.JPG)
Hier zijn nog enkele leuke foto's:
Clousseau 2008: 
Ijssculpturen - Brugge:
Romantische verrassing voor Bollie:
Valentijn in Parijs:
Kettinkje (nieuwjaarscadeau van Bollie):
US Team and YWAM Team
4 weken geleden
Posts tonen met het label Foto's. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Foto's. Alle posts tonen
zondag 22 maart 2009
vrijdag 27 februari 2009
zaterdag 15 november 2008
Het ontstaan van Fredje
Ik heb in een vorig blogbericht beloofd dat ik het verhaal van Fredje nog ging vertellen.
Eerst en vooral, dit is Fredje.
1 november ben ik met mijn vriend en enkele vrienden van hem naar Bellewaerde geweest. Echt super leuk. Wel slecht weer, maar ja, dat risico neem je als je in het najaar naar een pretpark gaat, hé.
Maar we liepen dus in het park, en we zagen van die kraampjes staan om ballen in te gooien (wat er makkelijker uitzag dan het was). En iedereen wou dat proberen, maar ik vond dat een beetje geldverspilling (het was 2€ voor 2 ballen te gooien!!!). Maar we stonden daar al een halfuur, iedereen had daar al een 10-tal € aan uitgegeven, behalve ik en het resultaat waren 2 gewonnen kikkers (door een eenzelfde persoon). Maar een meisje in ons groepje, Hanne, was echt verzot van kikkers en ze wou echt een hebben. En die ene jongen die al 2 kikkers had gewonnen, had ze beide aan zijn vriendin gegeven en het was echt superzielig voor Hanne. En eigelijk had ik iedereen al een halfuur bezig gezien en was ik benieuwd wat ik ervan zou terecht brengen. Dus... Ja, inderdaad, Magali ging het ook eens proberen! Ik zei nog 'allemaal kijken hoe Magali afgaat!', alle ogen op mij gericht, ik gooi de bal en GOAL!!!!!!!!!! Jaaaaaaaaaaaaa! Raak! Whoehoehoe!!! (mijn reactie was in werkelijkheid nog uitbundiger, het kon me niet schelen wat iedereen van me dacht). Dus ik had een kikkertje gewonnen. De tweede bal was niet raak, maar misschien maar best, want anders had ik zo'n grotere knuffel gewonnen en ging de verleiding misschien te groot zijn geweest om niet te doen wat ik heb gedaan: de kikker aan Hanne geven.
Niet dat ik wil stoefen over het feit dat ik die kikker heb weggegeven, ik wil enkel stoefen over het feit dat mijn eerste bal meteen raak was, terwijl anderen (grote, sterke jongens) al 10-tallen euro's hadden afgegeven en (bijna) niets hadden gewonnen. =p
Maar Fredje hangt in mijn kamer, dus bovenbeschreven kikker kan Fredje niet zijn! Inderdaad niet. Hanne ging ook nog eens proberen te gooien, en ja, ze had ook prijs! En dan heb ik haar kikker gekregen, en zo is Fredje ontstaan. En die zit nu op mijn staanlamp in mijn peda-kamertje. Is hij niet cool?
Eerst en vooral, dit is Fredje.
1 november ben ik met mijn vriend en enkele vrienden van hem naar Bellewaerde geweest. Echt super leuk. Wel slecht weer, maar ja, dat risico neem je als je in het najaar naar een pretpark gaat, hé.Maar we liepen dus in het park, en we zagen van die kraampjes staan om ballen in te gooien (wat er makkelijker uitzag dan het was). En iedereen wou dat proberen, maar ik vond dat een beetje geldverspilling (het was 2€ voor 2 ballen te gooien!!!). Maar we stonden daar al een halfuur, iedereen had daar al een 10-tal € aan uitgegeven, behalve ik en het resultaat waren 2 gewonnen kikkers (door een eenzelfde persoon). Maar een meisje in ons groepje, Hanne, was echt verzot van kikkers en ze wou echt een hebben. En die ene jongen die al 2 kikkers had gewonnen, had ze beide aan zijn vriendin gegeven en het was echt superzielig voor Hanne. En eigelijk had ik iedereen al een halfuur bezig gezien en was ik benieuwd wat ik ervan zou terecht brengen. Dus... Ja, inderdaad, Magali ging het ook eens proberen! Ik zei nog 'allemaal kijken hoe Magali afgaat!', alle ogen op mij gericht, ik gooi de bal en GOAL!!!!!!!!!! Jaaaaaaaaaaaaa! Raak! Whoehoehoe!!! (mijn reactie was in werkelijkheid nog uitbundiger, het kon me niet schelen wat iedereen van me dacht). Dus ik had een kikkertje gewonnen. De tweede bal was niet raak, maar misschien maar best, want anders had ik zo'n grotere knuffel gewonnen en ging de verleiding misschien te groot zijn geweest om niet te doen wat ik heb gedaan: de kikker aan Hanne geven.
Niet dat ik wil stoefen over het feit dat ik die kikker heb weggegeven, ik wil enkel stoefen over het feit dat mijn eerste bal meteen raak was, terwijl anderen (grote, sterke jongens) al 10-tallen euro's hadden afgegeven en (bijna) niets hadden gewonnen. =p
Maar Fredje hangt in mijn kamer, dus bovenbeschreven kikker kan Fredje niet zijn! Inderdaad niet. Hanne ging ook nog eens proberen te gooien, en ja, ze had ook prijs! En dan heb ik haar kikker gekregen, en zo is Fredje ontstaan. En die zit nu op mijn staanlamp in mijn peda-kamertje. Is hij niet cool?
zondag 2 november 2008
♥ Aangenaam: Thomas, mijn boellie ♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
Ben zo blij!
Ja, ben echt blij! Omdat ik terug op peda ben! Niet dat ik het thuis niet goed heb of zo (...), maar hier is de sfeer gewoon zo leuk! Ik heb het echt gemist! 'k Heb iedereen een knuffel gegeven toen ik aan kwam! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het hier zo naar mijn zin heb! Vroeger had ik bijna geen vrienden, en nu! Niet dat ik wil stoefen hé, maar 't is gewoon zo leuk. Ik geniet er echt van, van de mensen om me heen.
Ik moet trouwens nog een vertelseltje vertellen :-). Hier op peda zijn de kamertjes nogal donker, en ik hou helemaal niet van donkerte (duisternis dus ;-) ). Dus ik met mijn mama om een staanlamp in de Euro-shop. Er was juist één in reclame en toen we daar kwamen, zagen we dat er nog maar één lamp stond. Dus wij (vooral ikke) hadden geluk.
Thuis had ik de doos al eens opengedaan en het zag er allemaal redelijk makkelijk uit. De zondag daarop ga ik naar peda, met mijn nieuwe lamp en een schroevendraaier. Ik zag het helemaal zitten :-D (eigelijk zat ik met het idee om enkele jongens hulp te vragen :P). Annelien (zie onderaan blogbericht) haar papa (ik rij om de twee weken met hen mee naar Kortrijk) stelde nog voor om die lamp in elkaar te steken. Maar ik zei dat het wel ging lukken. Ja, ik zie liever een jonge jongen werken, dan haar papa (oeps, iets te grof??).
Dus ja, ik zat daar, met de stukken lamp en een schroevendraaier in mijn hand. Eerst toch even zelf proberen... Ok, na 5 minuten had ik het al opgegeven, want dit ging nooit in mijn eentje lukken, ik had minstens één andere persoon nodig. Dus ik stuur een smsje naar een jongen die een verdiep lager woont "hé, kan jij goed lampen in elkaar steken?". Nog geen 5 minuten later stond hij, Sven, aan mijn deur. Hij begon aan het klusje. Even later liep de Sven van op mijn verdiep voorbij mijn kamer en zag het gebeuren. Hij begon Sven te helpen, en zo waren de twee Sven's aan mijn lamp bezig, en stond ik er op te kijken (met nog 4 andere mensen, die in het voorbij gaan mijn kamer waren ingelopen).
Aanschouw, mijn lieverdjes:
De twee Sven's aan het werk:
Iedereen die er op stond te kijken =p (we stonden met 7-en in mijn kleine kamertje):
Het resultaat:
(Met Fredje, de kikker, zie een volgend blogbericht)
Ik moet trouwens nog een vertelseltje vertellen :-). Hier op peda zijn de kamertjes nogal donker, en ik hou helemaal niet van donkerte (duisternis dus ;-) ). Dus ik met mijn mama om een staanlamp in de Euro-shop. Er was juist één in reclame en toen we daar kwamen, zagen we dat er nog maar één lamp stond. Dus wij (vooral ikke) hadden geluk.
Thuis had ik de doos al eens opengedaan en het zag er allemaal redelijk makkelijk uit. De zondag daarop ga ik naar peda, met mijn nieuwe lamp en een schroevendraaier. Ik zag het helemaal zitten :-D (eigelijk zat ik met het idee om enkele jongens hulp te vragen :P). Annelien (zie onderaan blogbericht) haar papa (ik rij om de twee weken met hen mee naar Kortrijk) stelde nog voor om die lamp in elkaar te steken. Maar ik zei dat het wel ging lukken. Ja, ik zie liever een jonge jongen werken, dan haar papa (oeps, iets te grof??).
Dus ja, ik zat daar, met de stukken lamp en een schroevendraaier in mijn hand. Eerst toch even zelf proberen... Ok, na 5 minuten had ik het al opgegeven, want dit ging nooit in mijn eentje lukken, ik had minstens één andere persoon nodig. Dus ik stuur een smsje naar een jongen die een verdiep lager woont "hé, kan jij goed lampen in elkaar steken?". Nog geen 5 minuten later stond hij, Sven, aan mijn deur. Hij begon aan het klusje. Even later liep de Sven van op mijn verdiep voorbij mijn kamer en zag het gebeuren. Hij begon Sven te helpen, en zo waren de twee Sven's aan mijn lamp bezig, en stond ik er op te kijken (met nog 4 andere mensen, die in het voorbij gaan mijn kamer waren ingelopen).
Aanschouw, mijn lieverdjes:
De twee Sven's aan het werk:
Iedereen die er op stond te kijken =p (we stonden met 7-en in mijn kleine kamertje):Het resultaat:(Met Fredje, de kikker, zie een volgend blogbericht)
donderdag 18 september 2008
The last days...
Hey lieve vriendjes die mijn blog een beetje volgen,
Wat is er de laatste dagen in mijn leventje gebeurd? Euhm... ik heb me... verveeld!!! Tot vorige week ging alles goed, ik moest nog werken en 's middags had ik wel iets te doen, of ging ik slapen (=p), maar maandag begon het: normaal ging ik een vriendin vragen of ze met me wou afspreken, maar heb dat uiteindelijk steeds uitgesteld tot het te laat was, dus dat ging niet door. En dinsdag ging ik met mijn beste vriendin weggaan, maar zij kreeg dan de buikgriep, dus dat ging dan ook niet door (Sarai, ik wil geen sorry horen hé, ik neem je NIETS kwalijk!!!). En zo begon het vervelen dus, en ik zat gewoon ook een beetje in de put. Dat gebeurd wel vaker als er iets in mijn planning veranderd (iemand uit het publiek roept: freak!!!). Maar gisteren voelde ik me toch al een beetje beter. Al een tijdje zat ik met het idee dat fotografie mij heel erg interesseert, dus ben ik met mijn 8-miljoen-pixels-fototoestel de tuin ingegaan, nadat ik hem eerst had laten vallen... Conclusie: ik heb geen talent =p (lees: slecht fototoestel):
Wat is er de laatste dagen in mijn leventje gebeurd? Euhm... ik heb me... verveeld!!! Tot vorige week ging alles goed, ik moest nog werken en 's middags had ik wel iets te doen, of ging ik slapen (=p), maar maandag begon het: normaal ging ik een vriendin vragen of ze met me wou afspreken, maar heb dat uiteindelijk steeds uitgesteld tot het te laat was, dus dat ging niet door. En dinsdag ging ik met mijn beste vriendin weggaan, maar zij kreeg dan de buikgriep, dus dat ging dan ook niet door (Sarai, ik wil geen sorry horen hé, ik neem je NIETS kwalijk!!!). En zo begon het vervelen dus, en ik zat gewoon ook een beetje in de put. Dat gebeurd wel vaker als er iets in mijn planning veranderd (iemand uit het publiek roept: freak!!!). Maar gisteren voelde ik me toch al een beetje beter. Al een tijdje zat ik met het idee dat fotografie mij heel erg interesseert, dus ben ik met mijn 8-miljoen-pixels-fototoestel de tuin ingegaan, nadat ik hem eerst had laten vallen... Conclusie: ik heb geen talent =p (lees: slecht fototoestel):
En vandaag moest ik voor het eerst gaan hogescholen! Spannend zeg. Dinsdag en gisteren een beetje gerief klaargestoken om mee te doen voor mijn peda en in de auto gestoken. En vanmorgen vertrokken we. Ik moest wat les en informatie meevolgen en ondertussen hebben mijn lieve oma en mama mijn pedakamer ingericht. De les en informatie was saai (echt saai!!!), maar de mensen waren allemaal heel vriendelijk en daar heb ik wel van genoten. Hier wat foto'tjes:
Mijn pedakamer, getrokken vanuit de deur:
En vanuit de kant van het raam:
Het uitzicht vanuit mijn raam, het restaurant:
Annelien en ik, een vriendin (die ik al langer kende), die nu aan haar tweede jaar begint:
Dit was het weer. Tot gauw.
Dikke knuffel.
maandag 15 september 2008
Lieve Turan
Mijn allerliefste Turan,
Wat wij samen hadden is nu voorbij, het had niet langer mogen zijn. Ik was je oppasser, jij was mijn oppaskindje.
Hoelang ben ik nu niet bij jou geweest? Het was rond je 3e verjaardag, nu ben je 5 en een half. Veel babysitters heb je zien komen en gaan, maar wij zijn toch het langste samen geweest. En daardoor was ik ook je lieveling, maar jij ook die van mij. Dat ben je altijd geweest en zal je altijd zijn.
Weet je nog die eerste keer? Ik had nog nooit zo’n stil jongentje gezien. Na een halfjaar was ik bang dat je nooit iets ging zeggen. Je bent een heel intelligent en zelfstandig knulletje, maar praten was gewoon niet jou ding. Toen toch niet, want eenmaal je doorhad hoe je je tong moest gebruiken, rolden de woorden uit je mond. Je was ontdeugend, maar toch was je niet stout. Ok, we hebben toch wel onze dingen meegemaakt. Zoals die eerste keer dat ik bij je kwam. Babysitten was toen nog heel nieuw voor mij, dus ik kende de kneepjes van het vak nog niet. En jij wou me toch even uittesten. Huilen dat je deed toen ik je luier ververste en je in bed moest, niet normaal. Het was alsof je de dood tegemoet moest. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat ik in paniek mijn moeder opbelde. Ze zei dat ik gewoon moest volharden, dat deed ik ook. En sinds die keer heb ik nooit meer problemen gehad om je in bed te steken. Behalve dan laatst nog maar, die avond had ik ontzettend veel problemen met je. Het was meer dan een maand geleden dat je me gezien had, dus je wou me zeker opnieuw uittesten, ik weet het niet. Je was al meteen stout toen je papa de deur uit was. Ik plaatste je in de hoek, maar vanaf je er weer uit mocht, begon hetzelfde liedje. En toen je in bed moest, bleef je de tijd rekken (pipi doen, kaka doen, dorst, …). Zelf toen ik al terug beneden was, bleef je me roepen. Uiteindelijk viel je in slaap, voor een uurtje toch. Want dan opeens hoorde ik je huilen. Ik dacht dat je terug een nachtmerrie had, dat had je wel vaker. Maar vanaf dan, het was toen ongeveer 22u, wou je niet meer slapen. Je bleef me roepen, ook al negeerde ik je. Om kwart voor 11 ging ik toch nog eens kijken wat er nu aan de hand was. Eindelijk bracht ik je tot rust toen ik zei dat ik zou zeggen tegen je mama dat ze je nog een kus moest komen geven als ze thuis was. Maar jij was sneller. Je mama kwam een kwartiertje later thuis. Ik vertelde dat je niet zo flink was. En opeens stond je daar, aan de deur. Het vervolg weet ik niet echt, want ik moest toen naar huis. Gelukkig was je de volgende keer weer helemaal braaf. Nog liever dan anders zelf, want je was meer knuffelbaarachtig , daar genoot ik van. Een teken van liefde. Wat hebben we mooie momenten meegemaakt.
Lieve Turan, wat mis ik je al. Ik mis het spelletje dat wij tweetjes speelden toen je in bed moest, ik mis het dat je me elke keer vroeg of we naar de kermis gingen (want sinds die keer dat we dat gedaan hadden, vroeg je het me elke keer opnieuw), ik mis je knuffels, ik mis je ondeugendheden, ik mis je obsessie voor films die helemaal mijn smaak niet waren (zoals Jaws, Jurassic Park, King Kong, …), ik mis jou. Je was een schatje, Turan! Ik kom je nog wel eens bezoeken. Wees maar braaf tegen je andere babysitters en tegen je mama en papa, maar vergeet mij nooit.
Liefs,
M.
Wat wij samen hadden is nu voorbij, het had niet langer mogen zijn. Ik was je oppasser, jij was mijn oppaskindje.
Hoelang ben ik nu niet bij jou geweest? Het was rond je 3e verjaardag, nu ben je 5 en een half. Veel babysitters heb je zien komen en gaan, maar wij zijn toch het langste samen geweest. En daardoor was ik ook je lieveling, maar jij ook die van mij. Dat ben je altijd geweest en zal je altijd zijn.
Weet je nog die eerste keer? Ik had nog nooit zo’n stil jongentje gezien. Na een halfjaar was ik bang dat je nooit iets ging zeggen. Je bent een heel intelligent en zelfstandig knulletje, maar praten was gewoon niet jou ding. Toen toch niet, want eenmaal je doorhad hoe je je tong moest gebruiken, rolden de woorden uit je mond. Je was ontdeugend, maar toch was je niet stout. Ok, we hebben toch wel onze dingen meegemaakt. Zoals die eerste keer dat ik bij je kwam. Babysitten was toen nog heel nieuw voor mij, dus ik kende de kneepjes van het vak nog niet. En jij wou me toch even uittesten. Huilen dat je deed toen ik je luier ververste en je in bed moest, niet normaal. Het was alsof je de dood tegemoet moest. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat ik in paniek mijn moeder opbelde. Ze zei dat ik gewoon moest volharden, dat deed ik ook. En sinds die keer heb ik nooit meer problemen gehad om je in bed te steken. Behalve dan laatst nog maar, die avond had ik ontzettend veel problemen met je. Het was meer dan een maand geleden dat je me gezien had, dus je wou me zeker opnieuw uittesten, ik weet het niet. Je was al meteen stout toen je papa de deur uit was. Ik plaatste je in de hoek, maar vanaf je er weer uit mocht, begon hetzelfde liedje. En toen je in bed moest, bleef je de tijd rekken (pipi doen, kaka doen, dorst, …). Zelf toen ik al terug beneden was, bleef je me roepen. Uiteindelijk viel je in slaap, voor een uurtje toch. Want dan opeens hoorde ik je huilen. Ik dacht dat je terug een nachtmerrie had, dat had je wel vaker. Maar vanaf dan, het was toen ongeveer 22u, wou je niet meer slapen. Je bleef me roepen, ook al negeerde ik je. Om kwart voor 11 ging ik toch nog eens kijken wat er nu aan de hand was. Eindelijk bracht ik je tot rust toen ik zei dat ik zou zeggen tegen je mama dat ze je nog een kus moest komen geven als ze thuis was. Maar jij was sneller. Je mama kwam een kwartiertje later thuis. Ik vertelde dat je niet zo flink was. En opeens stond je daar, aan de deur. Het vervolg weet ik niet echt, want ik moest toen naar huis. Gelukkig was je de volgende keer weer helemaal braaf. Nog liever dan anders zelf, want je was meer knuffelbaarachtig , daar genoot ik van. Een teken van liefde. Wat hebben we mooie momenten meegemaakt.
Lieve Turan, wat mis ik je al. Ik mis het spelletje dat wij tweetjes speelden toen je in bed moest, ik mis het dat je me elke keer vroeg of we naar de kermis gingen (want sinds die keer dat we dat gedaan hadden, vroeg je het me elke keer opnieuw), ik mis je knuffels, ik mis je ondeugendheden, ik mis je obsessie voor films die helemaal mijn smaak niet waren (zoals Jaws, Jurassic Park, King Kong, …), ik mis jou. Je was een schatje, Turan! Ik kom je nog wel eens bezoeken. Wees maar braaf tegen je andere babysitters en tegen je mama en papa, maar vergeet mij nooit.
Liefs,
M.
zondag 14 september 2008
Pink/Orange-party
Gisteren moest ik naar een roze/oranje 18e-verjaardagsfeestje van drie meisjes waar mee ik samen leiding geef in oranje. Magali in het roze en oranje, da's de moeite waard om foto's van te trekken!
Mij helemaal:
Bloshje op m'n wangen + roze oogschaduw (maar dat zie je hier niet):
Let op het detail, 2e oranje oorbelletje:
Mij helemaal:
Bloshje op m'n wangen + roze oogschaduw (maar dat zie je hier niet):Let op het detail, 2e oranje oorbelletje:
donderdag 11 september 2008
Neuspiercing
Je gelooft het nooit! Of misschien ook wel... Maar... ik heb een neuspiercing! Zot hé! Dat heb ik eergisteren heel impulsief besloten. Ik had al een paar keer zitten denken dat ik wel graag terug (ik heb vroeger nog ene gehad, maar deze heb ik per ongeluk laten dichtgroeien) een neuspiercing wou, maar het was niet zo dat ik 'nu één moest hebben'. Maar dinsdag liep ik dus in Eeklo moet een goede vriendin van me en we kwamen een andere vriendin tegen, en we kwamen op het onderwerp 'piercings'. En ik zei dat ik wel nog graag een neuspiercing zou willen hebben, en die vriendin die we hadden tegengekomen zei: 'Wel, laat ene schieten.' Maar ik had dan ook zo iets van dat kan ik nu toch niet zomaar doen. Maar ik begon dan toch ook te twijfelen en erover na te denken, dus heb ik dan een smsje gestuurd naar mijn mamie of ik dus een neuspiercing mocht laten schieten. En ze had geantwoord met: "Dat moet je zelf weten. Je bent nu volwassen. Wat je ook doet, 't is goed voor mij (dat geldt enkel over die neuspiercing hoor)." Enzo stuurde ik een berichtje naar die vriendin, die ondertussen even naar huis was, dat ik toestemming had gekregen van mijn ma. En dan zijn we met z'n drieën naar de Black Store (piercing shop) gegaan en nu heb ik een neuspiercing, zot hé.
En nu ben ik ziek, dus da's heel handig om je neus te snuiten als je net een neuspiercing hebt laten steken...
En nu ben ik ziek, dus da's heel handig om je neus te snuiten als je net een neuspiercing hebt laten steken...
zondag 31 augustus 2008
Wat moet je doen als je je verveeld?
Zoals ik in een vorig bericht heb gezegd was mijn computer kapot en heb ik me geregeld een beetje verveeld. Wat moet je dan doen?
1. Foto’s van jezelf nemen!!!
*Zucht*
1. Foto’s van jezelf nemen!!!
*Zucht*
Samen met hondje
Siba mocht er ook eens op
Met de knuffelbeer die ik gekregen heb voor mijn 18e verjaardag
Buiten was het ook al niet interessant...
De volgende dag verveelde ze zich ook, dus samen met mama op de foto!
Nog eens
2. Je hand versieren!!!
Zo, dit was de raad van tante Mgli.
Abonneren op:
Posts (Atom)