Wat ging er door je hoofd?

Wat ging er door je hoofd toen je twee messen en een bijltje in je rugzak stopte. Wat ging er door je hoofd toen je met je fiets vertrok naar het Fabeltjesland. Wat ging er in je hoofd toen je binnenstapte in het kinderdagverblijf. Wat ging er door je hoofd toen je het eerste kindje doorboordje met je mes en toen iedereen rondom je begon te schreeuwen. Wat een hels geluid moet dat zijn geweest. Kinderen die om hun leven huilen, schreeuwen. Ik begrijp het niet. Hoe kon je? Hoe kon je zoiets doen? Wou je alle kinderen in de wereld vermoorden? Had je zelf zo’n verschrikkelijk leven dat je andere kinderen van die pijn wou sparen? Had je net een meisje zwanger gemaakt die abortus heeft laten doen of die een miskraam kreeg? Of was er gewoon iets in je geknakt, iets, iets dat niet uit te leggen is? Je wou gewoon moorden? Hoe kon je zoiets doen? Niets ter wereld geeft jouw het recht dit gedaan te hebben! Niets! De hele wereld is boos op je, de hele wereld haat je! Ik haat je! Je hebt levens ontnomen, levens die nog niet eens gestart waren. En jij lacht er mee. Jij wou 10-tallen baby’s vermoorden en jij kan alleen nog maar lachen. Ben je gek of zo? Zeg het me! Ben je gek? Ja, je bent gek! En jouw gekheid heeft drie mensen het leven gekocht en 10-tallen, 100-tallen het leven verpest! Ik haat je, zeg ik je, ik haat je! Ik haat je zo fucking veel! Jij doet woede in me opborrelen. Jij, jij… ik wou dat ik je kon slaan! Ik zou je slaan! Ik zou spugen in je gezicht! Ik zou… ik hoop voor jou dat je niet meer op vrije voeten komt, want mensen zullen je vermoorden.
Ik wil niet boos zijn. Is dit wat God van me verwacht, dat ik kwaad ben! Ik kan je niet vergeven voor wat je ons hebt aangedaan, maar ik wil je vergeten, je opsluiten in mijn vergetendheid. En ik wil rouwen met alle andere mensen, ik wil klaar staan voor hen die mij nodig hebben. Ik wil bidden voor de families die nu zoveel pijn lijden. Maar elke keer als ik bid, kom jij in mijn gedachten en lukt het me niet meer om je te verbannen en moet ik ook voor jou bidden. Maar ik wil niet voor jou bidden! Ik weet niet eens wat te bidden! Ik kan enkel bidden dat je zult boeten, maar zo mag ik niet bidden. Ik leg mijn hoofd neer, ik ga slapen. Ik bid voor de families... ik bid voor jou… Maar ik blijf me afvragen ‘wat ging er door je hoofd?’ Hoe kon je?

Psalm 8

Een probeerseltje: een psalm in dichtvorm omzetten:

Hoe machtig is Uw naam, Oh Heer,
U die aan de hemel Uw luister toont, elke keer.
Met de stemmen van alle kinderen uit alle landen,
Bouwt U een macht op tegen wraak en verzet van Uw vijanden

Wat een wonderen die ik zie
- de sterren en de maan -
Als ik naar de hemel kijk,
Wat is dan een mens,
Dat U niet van zijn zijde wijkt?

Dankzij U, mochten we bijna als een god
- gekroond met glans en glorie - leven.
Ons hebt U het werk van Uw eigen handen gegeven.
Dieren van veld en al het vee,
Vogels aan de hemel, vissen in de zee.

Hoe machtig is Uw naam op heel de aard, Oh Heer.
Dit zal ik zeggen, keer op keer.
.
In het Engels is het toch soms zoveel mooier hé, er straalt soms zoveel meer kracht uit, zoals bovenstaand vers. (Dit even terzijde hoor)

inspiratieloos

Ken je dat gevoel, dat je wilt schrijven, veel wilt schrijven, maar er komt gewoon niets op papier, alsof de woorden vastzitten in het inktbuisje van je vulpen? Of schrijf je niet met een vulpen? Ik wel, want ik schrijf niet mooi met een balpen. en ik hou ervan om de natte, blinkende inkt te zien opdrogen op het papier. "Wat een flauwekul allemaal," denk ik als ik dit korte, nietszeggende stukje tekst overlees. Het komt omdat ik inspiratieloos ben. 'Inspiratieloos', bestaat dat woord? 'Zonder inspiratie zitten', 'geen inspiratie hebben'. Ah, wat kan het me schelen? Waarom kan ik niets op papier zetten?
Gek word ik ervan, knettergek. Mijn hoofd zit vol woorden, maar er komt gewoon niets uit. Geen mooi gedicht, geen spannend verhaal, gewoon niets. Zeg me wat ik moet doen. Geef me inspiratie. Dan zou ik 'inspiratievol' zijn.
Zucht, wat ben ik soms zielig...

Op zoek...

Vandaag zag ik ze terug. Het meisje. Ik zag ze lopen. Ze was op zoek, op zoek naar haar talenten. Ze wist dat ze er had, maar wist niet waar ze ze vinden moest. En als ze rond haar keek, zag ze enkel mensen die veel beter zijn dan haar. Of dat dacht ze toch. Het maakte haar onzeker.
Ze was jaloers, en ze voelde zelf een beetje boosheid op degenen die beter bleken te zijn dan haar. Maar dat zei ze niet, daar zou ze zich voor schamen.
Ze gaf echter niet op. Hoewel alles tegen haar bleek te zijn, ging ze verder met de zoektocht naar haar gaven, naar haar talenten. Ze gaf de moed niet op, en nu, nog steeds is ze op zoek naar haar talenten. Maar ze weet dat ze er heeft, en soms, soms ontdekt ze er eentje. Dan koestert ze deze, houdt deze vast in haar hart en probeert ze deze te gebruiken om zich te uiten, om anderen te helpen en om God te eren.
Ja, ik zag ze vandaag terug. Het meisje. Vandaag vond ze een talent.

Wie ben ik?

Ik wil gewoon Magali zijn, ik als persoon. Maar hoe kan ik dat als ik niet weet wie ikzelf ben, alsof ik mezelf wel kwijt ben? Misschien leer ik mezelf wel elke dag een beetje beter kennen, maar eigelijk heb ik het gevoel dat ik mezelf elke dag meer en meer verlies en nog meer onherkenbaar word voor mezelf. Of soms heb ik het gevoel dat, op die zeldzame momenten dat ik toch even mezelf gevonden heb en mezelf kan zijn, dat de persoon die ik dan ben helemaal niet leuk is en dat het een persoon is waar ik een hekel aan heb. Misschien heb ik mezelf nog helemaal niet gevonden, ook niet op die zeldzame momenten…