gaan dienen

niemand anders, U alleen

U hebt mij het leven gegeven

toen U stierf, daar aan het kruis

U baande de weg naar de Vader

dat bracht mij gelukkig thuis

.

"After Eden"

Echt hilarisch =^p (sorry voor het grote aantal)
Voor meer: klik hier

11/09

Dinsdag 11 september 2001, rond 14:45 (8:48 plaatselijke tijd) werden de 2 Word Trade Center-torens in New York en het Pentagon in Washington geraakt door twee passagiersvliegtuigen. Ook in het Zuiden van Pittsburgh stort een vliegtuig neer. Enkel al in de vliegtuigen zaten er al in totaal 200 passagiers. 100-en, misschien zelf 1000-en mensen zijn die dag gestorven.

Vandaag is het 7 jaar geleden en mogen we deze verschrikkelijke dag herdenken, hoewel we dat misschien liever niet willen. Misschien willen we liever deze dag vergeten en ergens in een hoekje in ons achterhoofd verstoppen. Maar toch is het goed om te herdenken wat er die dag is gebeurd, en mee te leven met de mensen die op deze dag familie of vrienden hebben verloren. Volgens mij is het goed om ons in te leven in de levens van deze mensen en misschien zelf even kort voor deze mensen bidden.

"Lieve Vader,
7 jaar geleden zijn er zoveel mensen gestorven door de schuld van menselijke daden. 7 jaar geleden hebben nog meer mensen iemand verloren die hun dierbaar was en is vandaag voor hun een heel moeilijke dag. Ik wil bidden dat U deze mensen toch nabij wil zijn en hun wil troosten met Uw liefde. Laat hun merken dat U bij hen bent en hen wilt ontvangen met open armen.
Dit bid ik in Uw grote naam.
Dank U voor Uw liefde en genade,
Amen"

Op dit moment van nu

Op dit moment van nu

Wil ik komen, mijn God, tot U.

Uw redding is nog mijn enigste nood,

Want mijn zorgen zijn oneindig groot.

Ik wil terug vreugde in mijn leven

En U bent de Enige die deze mij kan geven.

Want ikzelf blijf maar falen keer op keer

En zondig tot U, mijn Heer.

Ik wil vergeving vragen voor al mijn zonden

Waaraan ik ben gebonden.

Vrij zijn voor altijd

En U leren kennen in Uw heerlijkheid

.

Gebed van een kind

Dank U papa voor het groene gras

En de zee, die grote natte plas

Al de bloemetjes in mijn tuin

En de grote boom met de stam en de kruin

Voor de vlindertjes die fladderen in het rond

En voor mijn eigen lieve hond

En dank U voor mijn vriendjes, Heer

Die met me willen spelen elke keer

Dank U dat ik kan gaan slapen nu

En Vader, later wil ik zo groot en sterk zijn als U!

.

Op die momenten...

Wanneer pijn me omringt

En verdriet me overspoelt,

Wanneer angst verschijnt

En duisternis komt op me af.

Op die momenten

Neemt U me vast

En houdt U me geborgen in uw armen.

U fluistert dan in mijn oor

Dat ik niet bang hoef te zijn,

Dat U altijd bij me bent?

En samen met de angst,

Verdwijnt ook de pijn en het verdriet,

En het wordt terug licht om me heen.

Op die momenten

Van Uw warmte en Uw troost,

Op die momenten,

Merk ik

Hoeveel U van mij houdt.

.

I will praise you in this storm - Casting Crowns

Praise You in This Storm
words by Mark Hall/music by Mark Hall and Bernie Herms

I was sure by now, God You would have reached down
and wiped our tears away,
stepped in and saved the day.
But once again, I say amen
and it's still raining
as the thunder rolls
I barely hear You whisper through the rain,
"I'm with you"
and as Your mercy falls
I raise my hands and praise
the God who gives and takes away.

Chorus:
And I'll praise you in this storm
and I will lift my hands
for You are who You are
no matter where I am
and every tear I've cried
You hold in your hand
You never left my side
and though my heart is torn
I will praise You in this storm

I remember when I stumbled in the wind
You heard my cry to You
and raised me up again
my strength is almost gone how can I carry on
if I can't find You
and as the thunder rolls
I barely hear You whisper through the rain
"I'm with you"
and as Your mercy falls
I raise my hands and praise
the God who gives and takes away

Chorus

I lift my eyes unto the hills
where does my help come from?
My help comes from the Lord, the maker of heaven and earth
I lift my eyes unto the hills
where does my help come from?
My help comes from the Lord, the maker of heaven and earth

Chorus

Dagindeling Bosnië

Misschien interessant voor sommigen:

Maandag 14/07/08 t.e.m. donderdag 17/07/08: voorbereidingen reis e.d.
Vrijdag 18/07/08 + zaterdag 19/07/08: heenweg
Zaterdag 19/07/08: 's nachts toegekomen op de bestemming
Zondag 20/07/08: rondleiding in de stad + reclame gaan maken voor de English club
Maandag 21/07/08: kerk schoonmaken + reclame maken voor de English club + English club
Dinsdag 22/07/08: dagcentrum voor mensen met psychische problemen bezocht (1e maal) + Almara (een teamgenoot) en ik hebben het team een drama aangeleerd + English club
Woensdag 23/07/08: dagcentrum voor bejaarden bezocht + voorbereiding English club (deze keer moesten wij het organiseren) + heb ik het team een drama aangeleerd + English club
Donderdag 24/07/08: weeshuis bezocht (1e maal) + English club
Vrijdag 25/07/08: vrije dag
Zaterdag 26/07/08: pannenkoekenavond georganiseerd voor de English club + uitwerking
Zondag 27/07/08: een dag naar Kroatië gegaan, naar een doop geweest en bij zendelingen gegeten
Maandag 28/07/08: voedselpaketten uitdelen aan Dorcas-families + kinderen amuseren (knutselen en spelletjes spelen) + English club
Dinsdag 29/07/08: English club
Woensdag 30/07/08: kinderafdeling van het ziekenhuis bezocht + leren buikdansen (ontspanning) + English club
Donderdag 31/07/08: weeshuis bezocht (2e maal) + English club
Vrijdag 1/08/08: weeshuis bezocht (3e maal)
Zaterdag 2/08/08: vrije dag (waterval bezocht)
Zondag 3/08/08: lokale kerk bezocht
Maandag 4/08/08: dagcentrum voor mensen met psychische problemen bezocht (2e maal) + muren van de kerk geschuurd (voor te schilderen) + English club
Dinsdag 5/08/08: weeshuis bezocht (4e maal) + sponsorgezinnen bezocht (enkel ik met één van onze contactpersoon) + start schilderen kerk + English club
Woensdag 6/08/08: afwerken schilderen kerk + laatste English club
Donderdag 7/08/08 + vrijdag 8/08/08: terugweg
Zaterdag 9/08/08: afsluiting + voorbereiden reportdienst + reportdienst + weerzien ouders + afscheid team

Als er staat "bezocht" betekent dat we activiteiten gedaan hebben, zoals drama, knutselen, spelletjes spelen, smincken, liedjes zingen, ...
Verder deden we ook op een dag: dingen voorbereiden (zoals voor het bezoek aan het weeshuis), teamtijd, stille tijd, God aanbidden, getuigenissen geven aan elkaar, liedjes aanleren, corvee (zoals koken, badkamers schoonmaken, stofzuigen, brood halen, ...) en we hadden ook vaak vrije tijd, dan gingen we vaak naar een dichtbijzijnde rivie om te zwemmen.

She is back!

Indeed, she is back. Heel en wel :-)
We hebben echt vanalles gedaan: dagcentra voor bejaarden en mensen met psychische problemen bezocht, een weeshuis, kinderafdeling van een ziekenhuis bezocht. Verder hebben we de kerk geschilderd. Ook hebben we voedselpakketten aan mensen uitgedeeld (Dorca's). En dan hadden we ook nog elke avond "English Club", daar konden we met de jongeren van de stad, Banja Luka, praten over vanalles en nog wat, en hopelijk een gesprek over het geloof aanknopen (maar dit is mij jammergenoeg niet gelukt, maar gelukkig bestaat MSN nog). Nog iets? Het klinkt zo weinig als ik het gewoon opschrijf.

3 weken is kort en het is moeilijk om over het geloof te praten. Veel mensen hebben hun ouders of grootouders verloren door de oorlog, een oorlog die ging over het geloof. Uit principe alleen al, zullen ze zich niet overgeven aan een ander geloof.
En hoewel we geen resultaten zien, en we misschien wel wat jaloers worden als we de "stoere" verhalen horen van de andere teams, was het toch het plan van God en hebben we mogen zaaien in dat land. En het is aan de volgende teams om te oogsten. Bid je met me mee voor Banja Luka?

Goodbye!

Mijn lieve bloggertjes, ik neem afscheid van jullie tot 9 augustus. Morgen vertrek ik naar Nederland en vrijdag vertrekken we met ons teampje naar Bosnië.
Dit is wat we zullen doen:
· Praktisch werk (bv: speeltuinen opruimen, kerk schoonmaken, klusjes in een weeshuis)
· De mensen van de zendingspost bemoedigen
· Getuigen door kind van God te zijn in een ‘vreemd’ land (net als Daniël)
· Kinderprogramma’s aanbieden (sport, spel, theater)
· Met jongeren tijd doorbrengen, praten, sporten, etc
· Alle ervaringen in gebed bij God brengen en voorbede doen voor de stad
· Luisteren naar iedereen die we ontmoeten

Wat spannend zeg! Ik ben bang en opgewonden tegelijkertijd. Maar zoals ik gisteren al zei: ik weet dat het goed komt, want God is met me mee. Wow, wat een eer dat Hij me gebruiken wil! Super! Twordt echt de max!
Dus lieve bloggertjes, bij deze zeg ik dus ‘goodbye’ en ‘tot gauw’. Vergeet me niet mee te nemen in jullie gebeden! Ik laat snel iets van me weten.
De allerdikste knuf,
Magali X

P.S.: Wie mijn ervaringen wil volgen, ga dan af en toe eens kijken op http://www.heidebeek.blogspot.com/. Tot gauw!

Het is goed.

Als ik denk aan wat er straks komen zal, word ik een beetje bang, misschien zelf een beetje overstuur. Ik voel m’n maag samenkrimpen. Maar ik weet dat Hij daar is, en dat geeft me terug moed en hoop. Ik weet dat alles goed komt, en dat Hij achter me staat en me steunt. Dat Hij met me mee gaat. En als ik daar aan denk, dan voel ik mijn angst langzaamaan verdwijnen en weet ik dat het goed is.

Evangelisatie in Maldegem

Zondag 22 juni was het braderie in Maldegem. Enkelen van onze christengemeente hebben proberen te evangeliseren. Hier enkele foto's:

De boekenstand (met "De getemde tijger" natuurlijk, hoewel ik niet weet of er verkocht zijn).
En het schmink-hoekje.

De volledige stand

M'n mam en ik die drama deden.

4-op-een-rij en voor de winnaar een prijsje (vb. een "Jesus loves me"-beker en nog veel meer).

Hopelijk mogen er zaadjes zijn gepland en dat ze mogen groeien.

Imagine me - Kirk Franklin

Imagine me
Loving what I see when the mirror looks at me cause I
I imagine me
In a place of no insecurities
And I'm finally happy cause
I imagine me

Letting go of all of the ones who hurt me
Cause they never did deserve me
Can you imagine me?
Saying no to thoughts that try to control me
Remembering all you told me
Lord, can you imagine me?
Over what my mama said
And healed from what my daddy did
And I wanna live and not read that page again

[Chorus:]
Imagine me, being free, trusting you totally finally I can...
Imagine me
I admit it was hard to see
You being in love with someone like me
But finally I can...
Imagine me

Being strong
And not letting people break me down
You won't get that joy this time around
Can you imagine me?
In a world (in a world) where nobody has to live afraid
Because of your love fears gone away
Can you imagine me?

[Bridge:]
Letting go of my past
And glad I have another chance
And my heart will dance
'Cause I don't have to read that page again

[Chorus x2]

[Vamp:]
Gone, gone, it's gone, all gone

Prinses Leida

Er was eens een klein meisje, genaamd Leida. Dit kleine meisje was in armoede geboren. Haar moeder was gestorven toen Leida nog jong was. Ze woonde samen met haar vader in een klein huisje in een klein dorpje. Leida had niet veel, ze had geen mooie kleren om aan te trekken, geen boeken om te lezen, geen geld om iets te kopen. Het enige wat ze had, waren haar dromen. Haar grootste droom was om prinses te worden, om te wonen in een paleis en om een kast vol mooie jurken te hebben. Als zij prinses zou zijn, zou niemand nog in armoede leven. Ze zou zorgen dat iedereen had wat zijn hart begeerd en dat iedereen een gelukkig leven kon leiden. “Maar ah,” dacht ze dan elke keer, “welk meisje droomt nu niet om prinses te mogen zijn?” en ze ging terug verder met de sleur van elke dag.
Maar op een dag werd haar vader ziek en ook hij kwam te sterven. Leida bleef helemaal alleen achter. Er was niemand die voor haar kon zorgen. En zo kwam Leida op straat terecht. Elke dag ging ze zitten op de trappen van het dorpsplein, maar niemand merkte haar op. Zelfs de duiven op het plein zagen niet dat ze er was. En daar ging ze dan bedelen om wat eten of wat geld.
Leida was zo verdrietig, nu was ze alles kwijt: haar ouders, haar huis, alles. Zelf haar mooiste dromen begonnen te vervagen. Maar haar grootste en mooiste droom bleef hangen in haar hoofd. En net voordat ze ook deze droom zou vergeten, gebeurde er iets dat haar hele leven zou veranderen: er kwam een koning langs in het dorp. Het plein stond vol met mensen, iedereen stond te drammen en te duwen. “Wat gebeurt er?” vroeg Leida aan één van de toeschouwers. “De koning komt, kleine meid!” antwoordde deze. Maar Leida, die niet zo groot was, kon niets zien. Ze kroop tussen de mensen door om dichter te komen waar het allemaal te gebeuren viel. En daar zag ze een grote mooie koets. Een knecht deed het portier van de koets open, en er stapte een koning uit, gehuld in pracht en praal. Hij begroette de mensen en aaide kleine kinderen op hun hoofd. “Dit is mijn kans,” dacht Leida, “dit is mijn kan om prinses te worden!” Ze probeerde nog verder naar voor te geraken en probeerde de aandacht van de koning te trekken: “Koning, koning! Kom naar hier!” Maar de koning hoorde haar niet en de mensen ergerden zich aan deze kleine, vieze meid met kapotte kledij en duwden haar terug de massa in. Hoewel Leida niet opgaf, kon ze niet meer uit de massa geraken. Ze hoorde de portieren van de koets dichtslaan en de paarden vertrekken. “Het is te laat,” dacht ze verdrietig. De mensen gingen langzaam terug hun eigen kant uit en het plein liep leeg. Ze ging terug zitten op de trappen van het plein.

Maar wat Leida niet wist, was dat de koning haar wel gezien had, net voordat ze de massa werd ingeramd.
“Heb je dat meisje gezien?” vroeg de koning aan één van de knechten in de koets. Ondertussen reed het voertuig het dorp uit. “Oh, koning, er waren zoveel kinderen,” antwoordde de knecht. “Ja, maar dit meisje was speciaal. Ze was arm, dan kon je zo zien. Haar kledij was vuil en gescheurd en ze was heel erg mager, maar in haar ogen had ze iets hartverwarmend. Ik moet weten wie ze is.” De koning klonk zelfverzekerd van zijn stuk. “Maar hoogheid, dat is toch helemaal niet mogelijk. Dat kind is waarschijnlijk al verdwenen. U kunt het nooit meer terugvinden.” “Oh jawel, ik weet nog precies hoe ze eruit zag,” zei de koning, “dat gezichtje vergeet ik nooit meer. Ze had grote bruine ogen en mooie gouden krullen in haar haar.” “Wat wilt u dat we doen, sire?” vroeg één van de knechten. De koning antwoordde: “Zodra we aankomen in het paleis, moet je de bode terugzenden naar dit dorp en zeg hem dat hij alle meisjes met bruine ogen en blonde krullende lokken naar het paleis moet laten brengen. En zo gebeurde het. De bode ging terug naar het dorp en ging alle huizen langs om meisjes te zoeken met bruine ogen en blonde lokken. Maar wat de bode niet wist, was dat het meisje dat de koning zocht, niet in een huis woonde. Dus zo liep de bode het dorpsplein voorbij, zonder Leida op te merken. Drie meisjes had hij gevonden, die volstonden aan de beschrijving die hij gekregen had van één van de knechten.
De koning was verheugd om het mysterieuze meisje terug te zien, maar toen hij de drie meisjes, die de bode had meegenomen, aanschouwde, vulde zijn hart zich met teleurstelling: het mysterieuze meisje was er niet bij.
“Nee, nee, nee! Het meisje zit er niet bij,” zei de koning verdrietig. Hij stuurde de drie meisjes terug naar huis en gaf ze elk een cadeau mee.
“Ik ga haar zelf halen,” zei hij. “Maar hoogheid, dat kunt u toch niet maken. Iedereen zal je herkennen, je zult niet eens kunnen zoeken naar het meisje,” zei een knecht. “Ik zal me verkleden,” antwoordde de koning, “ik zal me verkleden als een zwerver. Niemand zal me herkennen.” De koning deed vuile kapotte kleren aan, maakte zijn gezicht vuil en ging terug naar het dorp. Hij hoefde niet lang te zoeken naar het meisje, want ze zat op haar gewoonlijke plaats.

Daar zat Leida, op het dorpsplein. Ze was zo ontzettend verdrietig. Haar laatste kans… verloren! Ze huilde, de tranen stroomden langs haar wangen. Maar opeens voelde ze een hand op haar schouder. Er kwam een man, een zwerver, naast haar zitten. “Hé, meisje, wat is er?” vroeg hij. “Oh meneer,” snikte ze, “ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik kan nergens nog naar toe, ik heb niemand.” De zwerver bleef even stil. “Ga met me mee,” zei hij na een tijdje. “Met jou mee? Naar waar?” “Ik kan je helpen,” antwoordde de zwerver. Leida wist niet wat ze moest zeggen. Hoewel ze de man niet kende, zag ze iets rustgevend in zijn ogen, iets betrouwbaar, iets herkenbaar. “Ken ik jou?” vroeg Leida. Opeens zag ze het, het was de koning! “B – b – bent u de koning?” vroeg het meisje verlegen, “Wat doet u hier? Waarom bent u mij komen opzoeken?” “Ja, ik ben de koning,” antwoordde de zwerver, “ik zag je die andere dag, tussen al de mensen staan. Ik zag verdriet en tegelijkertijd hoop in je ogen. Ik moest weten wie die kleine meid was.” “Ik? Ik ben helemaal niemand…” “Je kunt mijn dochter worden!” “Uw dochter?” vroeg Leida aarzelend. “Ja, mijn dochter!” zei de koning, “Ikzelf heb geen kinderen. Dit land heeft een prinses nodig. Iemand die met het volk bezig is.” “Maar waarom? Waarom ik? Waarom niet iemand die rijk is?” “Stel geen vragen. Ik wil jou als mijn dochter, als mijn prinses. Jou, en niet iemand anders.”
Kon de droom van Leida toch nog uitkomen? Kon ze werkelijk prinses worden? Ze ging met de koning mee, naar het paleis. Daar kreeg ze nieuwe kleren, prachtige jurken. Ze mocht samen met de koning van een overheerlijke maaltijd eten. Het was zover, ze was prinses! De koning adopteerde haar en zo mocht Leida opgroeien in een koningsgezin. Ze werd eindelijk gelukkig. Ze werd ouder en het volk hield van haar. Ze zorgde dat niemand nog arm was in het land en dat iedereen gelukkig werd.

*** EINDE ***

Zo werd Leida prinses. Ook ik ben een prinses, en jij kunt ook prins of prinses zijn. Want God is een koning en wil ons als Zijn kinderen hebben. Hij is zelf naar de aarde gekomen, om ons te redden. Hij heeft zich laten vernederen, uiteindelijk zelf laten vermoorden! Gelukkig was/is Hij sterker dan de dood en is Hij terug opgestaan.
** BLESSED BE HIS NAME!!! **

Hier sta ik dan terug...

Hier sta ik dan terug
Alleen en verlaten
Niemand die me ziet
Zelf de duiven op het grasveld
Merken mij niet op
Niemand die me hoort

Maar dan opeens
Voel ik Uw aanwezigheid
Uw liefdevolle ogen
Die op me neerkijken
Uw armen die U
Rond me heen slaat
Een hand op mijn schouder
En dan besef ik opeens:
Ik ben niet alleen
U staat naast mij
U houdt van mij!

.

God thinks you're wonderfull

...It may be difficult for you
to believe that
God knows your name...
But He does.
Written on His hand.
Spoken by His mouth.
Whispered by His lips. Your name.

"I have written your name on My hand."
Isaiah 49:16

You have captured
the heart of God.
He cannot bear to live
without you.
God's dream is
to make right with Him.
And the path to the cross t
ells us exactly how far
God will go to call us back.

"It is not our love for God,
is God's love for us in sending His Son
to be the way to take away our sin."
1 John 4:10

If you want to touch God's heart,
use the name He loves to hear:
call Him "Father".
He thinks you're wonderfull.

bron: "God thinks you're wonderfull" - Max Lucado

Het meisje uit India

Wanneer ik aan jou denk,
Aan jou, een meisje van een jaar of zes,
Zie ik die donkerbruine ogen van jou.
Diepe ogen, maar gevuld met een grote leegte.
Er is geen glimlach op je gezicht te vinden.
Je was verlegen en heel erg stil.
Daar stond je, in de duisternis
Ver weg van de andere kinderen,
Met je vuile en kapotte kledij
En je haar in de war.
Angst was het enige wat ik kon bespeuren.
Maar toch was je nieuwsgierig
En bleef je naar ons kijken.
En toen ik je een ballon gaf,
Nam je die voorzichtig aan.
En voor het eerst sinds ik je observeerde,
Zag ik een glinstering in je ogen verschijnen,
Een teken van dankbaarheid zag ik op je gezichtje.

Ik ken de gevoelens niet die jij hebt
Of het ongeluk in je leven.
Ik kan niet eens met je praten,
Maar één ding kan ik wel voor je doen
En dat is bidden, lieve kleine meid.
En ik geloof dat God jou zal redden
En je zal weghalen uit de duisternis

*

*

Dit gedicht is geïnspireerd door een meisje uit India, maar niet het meisje van de foto (wel getrokken in India door één van mijn teamgenoten)