๑...ρяιиcєss мαgαlι...๑

Nieuwe blog

2010-06-21T11:58:00.001+02:00

Lieve mensjes,
Ik heb een nieuwe blog gemaakt. Een blogje waar ik jullie mijn avonturen wil vertellen die ik meemaak met mijn kleine schat, Amana.
Ik hoop jullie daar allen welkom te heten.

Het einde in zicht

2009-11-15T22:29:00.002+01:00

Wat een stresserende periode! Een grote twee weken geleden liet de gynaecoloog mij weten dat het kindje heel laag zat en betwijfelde hij of ik hem de week erna nog wel zou zien op zijn praktijk. Net die week had ik examens, wat het nog allemaal spannender maakte, want net toen mocht dit kindje nog niet komen! Toen werd het weekend, mijn vriendje was bij mij en dan mocht het eindelijk komen, maar... het kwam niet... Mijn vriendje naar huis, 't kindje mocht dus niet komen! Het werd weer weekend, het mocht weer komen, weer niets...
Toen werd het 11 november, de uitgerekende datum! De datum waar we allemaal naar uit keken, want op die dag zou het kindje altijd vrij hebben op zijn/haar verjaardag, Thomas was bij mij en mijn ouders moesten niet werken. Ja! Ik kreeg weeën! Om 3u30 's nachts. Ik had het gevoel dat mijn buik opzwol en dat al mijn organen in mijn buik een grote druk kregen, gezwegen van de druk op mijn onderrug. Ik kon natuurlijk niet meer slapen. Adrenaline stroomde door mijn lijf! Mijn kindje zou worden geboren!!! Om de 7 minuten weeën! Een uur later heb ik mijn ouders gewekt. Toch nog maar een uurtje rusten. De weeën bleven om de 7 minuten komen. Uiteindelijk toch maar opgestaan. Maar toen... 10u30 was het. Bam, hup, weeën gedaan. Niets meer, zo plots! Geen opgezwollen buiken, geen rugpijn meer, gewoon niets meer! Nog naar het ziekenhuis geweest om alles te laten checken. Alles was goed met het kindje. Ik 1 cm opening. Wat was ik daar nu mee? Natuurlijk was ik blij dat alles in orde was met het kindje! Maar 1 cm opening?? Daar kan je nog maanden mee lopen... Die avond zat ik emotioneel toch wel een beetje door en ook de dag nadien heb ik me moeten slepen om tot de avond te komen.
Ondertussen wel een leuk en druk weekend achter de rug met mijn liefste schatje.
Dinsdag is mijn volgende afspraak met de gynaecoloog. Hopelijk krijg ik een ik dan een datum om het te laten inleiden, want dit kleintje in mijn buik heeft nu al een gewicht van 4kg! Klein beetje beangstigend voor zo'n klein meisje als ik :p

Foto's zeggen soms meer dan woorden

2009-09-26T14:16:00.005+02:00

Omdat ik het al een lange tijd niet onder woorden kon brengen, breng ik het nu maar onder foto's. Het nieuws zal wel duidelijk zijn.

Euthanasie

2009-09-06T23:05:00.002+02:00

Gelezen op de blog van Reinie

Gisterenavond zaten mijn vrouw en ik aan tafel over koetjes en kalfjes te praten tot het gesprek op euthanasie kwam. Bij dit delicate onderwerp over de keuze tussen leven en dood zei ik tegen haar: "Laat mij nooit leven als een plant waarbij ik afhankelijk ben van machines en gevoed word met vloeistof uit een fles. Als je mij in die toestand ziet, koppel dan die toestellen die mij in leven houden maar af!"

Ze stond op, trok de stekkers van de tv en mijn computer uit het stopcontact en heeft al mijn bier weggegoten!

Back to school

2009-09-06T22:23:00.003+02:00

De mensen van de lagere school en het middelbaar hebben al een schoolweekje achter de rug en ook voor mij is het bijna zover. Maar eigenlijk vind ik het helemaal nog niet zo erg, ik kijk best uit naar het nieuwe schooljaar. Ik heb een hele leuke vakantie gehad, heb heel veel gedaan en heb me maar weinig verveeld, maar ik heb het gevoel dat het tijd is om er terug in te vliegen en er terug een mooi schooljaar van te maken. Maar ik kijk er ook wel wat weemoedig naar toe, want het is toch best eng met de zaken die me te wachten staan en soms slaat de angst wel toe, maar toch weet ik dat het me terug zal lukken, zoals het me vorig schooljaar is gelukt. Misschien/waarschijnlijk zal ik herexamens hebben, maar dan is het maar zo, ik weet dat ik op een dag zal afstuderen en mijn diploma zal hebben. Alles op zijn tijd :-)

Mijn hart zegt...

2009-08-19T11:16:00.002+02:00

Mijn hart zegt “ik hou van je”
Maar mijn lippen zeggen “ik haat je”
Mijn hart zegt “neem me vast”
Maar mijn handen duwen je weg
Mijn hart zegt “ik heb je nodig”
Maar mijn ganse lichaam stoot je van me af

Ik wil je toelaten in mijn wereld
Maar ik weet niet hoe
Ik wil je de sleutel geven van mijn hart
Maar ik weet niet waar die is
Ik wil je van me laten houden
Maar het is alsof zelfs jou liefde
Mijn muur niet kan doorbreken

Ik hou van je
Neem me vast
Ik heb je nodig
Het zal niet over mijn lippen komen,
Maar toch voel ik dat je weet wat ik bedoel

Long time ago...

2009-07-19T00:11:00.003+02:00

Hoi,
Verlegen kom ik nog eens terug op mijn blog-o-theekje. Het is inderdaad lang geleden! Mijn excuses hiervoor! De laatste maanden is er gewoon zo ontzettend veel veranderd in mijn leven (te veel om te vertellen).
Als ik eerlijk moet zijn, ik heb ergens bewust mijn blog, en daarmee die van andere, vermeden. Ik kwam hier niet meer om de confrontatie met mezelf niet te moeten aangaan. Mijn blog was een plaats waar ik alles kwijt kon, mijn emoties en gedachten, maar nu ging dit plots niet meer en ik kon het niet opbrengen om schijnheilig te doen.
Misschien dat het nog wel duidelijk wordt welke de veranderingen zijn in mijn leven, misschien ook niet.

Wat ik wel kan zeggen, is dat ik geslaagd ben voor mijn eerste jaar orthopedagogie :-)
En met dit goede nieuws, wil ik graag dit bericht afsluiten!

Tot gauw!
Groetjes

Mooie citaat gevonden in mijn cursus

2009-05-19T14:09:00.003+02:00

"Aan kinderen wordt vaak gevraagd 'groot te zijn'. Daarmee wordt bedoeld dat ze zich als volwassenen moeten gedragen.
Aan volwassenen wordt nooit gevraagd 'klein te zijn', om naar de wereld te kijken door de ogen van het kind."
Peter Adriaenssens

De liefde is nog steeds niet over!

2009-05-15T22:07:00.005+02:00

Nog stapelverliefd ben ik! Deze twee gedichtjes schreef ik afgelopen dagen (gisteren om precies te zijn):

Als jij niet bij mij bent

Als jij niet bij mij bent
Dan voel ik zo'n groot gemis
Dan is het alsof m'n hart huilt
En verlangt mijn hele lichaam
Om bij jou te zijn

Als jij niet bij mij bent
Dan is alles donker om me heen
Dan moet ik tasten in het donker
Om de weg te vinden
Die leidt naar jouw liefde

Als jij niet bij mij bent
Dan is er een leegt in mij
Die niet opgevuld geraakt
Tot ik terug tot rust kan komen
In jouw sterke armen

Als jij niet bij mij bent
Dan kijk ik uit naar het moment
Dat we terug samen zijn
En ik jou kan overspoelen
Met mijn onvoorwaardelijke liefde

ღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღღ

Zo verliefd ben ik op jou

Ik loop op wolkjes
en dans op de regenboog.
Ik zing samen met de vlinders in mijn buik
en lach met de kriebels in mijn lijf.
Ik spring gaten in de lucht
en sta uren op de daken
om ervan te schreeuwen hoeveel ik van jou hou.
Zo verliefd ben ik,
zo verliefd ben ik op jou.

Lopen, dansen,
zingen, lachen,
springen, schreeuwen.
Allemaal voor jou.
Zo verliefd ben ik,
zo verliefd ben ik op jou.

Magali gaat autorijden!!!

2009-05-15T13:12:00.003+02:00

Allen opgepast waar u deze zomer zal rijden! Vooral opletten rond de streek van Eeklo, want... Magali gaat rijlessen volgen!!! Straks ga ik me gaan inschrijven om deze zomer 20 uur te gaan rijden, zodat ik daarna zonder begeleider achter het stuur mag! Spannend allemaal! Ik hoop echt dat het zal lukken, want ik ga volgend jaar (jammergenoeg :( ) niet meer op peda zitten, dus om dagelijks meer dan 4u met het openbaar vervoer te reizen, zie ik ook niet echt zitten. Alleen zijn er nog enkele probleempjes: ik heb nog geen auto, geen geld om die auto te verzekeren en nog minder geld om benzine te betalen... Maar dat zijn zorgen voor later! Nu mij eerst concentreren om die 20u te halen! Verder zien we wel!

Liefde is

2009-05-12T11:22:00.006+02:00

Liefde is
Gelukkig leven
Liefde is
Boven wolken zweven

Liefde is
Een zoete smaak
Liefde is
Voor ons gemaakt

Liefde is
Jij en mij
Liefde is

Wij allebei

Licht

2009-04-17T21:27:00.002+02:00

Gekluisterd aan armen en benen
Gevangen door zorgen en verdriet
Geen beweging is nog mogelijk
Behalve het wegzakken in een moeras van schaamte
En het sluiten van mijn ogen
Om me zo af te sluiten van de wrede wereld om me heen
Ik heb geen kracht meer om nog enige inspanning te leveren
Om te vechten tegen duistere krachten
Ik ben zwak en moe
En verlies de strijd van het leven

Maar dan voel ik een warme hand op mijn schouder
Een hand die mijn ketenen verbreekt
En die mijn hoofd omhoog tilt
Ik zie een verblindend licht
Die mij terug hoop in het leven biedt
Een licht dat mij kracht geeft
Om te vechten tegen wat op mijn pad komt
Een licht dat nooit meer van voor mijn ogen verdwijnt

Foto's

2009-03-22T15:19:00.007+01:00

Hier zijn nog enkele leuke foto's:

Clousseau 2008:

Ijssculpturen - Brugge:

Romantische verrassing voor Bollie:

Valentijn in Parijs:

Kettinkje (nieuwjaarscadeau van Bollie):

Toverbal

2009-03-01T15:46:00.003+01:00

Je kent dat wel, van die toverbollen die je als kind zeker nog gegeten hebt. Zo'n bevlekte bol waaraan je moet lekken en er komen dan steeds andere kleuren te voorschijn. Wel, gisteren liep ik in het station met mijn vriend en ik zag zo'n automaatje waar je een euro moet in steken en dan moet je zo aan een hendeltje draaien, met van die toverballen in. En ik wou natuurlijk één! Ik wou nog eens lekker kind zijn! Dus ja, even later had ik die toverbal in m'n handen. En leuk dat het was. Ik begon er meteen al aan te likken. Ik zag er al naar uit om alle kleurtjes te zien. Maar na meer dan een halfuur (!!!) deed mijn tong super veel pijn, lagen mijn lippen open en had ik enkel nog maar geel tegengekomen. Ik was het helemaal zat! Ik heb nog even op mijn tanden gebeten, maar dan ben ik gestopt.

Pff, toverballen, ze zijn niet eens lekker!

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

2009-02-27T00:40:00.004+01:00

Ik zag vanmorgen Gods liefde in de spiegel

In een tijd toen het minder ging

2009-02-26T00:05:00.004+01:00

Had vorige week even terug een dipje, nu alles beter.

Ik huil,
ik roep,
ik tier.
Een schreeuw om hulp,
een schreeuw om gered te worden.
Maar er is niemand die me hoort,
niemand die me ziet.
Iedereen loopt me voorbij,
zonder te merken wat er is.
En ik huil harder,
Roep harder,
tier harder.
Tot ik geen stem meer heb,
en al mijn kracht verdwenen is
om te blijven vechten tot er hulp komt.
En langzaamaan sterft mijn schreeuw uit.
En samen met mijn schreeuw,
sterf ik mee.

Valentin à Paris

2009-02-17T00:44:00.003+01:00

Dit jaar heb ik mijn (allereerste) Valentijn in Parijs gevierd (niet dat ik van dat commercieel gedoe hou, maar kom)! Onze studentenvoorziening had een uitstap naar Parijs georganiseerd voor een dagje en Thomas en ik hebben ons ingeschreven. Het is echt een mooie dag geworden. Het weer was goed, we waren bijna de ganse dag vrij en we hebben veel gezien en veel gewandeld. Het was terug een hele romantische dag =) - er komen nog foto's.
Ik ben ondertussen al meer dan 4 maandjes samen met Thomas =D en nog even gelukkig!

Leve onze God!

2009-02-07T19:15:00.004+01:00

Je raadt het nooit! Ik ben geslaagd voor al mijn examens!!! Ik ben er voor alles door! Whiii!
Ik ben zo ontzettend blij, ik had het nooit verwacht. Jammer genoeg zijn er veel van mijn vrienden die voor redelijk wat vakken niet geslaagd zijn, dat verminderd de vreugde toch wel. Maar ik ben God zo ontzettend dankbaar! Zonder Hem ging het zeker niet gelukt zijn! We hebben een groot God, mensen, een groot God! Prijs Hem tot in de eeuwigheid.
School is wel al meteen gestart, dus ik ben al terug druk bezig met samenvattingen maken en dingen herhalen (ja ja, van de eerste week al terug).
Ik hoop dat mijn tweede semester even goed zal zijn.
Dank u wel aan al de biddende mensjes voor die studerende studentjes.

Hardboiled

2009-01-31T19:37:00.005+01:00

Hardboiled: mijn verslaving tijdens de examens. Ik heb al zoveel keer geoefend dat ik al uit kan geraken. Op onderstaande afbeelding sta ik in de highscores samen met Bollie, toen we het eens samen hebben gespeeld. Romantisch toch?

Een aanrader hoor

examens gedaan!

2009-01-29T13:31:00.001+01:00

Gedaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zou zeggen: "vaaaaakaaaaaaaaantieeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!" Maar heb geen.. Maandag begint de les alweer =(
Maar toch: de examens zijn gedaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan!!!!!!!!!!!!!!!

Pure gelukzaligheid

2009-01-29T12:56:00.002+01:00

Gisteren was de mooiste avond van mijn hele jonge leventje! Ik heb namelijk mijn schatje verrast met een romantisch avondje en een heerlijke chocoladefondue (met witte chocolade!!!). Ik heb mijn peda-kamertje versierd door een hartjes-deken op de grond te leggen met daarop rozeblaadjes en overal kaarsjes te plaatsen; fruit en cake te snijden enzovoort.
Natuurlijk liepen er al een paar zaken in het honderd. Zo komt hij normaalgezien maar op peda om 18u en opeens stond hij voor mijn deur om 16:30!!! Dus ik kon hem niet binnenlaten, dus had hij natuurlijk al iets door, maar hij dacht gewoon dat ik iets op mijn kamer liggen had dat hij niet mocht zien. Maar de spanning moest nog stijgen, want Bollie (= Thomas = mijn schatje) had normaalgezien bezoek om 19u tot max 20u, maar het bezoek was in retard van meer dan een uur en het duurde ook langer dan verwacht. Om 21:30u belde Thomas eindelijk dat het bezoek weg was. Ik naar zijn kamer lopen, hem blinddoeken, en hem naar mijn kamer gebracht. Hij was sprakeloos! En dat was de start van een super romantische avond! Ik voelde me zooo gelukkig!

Wat ging er door je hoofd?

2009-01-25T00:50:00.003+01:00

Wat ging er door je hoofd toen je twee messen en een bijltje in je rugzak stopte. Wat ging er door je hoofd toen je met je fiets vertrok naar het Fabeltjesland. Wat ging er in je hoofd toen je binnenstapte in het kinderdagverblijf. Wat ging er door je hoofd toen je het eerste kindje doorboordje met je mes en toen iedereen rondom je begon te schreeuwen. Wat een hels geluid moet dat zijn geweest. Kinderen die om hun leven huilen, schreeuwen. Ik begrijp het niet. Hoe kon je? Hoe kon je zoiets doen? Wou je alle kinderen in de wereld vermoorden? Had je zelf zo’n verschrikkelijk leven dat je andere kinderen van die pijn wou sparen? Had je net een meisje zwanger gemaakt die abortus heeft laten doen of die een miskraam kreeg? Of was er gewoon iets in je geknakt, iets, iets dat niet uit te leggen is? Je wou gewoon moorden? Hoe kon je zoiets doen? Niets ter wereld geeft jouw het recht dit gedaan te hebben! Niets! De hele wereld is boos op je, de hele wereld haat je! Ik haat je! Je hebt levens ontnomen, levens die nog niet eens gestart waren. En jij lacht er mee. Jij wou 10-tallen baby’s vermoorden en jij kan alleen nog maar lachen. Ben je gek of zo? Zeg het me! Ben je gek? Ja, je bent gek! En jouw gekheid heeft drie mensen het leven gekocht en 10-tallen, 100-tallen het leven verpest! Ik haat je, zeg ik je, ik haat je! Ik haat je zo fucking veel! Jij doet woede in me opborrelen. Jij, jij… ik wou dat ik je kon slaan! Ik zou je slaan! Ik zou spugen in je gezicht! Ik zou… ik hoop voor jou dat je niet meer op vrije voeten komt, want mensen zullen je vermoorden.
Ik wil niet boos zijn. Is dit wat God van me verwacht, dat ik kwaad ben! Ik kan je niet vergeven voor wat je ons hebt aangedaan, maar ik wil je vergeten, je opsluiten in mijn vergetendheid. En ik wil rouwen met alle andere mensen, ik wil klaar staan voor hen die mij nodig hebben. Ik wil bidden voor de families die nu zoveel pijn lijden. Maar elke keer als ik bid, kom jij in mijn gedachten en lukt het me niet meer om je te verbannen en moet ik ook voor jou bidden. Maar ik wil niet voor jou bidden! Ik weet niet eens wat te bidden! Ik kan enkel bidden dat je zult boeten, maar zo mag ik niet bidden. Ik leg mijn hoofd neer, ik ga slapen. Ik bid voor de families... ik bid voor jou… Maar ik blijf me afvragen ‘wat ging er door je hoofd?’ Hoe kon je?

We zien wel, is het niet?

2009-01-25T00:08:00.003+01:00

Nog 2 te gaan en ik ben er vanaf! En het mag wel ook hoor, want wat duurt het lang! Ik ben nu al 5 weken aan het leren leren leren!!! Whaaaaaa!!!!

De letters achtervolgen me op straten, de woorden in mijn dromen, de zinnen in mijn hoofd. Maar dan zit ik daar, in een grote zaal, allemaal krakende stoelen en zuchtende mensen rond me heen. En letters, woorden, zinnen ontglippen me en mijn hoofd is leeg... Geen woord kan ik schrijven op het blad papier dat voor me ligt...

Hehe, nee, grapje, zo erg is het niet. Hoewel ik er geen gedacht van kan vormen hoe ik het gedaan heb, heb ik meestal wel overal alles kunnen invullen. Nu enkel nog hopen dat het het goede antwoord was. Maandag nog eentje en woensdag, dan ben ik er vanaf, van mijn eerste examenperiode van de hogeschool. Ik hoop dat ik het er goed vanaf heb gebracht, maar ik durf een uitspraken maken. We zien wel, is het niet.

En nog groot nieuws!!! Misschien wordt zomer 2009 toch geen 'normale' zomer. Normaal ging ik niet kijken om een zendingsreis te maken, maar het is toch begonnen kriebelen en "toeval" (jaja.. toeval, uhum) heeft me geconfronteerd om toch iets te gaan doen... En nu is er een petieterig klein mini kansje dat ik heel misschien deze zomer voor twee weekjes naar Oekraïne zou gaan om te werken onder de straatkinderen. Maar de kans is nog heel miniem. We zien wel, is het niet?

En nog iets, maar het staat ook nog niet vast: ik ga misschien deze zomer leiding geven op een kamp voor christelijke kindjes met een matig tot ernstige handicap. Ik doe nu een animatorcursus van de EJV en dat zou misschien mijn stageplaats kunnen zijn. Let us hope and pray it will be. We zien wel, is het niet?

Zo, maar ik ga slapen. Ik hoop snel terug te kunnen schrijven, met interessante informatie (is het dan ooit al interessant geweest?). We zien wel, is het niet?

Psalm 8

2009-01-08T10:40:00.004+01:00

Een probeerseltje: een psalm in dichtvorm omzetten:

Hoe machtig is Uw naam, Oh Heer,
U die aan de hemel Uw luister toont, elke keer.
Met de stemmen van alle kinderen uit alle landen,
Bouwt U een macht op tegen wraak en verzet van Uw vijanden

Wat een wonderen die ik zie
- de sterren en de maan -
Als ik naar de hemel kijk,
Wat is dan een mens,
Dat U niet van zijn zijde wijkt?

Dankzij U, mochten we bijna als een god
- gekroond met glans en glorie - leven.
Ons hebt U het werk van Uw eigen handen gegeven.
Dieren van veld en al het vee,
Vogels aan de hemel, vissen in de zee.

Hoe machtig is Uw naam op heel de aard, Oh Heer.
Dit zal ik zeggen, keer op keer.
.
In het Engels is het toch soms zoveel mooier hé, er straalt soms zoveel meer kracht uit, zoals bovenstaand vers. (Dit even terzijde hoor)

What's going on?

2009-01-06T23:56:00.002+01:00

Hoi lieve mensjes,
Alles goed met jullie?
Whiii, mijn eerst blogbericht in 2009!! Niet dat het interessant zal worden hoor, naja.
Ik zit voor de eerste keer in mijn blok!! Whaaaaaaa, spannend!!!!!!! Streeeeeeeesssssssss!! Ja, ik ben volop aan het stressen! Ik zie de ergste scenario's voor me, dat ik voor niets geslaagd zal zijn. Ik weet het, ik mag zo niet denken, optimistisch blijven, maar ik kan dat beeld gewoon niet loslaten! Maar foert, ik ga jullie hier ook niet mee lastig vallen. Ik begin volgende week maandag trouwens, gebed is altijd welkom, mijn mede-believertjes.

Vandaag had ik weer een lumineus idee! Mijn deur van peda (≈ kot) volplakken met post-itjes! Geweldig toch. Natuurlijk geen lege, maar gewoon met mooie tekstjes, of ik laat andere mensen er iets op schrijven. Nu zal ik nooit meer met een dipje m'n kamer uitkomen, want mijn deur zal vol te staan met positieve dingetjes =D.

Zow, moet ik nog iets zeggen? Ben vandaag 3 maand samen met mijn vriend =D wat gaat het snel, maar de liefde/verliefdheid groeit alleen nog maar =D Ik hou heel veel van hem!

Zo, ik ga nu nog ff ontspannen en dan slapen, want morgen wordt terug een blokdag!
Lieve groetjes, ikke

Wat een prachtig leven

2008-12-29T11:36:00.004+01:00

Mijn hoofd tolt
Een raar gevoel in mijn buik
Klamme handen
Geen woord komt uit mijn mond
En ik denk alleen nog maar aan jou
Alsof jij alles bepaalt

Jij bent diegene
Die mijn leven heeft veranderd
Jij bent het
Die mijn leven op z’n kop heeft gezet
Jij bent de reden
Waardoor alles anders werd

Liefdesmuziek in mijn hoofd
Vlinders in mijn buik
Handen die naar de jouwe grijpen
Woorden worden vervangen door een zoen
Wat een prachtig leven

Merry christmas!!!

2008-12-27T00:03:00.004+01:00

Oeps, ik ben natuurlijk weer veel te laat, maar ik wil jullie toch nog een vrolijk kerst toewensen. Misschien zou ik gewoon jullie beter een gelukkig Nieuwjaar toewensen? Naja, dan zal ik dat nu ook even doen, nu ik toch bezig ben: happy Newyear!!!

Jealousy

2008-12-07T14:30:00.002+01:00

Ik heb het gevoel dat iedereen rondom me kan schrijven. Gedichten, verhalen, schrijfseltjes. En ik... ik word dan jaloers omdat zij kunnen wat ik niet kan, maar doodgraag zou willen kunnen. Dan heb ik mijn pen vast, net boven een blad papier. En ik wacht, op inspiratie, op woorden, op zinnen. Niets. En al snel leg ik mijn pen neer en probeer ik me met iets anders bezig te houden. En als ik dan lees wat andere mensen geschreven hebben, dant wordt ik echt zo jaloers. Soms moet ik echt bewust zeggen dat ik bepaalde dingen niet ga lezen, omdat ik dan echt in een dipje terechtkom. En dan geraak ik nog meer gefrustreerd dat ik niet schrijven kan.
Sorry, niet op letten. Ik moest me even afreageren.

Katrien

2008-12-04T11:23:00.004+01:00

For some people
You were just a girl
Some one they'd ever know
But for me
You were so special
A one of a kind
A real friend
But now you're gone
Away from here
You couldn't stay
And I wish it wasn't true
'Cause it hurts so much
But we have to accept it
We have to believe
You are gone now
You couldn't stay stay

Ik mis je, Katrien

My best friend,,

2008-12-01T11:06:00.006+01:00

Je bent zo schattig, lief en klein.

Bij jou te zijn, is altijf fijn.

Als een engeltje, gezonden door onze God,
zet jij de wereld op z'n kop.
Jij brengt een beetje hemel op deze aard,
Maar jij bent diezelfde hemel waard!

Voor het liefste meisje van de hele wereld: Sarai!!! Zie je graag, meid!

Help...

2008-11-29T20:18:00.007+01:00

Ik weet niets meer te schrijven de laatste tijd... Is mijn leven echt zo oninteressant geworden, of was het altijd al zo, maar zeverde ik vroeger gewoon wat? Geloof me, ik denk nog veel aan mijn blog en ik laat jullie niet in de steek, ik weet gewoon niet wat te schrijven. Nu vallen me wel twee dingen in: 1. Ik had overlaatst een examen gehad, mijn allereerste examen op de hogeschool!!! Eerst had ik een proefexamen en daarvoor had ik 19/20, maar ik had al de vragen op voorhand gekregen van iemand, waardoor het niet echt moeilijk was om zoveel te halen, maar toch was ik wel blij. En je moest de leerkracht zien kijken hebben toen gezegd had dat ik zoveel had, want we moesten het examen van een medestudent verbeteren. En ik heb nogal problemen met die leerkracht, omdat ik een beetje te luidruchtig ben (was) en haar les. Maar doet er niet toe. Wat er wel toe deed, was het echte examen! Ik vond het best wel spannend. Dus ik maakte het examen, en ik had eigelijk wel het gevoel dat het goed gegaan was, maar al mijn medestudenten vonden het zo ontzettend moeilijk en echt iedereen was aan het flippen, en ja, dat zette zich natuurlijk ook op mij en ik begon te twijfelen of het wel daadwerkelijk zo goed gegaan was dan ik dacht. Maar twee dagen later mocht ik al op gesprek met de leerkracht, ja met diegene die me niet zo goed afkan, en kreeg ik mijn punten al: 13,5/15!!! Whoehoe! Ikke wel blij natuurlijk. Het gesprek verliep wel wat minder goed. Ik kreeg een heleboel terechte, maar vooral onterechte kritiek naar mijn hoofd gesmeten... Maar ja, ondertussen zorg ik er voor dat de leerkracht niets meer van commentaar op mij kan geven (hoewel ze wel altijd iets vind) en zorg ik dat ik veel antwoord e.d., we zien wel (de reden daarvoor is dat we ook op onze attitude gequoteerd worden voor dit vak).
En 2. Magali heeft een stretch in haar oor!!! Ja, een stretch, zo'n gat in je oor =p maar een kleintje bij mij. Ik weet het, de meeste vinden dat vies en eng, maar ja, ik vind het mooi (kleintjes dus), dus heb ik nu ook één. Om misverstanden te vermijden (dat jullie niet denken dat ik met zo'n groot gat in mijn oor loop) en gewoon omdat ik graag foto's neem en op mijn blog plaats, zal ik een foto ervan plaatsen =p
Zo, dit was het weer voor vandaag (of voor de komende halve maand). Zo meteen ga ik lekker een ijsje gaan eten met de liefste jongen van de hele wereld en nog lekker genieten van de mooie avond :)
Dag dag lieve mensjes!Gewoon omdat deze leuk is ;-)

Het ontstaan van Fredje

2008-11-15T23:52:00.006+01:00

Ik heb in een vorig blogbericht beloofd dat ik het verhaal van Fredje nog ging vertellen.
Eerst en vooral, dit is Fredje.1 november ben ik met mijn vriend en enkele vrienden van hem naar Bellewaerde geweest. Echt super leuk. Wel slecht weer, maar ja, dat risico neem je als je in het najaar naar een pretpark gaat, hé.
Maar we liepen dus in het park, en we zagen van die kraampjes staan om ballen in te gooien (wat er makkelijker uitzag dan het was). En iedereen wou dat proberen, maar ik vond dat een beetje geldverspilling (het was 2€ voor 2 ballen te gooien!!!). Maar we stonden daar al een halfuur, iedereen had daar al een 10-tal € aan uitgegeven, behalve ik en het resultaat waren 2 gewonnen kikkers (door een eenzelfde persoon). Maar een meisje in ons groepje, Hanne, was echt verzot van kikkers en ze wou echt een hebben. En die ene jongen die al 2 kikkers had gewonnen, had ze beide aan zijn vriendin gegeven en het was echt superzielig voor Hanne. En eigelijk had ik iedereen al een halfuur bezig gezien en was ik benieuwd wat ik ervan zou terecht brengen. Dus... Ja, inderdaad, Magali ging het ook eens proberen! Ik zei nog 'allemaal kijken hoe Magali afgaat!', alle ogen op mij gericht, ik gooi de bal en GOAL!!!!!!!!!! Jaaaaaaaaaaaaa! Raak! Whoehoehoe!!! (mijn reactie was in werkelijkheid nog uitbundiger, het kon me niet schelen wat iedereen van me dacht). Dus ik had een kikkertje gewonnen. De tweede bal was niet raak, maar misschien maar best, want anders had ik zo'n grotere knuffel gewonnen en ging de verleiding misschien te groot zijn geweest om niet te doen wat ik heb gedaan: de kikker aan Hanne geven.
Niet dat ik wil stoefen over het feit dat ik die kikker heb weggegeven, ik wil enkel stoefen over het feit dat mijn eerste bal meteen raak was, terwijl anderen (grote, sterke jongens) al 10-tallen euro's hadden afgegeven en (bijna) niets hadden gewonnen. =p
Maar Fredje hangt in mijn kamer, dus bovenbeschreven kikker kan Fredje niet zijn! Inderdaad niet. Hanne ging ook nog eens proberen te gooien, en ja, ze had ook prijs! En dan heb ik haar kikker gekregen, en zo is Fredje ontstaan. En die zit nu op mijn staanlamp in mijn peda-kamertje. Is hij niet cool?

Night of the proms!

2008-11-07T23:29:00.006+01:00

Gisteren ben ik naar Night of the proms geweest. Eén woord: zalig! Het was echt zo goed, met de perfecte liedjes, zoals 'I believe I can fly' en 'They stood up for love' en prachtige klassieke én gospelmuziek!

Maar laat ik beginnen bij het begin. Na een hele leuke rit op de bus met mijn medestudentjes van de katho, eerste -, tweede -en derdejaars, allemaal Ipsoc-genootjes, kwamen we eindelijk aan in het Sportpaleis. Bollie en ik bleven bij Bart, Maxim en Petje, drie van onze vrienden die naar de personen-met-een-handicap-ruimte aka vip-ruimte, mochten. Bollie duwde Bartje in zijn rolstoel, ik Maxim en Petje zichzelf. En normaalgezien worden rolstoelgebruikers dan verder begeleid door het Rode-Kruis, maar wij mochten steeds verder mee, tot we in de vip-ruimte waren terecht gekomen. Ik keek mijn ogen uit mijn hoofd, wat een beeld! Vanuit die plaatsen, heb je echt een perfect zicht. Ik dacht dat we elk moment terug naar beneden moesten, want we hadden eigelijk staanplaatsen, maar opeens kwamen ze met twee stoelen voor Bollie en mij. Wat hebben we genoten! Ik voelde me intens gelukkig.

Na de pauze zijn we dan wel naar beneden gegaan, om het tweede deel bij onze andere vrienden te staan. De sfeer zat er dik in!

Ik heb echt zo genoten van die avond :) ik kijk al uit naar volgend jaar!

Met dank aan al mijn peda -en orthogenootjes!

♥ Aangenaam: Thomas, mijn boellie ♥

2008-11-02T22:35:00.007+01:00

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

Ben zo blij!

2008-11-02T21:48:00.013+01:00

Ja, ben echt blij! Omdat ik terug op peda ben! Niet dat ik het thuis niet goed heb of zo (...), maar hier is de sfeer gewoon zo leuk! Ik heb het echt gemist! 'k Heb iedereen een knuffel gegeven toen ik aan kwam! Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het hier zo naar mijn zin heb! Vroeger had ik bijna geen vrienden, en nu! Niet dat ik wil stoefen hé, maar 't is gewoon zo leuk. Ik geniet er echt van, van de mensen om me heen.

Ik moet trouwens nog een vertelseltje vertellen :-). Hier op peda zijn de kamertjes nogal donker, en ik hou helemaal niet van donkerte (duisternis dus ;-) ). Dus ik met mijn mama om een staanlamp in de Euro-shop. Er was juist één in reclame en toen we daar kwamen, zagen we dat er nog maar één lamp stond. Dus wij (vooral ikke) hadden geluk.
Thuis had ik de doos al eens opengedaan en het zag er allemaal redelijk makkelijk uit. De zondag daarop ga ik naar peda, met mijn nieuwe lamp en een schroevendraaier. Ik zag het helemaal zitten :-D (eigelijk zat ik met het idee om enkele jongens hulp te vragen :P). Annelien (zie onderaan blogbericht) haar papa (ik rij om de twee weken met hen mee naar Kortrijk) stelde nog voor om die lamp in elkaar te steken. Maar ik zei dat het wel ging lukken. Ja, ik zie liever een jonge jongen werken, dan haar papa (oeps, iets te grof??).
Dus ja, ik zat daar, met de stukken lamp en een schroevendraaier in mijn hand. Eerst toch even zelf proberen... Ok, na 5 minuten had ik het al opgegeven, want dit ging nooit in mijn eentje lukken, ik had minstens één andere persoon nodig. Dus ik stuur een smsje naar een jongen die een verdiep lager woont "hé, kan jij goed lampen in elkaar steken?". Nog geen 5 minuten later stond hij, Sven, aan mijn deur. Hij begon aan het klusje. Even later liep de Sven van op mijn verdiep voorbij mijn kamer en zag het gebeuren. Hij begon Sven te helpen, en zo waren de twee Sven's aan mijn lamp bezig, en stond ik er op te kijken (met nog 4 andere mensen, die in het voorbij gaan mijn kamer waren ingelopen).
Aanschouw, mijn lieverdjes:

De twee Sven's aan het werk:
Iedereen die er op stond te kijken =p (we stonden met 7-en in mijn kleine kamertje):Het resultaat:(Met Fredje, de kikker, zie een volgend blogbericht)

Hoi lieverdjes van me,,

2008-10-30T23:57:00.002+01:00

Ik stop ermee voor vandaag: huiswerk. Hehe, zo klinkt het alsof ik al een heleboel gedaan heb. Eigelijk niet hoor. Volgens mij doe ik veel te weinig voor school. Ik weet het niet. Ik hoop dat mijn gevoel fout is, dat het een gevoel is, ontstaan uit faalangst ofzo. Maar als ik kijk naar bepaalde mensen in mijn klas, dan doe ik veel minder... maar als ik dan naar andere kijk, dan doe ik juist meer. Misschien ben ik het gemiddelde? Ik heb best wel een grote angst om niet te slagen. En als ik kijk naar mijn omgeving, dan groeit die angst enkel maar. Mensen in mijn klas die hun jaar opnieuw doen, en slechts maar enkele vakken volgen in het tweede jaar, of dan die andere mensen die zoveel meer leren dan ik... En de vakken die we hebben, brr, daar krijg ik helemaal de kriebels van. Ik doe mijn richting graag, heel graag, ik vind het superinteressant. Maar sommige vakken - vakken die elke sociale richting krijgt - zijn soms zo, ik weet niet. Bv. recht, de docent is supervriendelijk hoor... maar ze kan geen les geven (ook al is ze super sympathiek!)! Ik bedoel, ze heeft zelf recht gestudeerd ofzo, mag nu bijna op pensioen, heeft nooit les gegeven, en nu opeens, op haar 65e ofzo, gaat ze beetje lesgeven aan een klas met 60 mensen in een veel te kleine aula... Of sociale instituties! Saai dat dat vak is!!! Maar op drie lessen hebben we wel 300 pag. gezien. Da's niet normaal!!! En ik heb nooit opgelet in die les (I know, mijn eigen schuld, ...).
En op peda is het veel te leuk, veel te veel mensjes die aan mijn deur komen kloppen of me uitnodigen. Mensen, laat me met rust! Ik moet studeren, samenvatten, schematiseren, lessen herhalen en voorbereiden!!! Maar kom gerust ff binnen, mijn deur staat altijd open ;-)
OK, Magali, rustig worden. You can do it! I can do it. Hmm, zkr? Wat als ik vakken ga moeten meenemen volgend jaar? Dan ga ik teleurgesteld zijn in mezelf, dan gaan anderen teleurgesteld zijn in mij... Gewoon niet aan denken, I guess, worries for later. Nu, lekker genieten.
Ik ga maar eens slapen...
Love you all, maatjes!

Magali in love

2008-10-28T17:52:00.004+01:00

I love you
Like I love the angels and the heavens
I love you
Like I love the flowers in the fields and the stars in the sky
I love you
Like I love the colors of a rainbow and the black and white of the night
I love you

Like I love the sunrise and the sunset

I love you
Like I love the taste of strawberries and melting chocolate in my mouth
I love you
Like I love the love you are loving me with

I love you

De slaap

2008-10-19T09:18:00.002+02:00

Ik kon niet slapen vannacht, dit is er uitgekomen (niet dat het op veel trekt, maar al mijn gedichten trekken nooit echt op iets, dusja, deze is geen uitzondering):

Ik wacht op de slaap.

Al uren.

Maar komen doet hij niet.

En tijdens het wachten,

stapelt mijn hoofd zich vol met gedachten.

Pieker gedachten.

En met herinneringen.

Nare herinneringen.

Langzaam geraakt mijn hoofd vol.

Vol met piekergedachten en nare herinneringen.

Zo vol,

dat er geen plaats meer is voor slaap.

Ik wacht op de slaap.

Al uren.

Maar komen doet hij niet.

Koe!!!

2008-10-18T21:45:00.003+02:00

Zoals jullie weten, hou ik van koe'tjes, dus deze vond ik toch zeer schattig. Maar er is iets aan de hand met deze, zien jullie wat?
.

Gebroken glimlach

2008-10-17T23:25:00.002+02:00

Met een gebroken glimlach
gaat ze door het leven.
Een glimlach die haar
verdriet verbergt.
En er is
niemand ie merkt
de pijn in haar leven,
niemand die hoort
de schreeuw in haar hart,
niemand die ziet
haar strijd tegen de dood.
Maar langzaam, maar zeker
vloeit het leven uit haar weg.
En zal ze sterven
met een gebroken glimlach
op haar gezicht

Haar vrijheid tegemoet

2008-10-07T19:15:00.005+02:00

Zelfgeschreven, niet zelf meegemaakt (even voor de duidelijkheid)

Ze slaat de deur met een slag achter haar dicht

En loopt weg door de regen

Zal ze ooit nog door die deur lopen?

Nee, die was een deel van het verleden

En daar nam ze nu afscheid van.

Haar moeder zal ze wel missen,

Maar hem, nee, hij was het die haar

Trots had weggenomen

En nu was het tijd om die terug te nemen

Ze weet nog niet wat ze zal doen,

Maar nu is ze zelfstandig, vrij,

Verlost van zijn handen.

En denkend aan waar ze die nacht zal slapen,

Loopt ze haar vrijheid tegemoet.

Hoi lieve mensjes

2008-10-05T22:56:00.006+02:00

Hallo iedereen,
Sjongejonge, wat heb ik het ontzettend druk! Ik heb geen tijd meer voor het liefste wat ik doe: schrijven! Maar ik ben er nog hoor, mensjes. Eigelijk heb ik niet echt iets grappigs, opbouwend of vernieuwends te zeggen (wanneer wel eigelijk?).
Wel ben ik vreselijk aan het stressen voor school! Heel veel werk en te weinig tijd. Op peda blijft het superleuk.
Oh, ik ben op animatorweekend geweest (bijna vergeten, hoewel ik nog maar net thuis ben =p). Het was heel tof, heel leerrijk. En terug nieuwe mensjes leren kennen, whoehoe. Weet je wat ik raar vind? Dat mensen mij allemaal raar vinden. Ik vraag mij af hoe dat komt. En wat ik ook raar vind: dat mensen het logisch vinden dat een koe mijn lievelingsdier is. Naja, koeien zijn en blijven schattige, lieve en grappige dieren!

Zie, grappig hé. Whaha.
En nog één tipje: lach zo min mogelijk geforceerd, het schaadt de gezondheid!

Superman

2008-09-26T18:14:00.005+02:00

Een tijdje geleden keek ik naar de film 'superman returns' en er was een scene waar Louise en Superman aan het praten waren over het artikel dat Louise geschreven had: 'Why the word doesn't need Superman'. Dan neemt Superman Louise mee de lucht in en vraagt hij aan haar wat ze hoort en ze antwoord "niets". Dan zegt Superman dat hij duizenden mensen hoort schreeuwen om hulp en dan zijn er toch nog mensen die hem niet willen accepteren.
Dit deed me denken aan hoe Jezus zich moet voelen. Hij hoort ook heel de wereld om hulp schreeuwen, maar Hij hoort en ziet ook de mensen die Hem de wereld uitwillen. Het verschil tussen Superman en Jezus is dat Superman zal redden, ook al wordt hij niet toegestaan te helpen, maar Jezus zal niet ingrijpen bij degenen die Hem niet toestaan. Gelukkig doet Hij dat wel bij degenen die Hem wel accepteren. Men zal Hem niet snel (lees: nooit) de wereld uitkrijgen.
Gods zegen, Magali

Mijn leven op de hogeschool

2008-09-23T22:51:00.005+02:00

Hallo lieve blog-lezertjes,
Aan allen die aanwezig zijn: proficiat; en aan allen die niet aanwezig zijn: ook proficiat!
Zoals je merkt ben ik een beetje gek, de reden? Het is hier supertof! (en ik ben gewoon bekaf, en dan ben ik ook altijd knetter). Ik heb echt al heel veel mensen leren kennen en ik word echt super goed aanvaard (wat toch wel een beetje nieuw is voor mij). De lessen zijn totnutoe interessant en het is heel veel herhaling van vorig jaar (wat dus goed is).
Maar lieve al dan niet medebloggertjes, ik mag jullie toch het volgende verhaal niet onthouden. Mijn eerste ervaring in het centrum van Kortrijk (en eigelijk nog meer buiten het centrum).
Vandaag had ik les tot 15:45u, dus omdat ik nog niet zoveel huiswerk had, dacht ik eens op mijn eentje het centrum van Kortrijk te verkennen en nog wat spulletjes te kopen voor op mijn peda. Zo ging ik lijnbus 13 nemen. De chauffeur vertelde me dat ik op het belletje moest drukken als we in de tunnèl gingen rijden, dus zo deed ik dat en stapte ik de volgende halte af. "Hmm, is dit het centrum?" dacht ik. Groot was het niet, dus ging ik nog wat andere winkelstraten zoeken (omdat ik wist dat er zeker een Casa en een Zeeman moest zijn, want mijn ma had daar donderdag iets gekocht). Niet veel later wist ik helemaal niet meer waar ik was, maar dat was algauw in orde. Toen stond ik in de winkel en werkte mijn bankkaart niet meer (vind ik altijd zo'n afgang), maar gelukkig kon ik nog geld afhalen.
Maar lieve lezertjes, ik laat al dit saaie gedoe even over en ik ga naar het moment dat ik terug naar de Katho wou. Dus ik wou terug de 13 nemen, dit is een bus die voortdurend toertjes rijdt, dus ik moest hem op dezelfde plaats nemen waar ik afgestapt was, dit gebeurde dan ook zo. Ik wist ook dat dit toertje niet lang duurt, een minuut of 10. Na een kwartiertje begon ik me zo af te vragen wanneer mijn halte ging komen, en ik zat te twijfelen of ik het aan de chauffeur zou vragen, maar ik wist dat ik mijn halte ging herkennen, dus ik deed dit toch maar niet. Nog een tiental minuutjes later, vond ik het toch echt raar dat ik er nog niet was. Op datzelfde moment stonden we even stil, en ik was naar buiten aan het kijken. In een etalageraam dat ik door het busraam zag, werd het lijnnummer weerspiegeld: 62!!! Ik belde meteen en het volgende moment stond ik in een protverlaten plaats. Ik stond in Heule, in de Oudstrijdersstraat, zag ik aan de bushalte. En ik moest nog een halfuur wachten tot mijn volgende bus kwam (gelukkig, want er was altijd anderhalf uur tussen, en die ik wou nemen was 18:28u). Ik heb meteen naar een vriend van op de peda gesmst met de vraag wat ik moest doen, en hij was zo vriendelijk om te wachten aan het station tot ik er was, zodat we dan samen de goede bus konden nemen (T.B., als je dit leest: nogmaals super bedankt!!!). Dan zijn we nog even lekker samen frietjes gaan eten en uiteindelijk zijn we op de kamer van een pedagenoot beland en nu is het 23:11u en zijn zij net uit mijn kamer.
Zo dat was mijn verdwaalverhaaltje. Hoewel ik er nu mee kan lachen, was het niet op het moment zelf. Maar nu dus wel, en dat is het belangrijkste.

Verder heb ik gisteren ook tot iets na middernacht gebabbeld met pedagenoten en dan nog 2 uurtjes wakker gelegen van al de indrukken die ik op mijn eerste dagje ervaart heb.
Zo, maar nu ga ik toch slapen. Normaal ging ik mijn eerste vakjes beginnen samenvatten, maar dat zal nu toch een dagje moeten worden opgeschoven (stoute ik...).
Zo, dikke knuffel aan iedereen die het wil ontvangen.
~Princess Magali~

Mijn eerste nachtje

2008-09-21T23:20:00.002+02:00

Deze nacht zal het mijn eerste nachtje op peda vond/vind het toch wel moeilijk hoor. Hoewel iedereen heel erg vriendelijk is, was ik toch een beetje down daarnet. Ik moet zeggen: de eerste avond van een weekend of kamp, heb ik dit gelijkaardig gevoel. Ik ben gewoon nogal nerveus voor morgen. En dan ben ik nog eens mijn lessenrooster vergeten en kan ik totaal niet met de site van de school werken. Ik weet wel dat ik maar om 10:45u moet beginnen met de les, dus ik morgenochtend nog tijd genoeg om uit te zoeken welke les ik heb (en waar).
Ondertussen heb ik nog proberen mijn kamertje leuk in te richten en ik vind dat het al gezellig wordt. Maar ik zou toch nog een poster ofzo moeten hebben, want de muren zijn best kaal. Ik zal wel eens naar het centrum van Kortrijk gaan, deze week. Veel huiswerk zal ik toch nog niet hebben hé, hoop ik toch... Ik ben soms bang dat ik niets meer van vrije tijd zal hebben. Dat alles om school zal draaien en ik zal verdrinken in al het werk. Maar daar mag ik nu nog niet aan denken. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik het overleef tot donderdag (want vrijdag heb ik geen les, cool hé). Dat komt wel in orde.
Ik zal gewoon blij zijn als die eerste dag(en) voorbij zullen zijn, dat ik een beetje aangepast ben aan alles om mij heen en al wat vrienden heb leren maken. Wat ik wel tof vind, is dat iedereen hier zo vriendelijk is, mijn peda-genoten proberen echt er voor te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Dat vind ik wel cool.
Maar zo, morgen meer over hoe ik de dag overleeft heb.
Gebedjes zijn altijd welkom ;-)

Het achterhuis - Anne Frank

2008-09-20T23:14:00.003+02:00

Woensdag, 13 januari 1943

Lieve Kitty,
Vanochtend ben ik weer met alles gestoord en kon daardoor niets behoorlijks afmaken.
Buiten is het verschrikkelijk. Dag en nacht worden die arme mensen weggesleept, met niets anders bij zich dan een rugzak en wat geld. Deze bezittingen worden hun onderweg ook nog ontnomen. De gezinnen worden uit elkaar gerukt, gesplitst in mannen, vrouwen en kinderen.
Kinderen, die van school naar huis komen, vinden hun ouders niet meer. Vrouwen, die boodschappen doen, vinden bij thuiskomst haar huis verzegeld, haar familie verdwenen. De Nederlandse Christenen hebben ook al angst, hun zonen worden naar Duitsland gestuurd, iedereen is bang.
En elke nacht komen er honderden vliegers over Nederland, vliegen naar de Duitse steden en ploegen daar de aarde met hun bommen om, en ieder uur vallen in Rusland en Afrika honderden, duizenden mensen. Niemand kan zich er buiten houden, de hele aardbol voert oorlog en al gaat het beter met de geallieerden, het einde is nog niet te zien.
En wij, we hebben het goed, ja beter dan milioenen anderen. We zitten rustig en veilig en eten zogenaamd ons geld op. We zijn zo egoïstisch, dat we over 'na de oorlog' spreken, ons op nieuwe kleren en schoenen verheugen, terwijl we eigenlijk iedere cent moesten sparen om na de oorlog de andere mensen te helpen, te redden wat er nog te redden valt.
De kinderen hier lopen rond in een dun blousje en met klompen aan de voeten, geen jas, gen muts, geen kousen en niemand die hen helpt. Ze hebben niets in hun buik, maar kauwen op een peenwortel, lopen van hun koude woning weg naar de koude straat en komen op school in een nog koudere klas. Ja, het is zelf zo ver met Holland gekomen, dat talloze kinderen op straat de voorbijgangers aanhouden en om een stuk brood vragen.
Ik zou je wel uren lang over de ellende, die de oorlog meebrengt, kunnen vertellen, maar dat maakt me zelf enkel nog mismoediger. Er blijft ons niets anders over dan zo rustig als het kan het einde van deze misère af te wachten. Zowel de Joden als de Christenen wachten, de hele aardbol wacht en velen wachten op hun dood.

Je Anne

The last days...

2008-09-18T20:26:00.013+02:00

Hey lieve vriendjes die mijn blog een beetje volgen,
Wat is er de laatste dagen in mijn leventje gebeurd? Euhm... ik heb me... verveeld!!! Tot vorige week ging alles goed, ik moest nog werken en 's middags had ik wel iets te doen, of ging ik slapen (=p), maar maandag begon het: normaal ging ik een vriendin vragen of ze met me wou afspreken, maar heb dat uiteindelijk steeds uitgesteld tot het te laat was, dus dat ging niet door. En dinsdag ging ik met mijn beste vriendin weggaan, maar zij kreeg dan de buikgriep, dus dat ging dan ook niet door (Sarai, ik wil geen sorry horen hé, ik neem je NIETS kwalijk!!!). En zo begon het vervelen dus, en ik zat gewoon ook een beetje in de put. Dat gebeurd wel vaker als er iets in mijn planning veranderd (iemand uit het publiek roept: freak!!!). Maar gisteren voelde ik me toch al een beetje beter. Al een tijdje zat ik met het idee dat fotografie mij heel erg interesseert, dus ben ik met mijn 8-miljoen-pixels-fototoestel de tuin ingegaan, nadat ik hem eerst had laten vallen... Conclusie: ik heb geen talent =p (lees: slecht fototoestel):

En vandaag moest ik voor het eerst gaan hogescholen! Spannend zeg. Dinsdag en gisteren een beetje gerief klaargestoken om mee te doen voor mijn peda en in de auto gestoken. En vanmorgen vertrokken we. Ik moest wat les en informatie meevolgen en ondertussen hebben mijn lieve oma en mama mijn pedakamer ingericht. De les en informatie was saai (echt saai!!!), maar de mensen waren allemaal heel vriendelijk en daar heb ik wel van genoten. Hier wat foto'tjes:

Mijn pedakamer, getrokken vanuit de deur:En vanuit de kant van het raam:Het uitzicht vanuit mijn raam, het restaurant:Annelien en ik, een vriendin (die ik al langer kende), die nu aan haar tweede jaar begint:Dit was het weer. Tot gauw.
Dikke knuffel.

New outfit

2008-09-17T00:47:00.014+02:00

Zoals je waarschijnlijk is opgevallen, heb ik mijn blog in een nieuw kleedje gestoken. Let me know what you think (ook wanneer het negatief is, maar of ik mij daar iets van zal aantrekken, da's nog de vraag)! Ikzelf vind het wel leuker, frisser, meer mij. Vind je niet?

P.S.: Ik ben trouwens niet meer zo ziek ;-)
__________________________________________________

Volgende dag (eigelijk nog zelfde dag, maar toch met enkele uurtjs slaap tussen ;-) ) :
Mijn blog is terug totaal veranderd. Ja, Reinie, ik heb er mij toch iets van aangetrokken. Eigelijk begon ik me ook al aan dat groene groen te storen, dus nu is het terug ietsje lichter, maar ik vind het wel mooi. En jij, jullie meningen zijn echt van harte welkom, graag zelf!
Zo, ik ga maar terug eens.
Groetjes, me ~X~

Lieve Turan

2008-09-15T00:37:00.006+02:00

Mijn allerliefste Turan,
Wat wij samen hadden is nu voorbij, het had niet langer mogen zijn. Ik was je oppasser, jij was mijn oppaskindje.
Hoelang ben ik nu niet bij jou geweest? Het was rond je 3e verjaardag, nu ben je 5 en een half. Veel babysitters heb je zien komen en gaan, maar wij zijn toch het langste samen geweest. En daardoor was ik ook je lieveling, maar jij ook die van mij. Dat ben je altijd geweest en zal je altijd zijn.
Weet je nog die eerste keer? Ik had nog nooit zo’n stil jongentje gezien. Na een halfjaar was ik bang dat je nooit iets ging zeggen. Je bent een heel intelligent en zelfstandig knulletje, maar praten was gewoon niet jou ding. Toen toch niet, want eenmaal je doorhad hoe je je tong moest gebruiken, rolden de woorden uit je mond. Je was ontdeugend, maar toch was je niet stout. Ok, we hebben toch wel onze dingen meegemaakt. Zoals die eerste keer dat ik bij je kwam. Babysitten was toen nog heel nieuw voor mij, dus ik kende de kneepjes van het vak nog niet. En jij wou me toch even uittesten. Huilen dat je deed toen ik je luier ververste en je in bed moest, niet normaal. Het was alsof je de dood tegemoet moest. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat ik in paniek mijn moeder opbelde. Ze zei dat ik gewoon moest volharden, dat deed ik ook. En sinds die keer heb ik nooit meer problemen gehad om je in bed te steken. Behalve dan laatst nog maar, die avond had ik ontzettend veel problemen met je. Het was meer dan een maand geleden dat je me gezien had, dus je wou me zeker opnieuw uittesten, ik weet het niet. Je was al meteen stout toen je papa de deur uit was. Ik plaatste je in de hoek, maar vanaf je er weer uit mocht, begon hetzelfde liedje. En toen je in bed moest, bleef je de tijd rekken (pipi doen, kaka doen, dorst, …). Zelf toen ik al terug beneden was, bleef je me roepen. Uiteindelijk viel je in slaap, voor een uurtje toch. Want dan opeens hoorde ik je huilen. Ik dacht dat je terug een nachtmerrie had, dat had je wel vaker. Maar vanaf dan, het was toen ongeveer 22u, wou je niet meer slapen. Je bleef me roepen, ook al negeerde ik je. Om kwart voor 11 ging ik toch nog eens kijken wat er nu aan de hand was. Eindelijk bracht ik je tot rust toen ik zei dat ik zou zeggen tegen je mama dat ze je nog een kus moest komen geven als ze thuis was. Maar jij was sneller. Je mama kwam een kwartiertje later thuis. Ik vertelde dat je niet zo flink was. En opeens stond je daar, aan de deur. Het vervolg weet ik niet echt, want ik moest toen naar huis. Gelukkig was je de volgende keer weer helemaal braaf. Nog liever dan anders zelf, want je was meer knuffelbaarachtig , daar genoot ik van. Een teken van liefde. Wat hebben we mooie momenten meegemaakt.
Lieve Turan, wat mis ik je al. Ik mis het spelletje dat wij tweetjes speelden toen je in bed moest, ik mis het dat je me elke keer vroeg of we naar de kermis gingen (want sinds die keer dat we dat gedaan hadden, vroeg je het me elke keer opnieuw), ik mis je knuffels, ik mis je ondeugendheden, ik mis je obsessie voor films die helemaal mijn smaak niet waren (zoals Jaws, Jurassic Park, King Kong, …), ik mis jou. Je was een schatje, Turan! Ik kom je nog wel eens bezoeken. Wees maar braaf tegen je andere babysitters en tegen je mama en papa, maar vergeet mij nooit.
Liefs,
M.

Hoe je aan onze hond ziet wanneer we lasagne hebben gegeten:

2008-09-14T16:26:00.004+02:00

Pink/Orange-party

2008-09-14T16:10:00.006+02:00

Gisteren moest ik naar een roze/oranje 18e-verjaardagsfeestje van drie meisjes waar mee ik samen leiding geef in oranje. Magali in het roze en oranje, da's de moeite waard om foto's van te trekken!

Mij helemaal:
Bloshje op m'n wangen + roze oogschaduw (maar dat zie je hier niet):Let op het detail, 2e oranje oorbelletje:

Radicaal anders zijn

2008-09-14T12:54:00.012+02:00

Dat wil ik, radicaal anders zijn. "Maar gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen." (Ef. 4:20, NBG) staat er in de bijbel. Maar toch merk ik dat ik keer op keer opnieuw faal. Steeds opnieuw merk ik dat ik helemaal niet anders ben, en dat mijn omgeving (bijna) niet merk dat ik christen ben. Steeds opnieuw merk ik dat ik meeloop met de rest, dat ik een grote mond opzet bij niet-christen vrienden. En nog het ergste, steeds merk ik dat ik vanbinnen vol zonde zit, verscholen zonden, zonden die niemand ziet behalve ik... en God.
Ik krijg geregeld complimentjes van mensen in mijn kerk. Zij zien een jong meisje van 18 die gekozen heeft voor God, die radicaal gekozen heeft voor God. Een meisje dat heel veel heeft moeten opofferen om God te dienen. Een meisje die naar heel veel christelijke activiteiten gaat. Een meisje dat naar de kerk en de bijbelstudie komt, ook als haar ouders niet meekomen. Zo zien velen mij. Maar ben ik zo? Misschien was ik ooit zo, dat kan. Maar tegenwoordig? Tegenwoordig heb ik meer het gevoel dat ik alles voor de buitenwereld doe, om mij te bewijzen tegenover mijn broeders en zusters. En dan ga ik naar de kerk om maar te horen dat ik goed bezig ben. Maar als ik echt goed bezig ben, waarom worstel ik dan nog met bepaalde dingen? Waarom zie ik de mensen rond mij heen dan niet door Gods ogen? Waarom zie ik mezelf dan niet door Gods ogen? Waarom kan ik dan mijn verleden niet loslaten? Waarom kan ik dan bepaalde mensen niet vergeven? Waarom lees ik dan niet dagelijks in mijn bijbel en kan ik nog geen 10 minuten per dag voor God vrijmaken? Waarom neem ik dan Zijn offer zo vanzelfsprekend aan? Waarom groei ik dan niet meer?
Op dit moment besef ik heel goed wat Paulus bedoelde toen hij zei: "Wat ik verlang te doen, het goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik." (Rom. 7:19)
Leg ik de lat voor mezelf te hoog? Ik weet het niet. Misschien wel, dat heb ik altijd al gedaan. Maar ik ben zo gefrustreerd dat die 'oude ik' in mij nog zo vaak de bovenhand heeft. In Efeziërs 4:21b-24 staat: "Door Jezus wordt duidelijk dat u uw vroegere levenswandel moet opgeven en de oude mens, die te gronde gaat aan bedrieglijke begeerten, moet afleggen, dat uw geest en uw denken voortdurend vernieuwd moeten worden en dat u de nieuwe mens moet aantrekken, die naar Gods wil geschapen is in waarachtige rechtvaardigheid en heiligheid." Maar die 'oude mens' kleeft gewoon aan mij en maakt geen plaats voor de 'nieuwe mens'.
Ik moet nog heel veel leren. En op die momenten dat ik me zo gefrustreerd voel, maakt God me terug nederig, misschien tikt Hij me zo wel even op de vingers en zegt Hij: "Magali, stop maar om jezelf eer te geven die je niet toekomt. Ben ik niet Diegene die door je heen werkt?"

"Lieve Vader, ik kom vergeving vragen voor de zonden waarmee ik worstel in mijn leven. Het spijt me dat ik U zovaak te weinig eer geef, maar die eer aan mezelf geef. Zonder U ben ik niets en ik kan U alleen maar danken dat ik Uw dienaar mag zijn.

Help mij om radicaal anders te zijn en om mijn denken steeds te hernieuwen. Help mij om U alle eer en glorie te geven. U wil ik mijn hele leven geven.

Amen"

"Ik wil U prijzen"

2008-09-13T19:46:00.008+02:00

Mijn God, ik wil U prijzen

met alles wat ik heb

Mijn hele leven geven,

is wat ik voor U overheb

Ik hef mijn handen naar U op

en vergeet alles om mij heen

U wil ik gaan dienen

niemand anders, U alleen

U hebt mij het leven gegeven

toen U stierf, daar aan het kruis

U baande de weg naar de Vader

dat bracht mij gelukkig thuis

Ziek :(

2008-09-13T14:45:00.004+02:00

Ik ben ziek (nog steeds). Alles zit dicht: mijn neus, mijn oren, mijn sinusitten, zelf mijn luchtwegen, waardoor ik het soms benauwd krijg. En ik moet voortdurend hoesten en mijn neus snuiten (hoewel mijn neus verstopt zit...). Echt supervervelend. Waarschijnlijk heb ik het zo te pakken gekregen, doordat ik al moe was van mijn werk (als bakkerin) waarvoor ik vroeg moest beginnen en moest werken aan een oven en dan meteen daarachter in een diepvries. Dus ja...
Ik hoop dat het snel beter is. Oh ja, komt wel goed =)

"After Eden"

2008-09-12T15:08:00.014+02:00

Echt hilarisch =^p (sorry voor het grote aantal)
Voor meer: klik hier

Lieve moeder aarde

2008-09-12T13:31:00.006+02:00

Lieve moeder aarde,

Wat is er aan de hand?

Mensen maken je kapot,

Ze vernielen en verwoesten je.

En jij laat alles toe?

Ze vervuilen je grond

En doden je dieren.

En jij laat alles toe.

Lieve moeder aarde,

Wat is er aan de hand?

Mensen moorden elkaar uit,

De vrede is verdwenen

En jij laat alles toe?

Kinderen moeten naar de oorlog,

Doden vallen overal neer.

En jij laat alles toe.

Lieve moeder aarde,

Wat is er aan de hand?

Mensen sterven van de honger,

Ouders hebben geen eten voor hun kroost.

En jij laat alles toe?

Mensen geloven niet meer in de God,

Die jou heeft gemaakt,

En maken zichzelf kapot.

En jij laat alles toe...

Neuspiercing

2008-09-11T14:16:00.006+02:00

Je gelooft het nooit! Of misschien ook wel... Maar... ik heb een neuspiercing! Zot hé! Dat heb ik eergisteren heel impulsief besloten. Ik had al een paar keer zitten denken dat ik wel graag terug (ik heb vroeger nog ene gehad, maar deze heb ik per ongeluk laten dichtgroeien) een neuspiercing wou, maar het was niet zo dat ik 'nu één moest hebben'. Maar dinsdag liep ik dus in Eeklo moet een goede vriendin van me en we kwamen een andere vriendin tegen, en we kwamen op het onderwerp 'piercings'. En ik zei dat ik wel nog graag een neuspiercing zou willen hebben, en die vriendin die we hadden tegengekomen zei: 'Wel, laat ene schieten.' Maar ik had dan ook zo iets van dat kan ik nu toch niet zomaar doen. Maar ik begon dan toch ook te twijfelen en erover na te denken, dus heb ik dan een smsje gestuurd naar mijn mamie of ik dus een neuspiercing mocht laten schieten. En ze had geantwoord met: "Dat moet je zelf weten. Je bent nu volwassen. Wat je ook doet, 't is goed voor mij (dat geldt enkel over die neuspiercing hoor)." Enzo stuurde ik een berichtje naar die vriendin, die ondertussen even naar huis was, dat ik toestemming had gekregen van mijn ma. En dan zijn we met z'n drieën naar de Black Store (piercing shop) gegaan en nu heb ik een neuspiercing, zot hé.

En nu ben ik ziek, dus da's heel handig om je neus te snuiten als je net een neuspiercing hebt laten steken...

11/09

2008-09-11T13:40:00.005+02:00

Dinsdag 11 september 2001, rond 14:45 (8:48 plaatselijke tijd) werden de 2 Word Trade Center-torens in New York en het Pentagon in Washington geraakt door twee passagiersvliegtuigen. Ook in het Zuiden van Pittsburgh stort een vliegtuig neer. Enkel al in de vliegtuigen zaten er al in totaal 200 passagiers. 100-en, misschien zelf 1000-en mensen zijn die dag gestorven.

Vandaag is het 7 jaar geleden en mogen we deze verschrikkelijke dag herdenken, hoewel we dat misschien liever niet willen. Misschien willen we liever deze dag vergeten en ergens in een hoekje in ons achterhoofd verstoppen. Maar toch is het goed om te herdenken wat er die dag is gebeurd, en mee te leven met de mensen die op deze dag familie of vrienden hebben verloren. Volgens mij is het goed om ons in te leven in de levens van deze mensen en misschien zelf even kort voor deze mensen bidden.

"Lieve Vader,
7 jaar geleden zijn er zoveel mensen gestorven door de schuld van menselijke daden. 7 jaar geleden hebben nog meer mensen iemand verloren die hun dierbaar was en is vandaag voor hun een heel moeilijke dag. Ik wil bidden dat U deze mensen toch nabij wil zijn en hun wil troosten met Uw liefde. Laat hun merken dat U bij hen bent en hen wilt ontvangen met open armen.
Dit bid ik in Uw grote naam.
Dank U voor Uw liefde en genade,
Amen"

Op dit moment van nu

2008-09-09T13:39:00.004+02:00

Op dit moment van nu

Wil ik komen, mijn God, tot U.

Uw redding is nog mijn enigste nood,

Want mijn zorgen zijn oneindig groot.

Ik wil terug vreugde in mijn leven

En U bent de Enige die deze mij kan geven.

Want ikzelf blijf maar falen keer op keer

En zondig tot U, mijn Heer.

Ik wil vergeving vragen voor al mijn zonden

Waaraan ik ben gebonden.

Vrij zijn voor altijd

En U leren kennen in Uw heerlijkheid

In het duister

2008-09-06T22:52:00.006+02:00

“Bam!”
“Wat was dat?” De man stopte abrupt zijn auto en stapte uit om te kijken wat er aan de hand was. Na dat 15e biertje was de alcohol echt naar zijn hoofd gestegen, maar wat hij nu zag, maakte hem op slag nuchter. In de gracht naast de weg lag iets dat op een fiets moest lijken. “Dit... dit kan niet,” dacht de man.
Het was vrijdagavond. De man was na een lange dag met zijn werkmakkers nog iets gaan drinken, maar algauw waren ze het uur en het aantal biertjes uit het oog verloren en was het al na twaalven toen hij richting huis reed. Één van zijn collega’s had nog voorgesteld hem thuis te brengen, maar dat hij snel geweigerd. Hij was niet dronken, of dat vond hij zelf toch niet.
“Die fiets moet hier al langer liggen, daar heb ik niet tegen gereden.” Het nog draaiende achterwiel van de in puin gereden fiets bewees het tegendeel. “Dit kan niet. Waar ligt dan…” hij durfde zijn gedachte niet af te maken. In plaats daarvan volgde hij de gracht wat verder in de richting van waar hij kwam. Het volgende beeld dat hij toen zag, zorgde ervoor dat hij moest kokhalzen. “Onmogelijk! Er was niemand op de weg, ik heb niets gezien!” De man wist niet wat te doen. Hij liep terug naar zijn auto en sloeg hard op zijn motorkap in de hoop zijn frustraties kwijt te geraken, het had geen effect. Op dat moment zag hij de gebroken voorlicht en de krassen op zijn motorkap.
“Ik droom, dit is allemaal een gewone enge nachtmerrie. Dit kan gewoon niet mogelijk zijn,” zei hij opnieuw tegen zichzelf. Toch wist hij dat dit werkelijk was en dat het geen nut had om zichzelf voor te liegen. Langzaamaan begon hij te beseffen wat er gebeurd was.“Ik moet hier weg,” ging er door zijn hoofd, “ze gaan me de bak ingooien!” Hij vluchtte zijn auto in en vertrok met volle snelheid.
Tot zijn verbazing lag zijn vrouw al te slapen. Hij wist dat hij de volgende dag een kruisverhoor zou krijgen. Maar deze volgende dag bleef lang weg, want de man deed geen oog dicht gedurende de hele nacht.
De volgende ochtend zat hij met zijn vrouw aan de ontbijttafel, de kinderen lagen nog te slapen. Om een gesprek te vermijden, nam hij de krant, maar zo gemakkelijk liet de vrouw zich niet afschepen. Ze begon vragen te stellen over waar hij de vorige avond was en waarom hij zijn gezin zo in de steek kon laten. Maar nog voor hij kon antwoorden, zag hij een artikel in de krant dat hem een wee gevoel bezorgde. Hij rende de kamer uit om in het toilet zijn maag leeg te kotsen. Zijn vrouw keek hem verbijsterd na en nam toen de krant. Het kleine artikel met als kop ‘DADER PLEEGT VLUCHTMISDRIJF NA AANRIJDEN MEISJE’, zag ze niet. De inhoud van het artikel was: deze nacht werd de 17-jarige Marianne R. aangereden. De dader is heeft vluchtmisdrijf gepleegd na het gebeuren, deze is nog steeds voortvluchtig. Als het slachtoffer meteen naar het ziekenhuis zou gebracht zijn geweest, zou zij het waarschijnlijk gehaald hebben. Dit is niet gebeurd.

Drie maanden later stond er in diezelfde krant: 45-jarige man pleegt zelfmoord. Hij liet een vrouw en twee kinderen achter. Er is geen reden bekend.

Gebed van een kind

2008-09-05T17:04:00.003+02:00

Dank U papa voor het groene gras

En de zee, die grote natte plas

Al de bloemetjes in mijn tuin

En de grote boom met de stam en de kruin

Voor de vlindertjes die fladderen in het rond

En voor mijn eigen lieve hond

En dank U voor mijn vriendjes, Heer

Die met me willen spelen elke keer

Dank U dat ik kan gaan slapen nu

En Vader, later wil ik zo groot en sterk zijn als U!

Spin!

2008-09-04T21:24:00.006+02:00

IEEUW!!! Daarnet zat hier bij ons in de keuken zo’n dikke spin! Maar echt een superdikke spin hé. Van drie meter afstand zag je nog zijn poten. Zelf mijn moeder liet een pot vallen die ze vast had en was ze snel aan de andere kant van de kamer (en mijn ma is totaal niet bang van spinnen). Zonder overdrijven, ik had nog nooit zo’n spin gezien!
En mijn pa, die eens lekker vervelend wou doen (zoals gewoonlijk), nam die spin vast om ze buiten te zetten, maar vooral om ons te treiteren. Mijn ma en ik waren snel de kamer uit, al schreeuwend natuurlijk. Maar opeens liet hij die kroelende spin vallen, die snel van mijn vader wegvluchtte. Mijn pa deed toch ook wel een sprongetje in de lucht, hoor (achteraf zei hij dat hij deed alsof. "Tuurlijk papa, we geloven je..."), en uiteindelijk is de spin doodgeslagen door hem.
Ik ben toch niet zot van spinnen, hoor.

Zo groot was ze, die spin!

Vlinder

2008-09-04T20:49:00.002+02:00

Sorry, een tweede gedichtje op een rij, maar deze heb ik gisteren geschreven. Geschreven voor Katrien, zij is nu aan het fladderen bij de Heer:

Lieve, kleine rups,
Wat ben je mooi geworden
Getooid met zijden vleugels
In alle kleuren van de regenboog
Die sla je nu wijdopen
En fladder je naar een plaats
Waar we je niet meer kunnen zien
Ik wou dat ik je terug kon roepen
Dat je terug een rupsje kon zijn
Maar dan weet ik:
Je bent nu vrij
Je bent nu mooi
Je bent nu een vlinder

Op die momenten...

2008-09-03T16:39:00.004+02:00

Wanneer pijn me omringt

En verdriet me overspoelt,

Wanneer angst verschijnt

En duisternis komt op me af.

Op die momenten

Neemt U me vast

En houdt U me geborgen in uw armen.

U fluistert dan in mijn oor

Dat ik niet bang hoef te zijn,

Dat U altijd bij me bent?

En samen met de angst,

Verdwijnt ook de pijn en het verdriet,

En het wordt terug licht om me heen.

Op die momenten

Van Uw warmte en Uw troost,

Op die momenten,

Merk ik

Hoeveel U van mij houdt.

Wat moet je doen als je je verveeld?

2008-08-31T18:33:00.007+02:00

Zoals ik in een vorig bericht heb gezegd was mijn computer kapot en heb ik me geregeld een beetje verveeld. Wat moet je dan doen?
1. Foto’s van jezelf nemen!!!

*Zucht*

Samen met hondje

Siba mocht er ook eens op

Met de knuffelbeer die ik gekregen heb voor mijn 18e verjaardag

Buiten was het ook al niet interessant...

De volgende dag verveelde ze zich ook, dus samen met mama op de foto!
Nog eens

2. Je hand versieren!!!

Zo, dit was de raad van tante Mgli.

Wat heb ik allemaal gedaan de voorbije dagen

2008-08-30T11:57:00.000+02:00

Ieps,
Hoe gaat het met jullie?
Misschien moet ik nog maar eens mijn saaie leventje van de laatste tijd beschrijven. Ff denken. Ik doe een vakantiejob: in de intermarche. Ik heb nu twee weken de rekken moeten aanvullen en enkele keren achter de kassa moeten zitten (stressen!!!) en de volgende twee weken zal ik in de bakkerij staan, wat ik nu ook al twee keer heb gedaan. Ik doe het wel graag, de mensen zijn heel vriendelijk, behalve twee andere jobstudenten die het een beetje tegen hun zin doen. En ik doe ook niet veel uren: 20 à 21u/week, zo heb ik ook nog iets aan mijn vakantie.
Wat heb ik nog gedaan? Vorige week woensdag ben ik met een vriendin naar Brugge geweest, een daguitstapje naar het ‘Goede boek’, en dan nog even naar ’t stad Brugge geweest. En vorige week zaterdag ben ik terug naar Brugge geweest met mijn beste vriendin en haar vriend, ook lekker gaan shoppen. En ik heb nog een laatste verjaardagscadeau gekregen: een laptoptas. Thx Sarai en Aaron! Gisteren ben ik naar de cinema geweest met een vriendin uit mijn christengemeente. We zijn naar de film ‘Meet Dave’ geweest. Best grappig. En ik ben ook gaan babysitten. (interessant allemaal hé).
Verder heb ik mij verveeld, want de oplader van de pc was kapot. Maar aan de andere kant, doordat ik niet op de computer kon, ben ik veel meer buiten geweest. Lekker buiten geweest, mijn kamer opgeruimd. Dus dan heb je ook wel meer aan je dag, en voel je je achteraf niet zo nutteloos.
Zo nog iets? Ik denk van niet.
Bedankt om mijn ‘o zo interessante’ blog te lezen.
Ik wens je Gods zegen toe!
X

inspiratieloos

2008-08-28T16:30:00.002+02:00

Ken je dat gevoel, dat je wilt schrijven, veel wilt schrijven, maar er komt gewoon niets op papier, alsof de woorden vastzitten in het inktbuisje van je vulpen? Of schrijf je niet met een vulpen? Ik wel, want ik schrijf niet mooi met een balpen. en ik hou ervan om de natte, blinkende inkt te zien opdrogen op het papier. "Wat een flauwekul allemaal," denk ik als ik dit korte, nietszeggende stukje tekst overlees. Het komt omdat ik inspiratieloos ben. 'Inspiratieloos', bestaat dat woord? 'Zonder inspiratie zitten', 'geen inspiratie hebben'. Ah, wat kan het me schelen? Waarom kan ik niets op papier zetten?
Gek word ik ervan, knettergek. Mijn hoofd zit vol woorden, maar er komt gewoon niets uit. Geen mooi gedicht, geen spannend verhaal, gewoon niets. Zeg me wat ik moet doen. Geef me inspiratie. Dan zou ik 'inspiratievol' zijn.
Zucht, wat ben ik soms zielig...

Op zoek...

2008-08-24T23:50:00.001+02:00

Vandaag zag ik ze terug. Het meisje. Ik zag ze lopen. Ze was op zoek, op zoek naar haar talenten. Ze wist dat ze er had, maar wist niet waar ze ze vinden moest. En als ze rond haar keek, zag ze enkel mensen die veel beter zijn dan haar. Of dat dacht ze toch. Het maakte haar onzeker.
Ze was jaloers, en ze voelde zelf een beetje boosheid op degenen die beter bleken te zijn dan haar. Maar dat zei ze niet, daar zou ze zich voor schamen.
Ze gaf echter niet op. Hoewel alles tegen haar bleek te zijn, ging ze verder met de zoektocht naar haar gaven, naar haar talenten. Ze gaf de moed niet op, en nu, nog steeds is ze op zoek naar haar talenten. Maar ze weet dat ze er heeft, en soms, soms ontdekt ze er eentje. Dan koestert ze deze, houdt deze vast in haar hart en probeert ze deze te gebruiken om zich te uiten, om anderen te helpen en om God te eren.
Ja, ik zag ze vandaag terug. Het meisje. Vandaag vond ze een talent.

Sprookje Bosnië

2008-08-24T23:12:00.005+02:00

Toen we terugkwamen van Bosnië hadden we nog een dienst om kort onze reis voor te stellen. Elk team deed het op een andere manier. Wij, als Bosnisch team hebben onderstaand sprookje uitgebeeld:

Er was eens, niet zo heel lang geleden, een mooie prinses en een knappe prins. Beiden hadden een groot hart en ze wilden samen naar een ver land om daar mensen te helpen in de naam van de Koning.
Voordat ze vertrokken zochten ze zeven dwergen om mee te gaan op het grote avontuur.
Ze reden in en witte koets door vele bergen en dalen, vol gevaren. Soms werd de prins, die ook de koets bestuurde, bijna gek van de zeven kwetterende dwergen en zijn toekomstige vrouw, maar hij bleef volharden en zo won hij het respect van zijn metgezellen.
Na twee dagen zwoegen op de gevaarlijke wegen en een nachtje slapen in een prachtig kasteel, kwamen ze eindelijk aan in het verre land, ook wel Bosnië genoemd.
Al de eerste dag begonnen ze met het werk en gingen ze met de mensen van Banja Luka praten. Hoewel deze mensen soms eng overkwamen in hun korte broekjes en strakke T-shirts, stapte de groep over hun vooroordelen en gingen ze de mensen uitnodigen om te komen op de toverachtige avonden om elkaar en elkaars culturen beter te leren kennen.
Behalve dit gingen ze ook lieve, oude mensjes vrolijk maken in het bejaardentehuis en gingen ze samen knutselen met mensen die net iets anders zijn dan wij.
Ook gingen ze een bezoekje brengen aan het weeshuis, waar ze leuke spelletjes met de kinderen speelden en ze toverden een glimlach op hun gezichtjes. Dit deden ze ook op de kinderafdeling van het ziekenhuis. De ene ballon werd na de andere opgeblazen.
Behalve al deze dingen, gingen ze ook heerlijke lekkernijen uitdelen aan mensen die iets minder hadden dan wij. Als laatste hebben ze ook het huis van de Koning geschilderd.
Natuurlijk hadden de negen avonturiers ook wel eens vrije tijd, dan gingen ze zwemmen in de ijskoude rivier, leuke spulletjes verzamelen op de koopjesmarkt en de typische lekkernijen proeven van het verre land.
Ook hebben ze al hun wensen en dromen in een fles gestopt en deze in de rivier gegooid.
De zeven dwergen en het koninklijke paar hadden samen een mooie tijd in het verre land en hebben ze op de gezichten van vele mensen een glimlacht kunnen toveren. Zo werd de liefde van de Koning door deze negen, soms aparte, typetjes doorgegeven.
Ze leefden nog lang en gelukkig, in de wetenschap dat de Koning altijd bij hen is.

Einde

Enkele foto's (uitleg is wel niet nodig denk ik):

(kijk ook naar de foto op de achtegrond, op het grote scherm)

Dromen.

2008-08-24T22:02:00.001+02:00

Wat is dat? Vroeger droomde ik nooit. Ik heb nooit gehouden van dromen. Of het zijn nachtmerries of het zijn dromen waarna je teleurgesteld wakker wordt in de realiteit. Dromen? Nee, dromen is niets voor mij. Misschien daarom dat ik zo weinig droomde.
Maar de laatste tijd droom ik zo vaak… dromen die me in de war maken, dromen die me laten herinneren aan mijn verleden, dromen die mijn moed wegnemen. Ik word er bang van. Elke avond ben ik bang om in slaap te vallen en de volgende dag wakker te worden met een slecht gevoel. Ik doe me sterk voor, maar die dromen, ze nemen mijn kracht weg.
Dromen? Nee, dromen is niets voor mij.

I will praise you in this storm - Casting Crowns

2008-08-24T21:25:00.002+02:00

Praise You in This Storm
words by Mark Hall/music by Mark Hall and Bernie Herms

I was sure by now, God You would have reached down
and wiped our tears away,
stepped in and saved the day.
But once again, I say amen
and it's still raining
as the thunder rolls
I barely hear You whisper through the rain,
"I'm with you"
and as Your mercy falls
I raise my hands and praise
the God who gives and takes away.

Chorus:
And I'll praise you in this storm
and I will lift my hands
for You are who You are
no matter where I am
and every tear I've cried
You hold in your hand
You never left my side
and though my heart is torn
I will praise You in this storm

I remember when I stumbled in the wind
You heard my cry to You
and raised me up again
my strength is almost gone how can I carry on
if I can't find You
and as the thunder rolls
I barely hear You whisper through the rain
"I'm with you"
and as Your mercy falls
I raise my hands and praise
the God who gives and takes away

Chorus

I lift my eyes unto the hills
where does my help come from?
My help comes from the Lord, the maker of heaven and earth
I lift my eyes unto the hills
where does my help come from?
My help comes from the Lord, the maker of heaven and earth

Chorus

Katrien 16/07

2008-08-13T17:44:00.001+02:00

Liefste Katrien,
Wat is er toch gebeurd? Waarom ging je nu plots weg?
Ok, je was ziek, maar niet zo ziek, niet zo ziek dat je zou sterven. Of dat dacht ik toch, maar ik was verkeerd. Het leek zo plots, zo ineens.
Ik was in Bosnië, niets verwachtende, en opeens las ik dat mailtje, dat alles veranderde. Je was gestorven, nog zelf toen ik nog in Nederland was. Maar niemand heeft het me laten weten. Ik ben niet boos op hen, misschien een beetje teleurgesteld, maar ik begrijp ze. Ze wilden mijn vakantie niet verpesten. Maar nu heb ik het op een vervelende manier moeten te weten komen. Ik zat daar, in het internetcafé in Bosnië en opeens las ik een mailtje i.v.m. de regelingen voor je begrafenis. Het eerste wat ik las van je dood was ‘ik durf jullie bijna niet onder ogen komen, omdat ik niet op de begrafenis van Katrien was’. Slam, een slag in mijn gezicht. Ik heb voor je gehuild, Katrien. Ik voelde me zo alleen. Ik was boos dat ik niet op je begrafenis kon zijn. En ik voelde me ver weg van thuis.
Ik snap het niet, je was toch niet zo ziek? Ik dacht dat je er terug bovenop ging komen. Je was nog maar 18, bijna 19, nog geen jaar ouder dan ik.
En ik had je nog net laten weten dat ik je eens ging komen opzoeken, samen met Fien. Weet je nog? Maar dat gaat nu niet meer.
Ik denk nog elke dag aan je. Katrien, je was een lieve meid. Je hebt niet het leven gehad dat je verdiende. En ik hoop dat iedereen die je niet behandeld heeft zoals ze je moesten behandeld nu heel erg geschrokken zijn. Dat ze nu zullen nadenken over het verdriet en onrecht die ze veroorzaakt hebben in jouw leven en dat ze zullen nadenken wat ze nu willen in hun eigen leven. Ik hoop dat ze hun gedrag zullen veranderen en zullen nadenken voor ze iets doen of zeggen.
Lieve Katrien, ik zal je nooit vergeten.
Ik dank je, voor de tijd die we samen gehad hebben.
Ik hou van je,
Liefs Magali

18 jaar!?

2008-08-12T13:40:00.001+02:00

Wow, dat klinkt oud, maar toch, het is zo, ze is 18 geworden, onze Mgli.
Mijn eerste verrassing was zondag, opeens stond mijn beste vriendin, haar vriend en nog 2 andere vriendinnen voor mijn deur, en een halfuurtje later kwam er nog een vriendin. Ze kwamen me verrassen, wat een schatjes. En m’n mama is ook een schatje, want het was haar idee.
En ’t was gezellig hoor, dat kan ik je verzekeren. We lieten ons niet tegenhouden door de niet zo warme temperatuur en de wind, maar gingen waterspelletjes spelen (lees: met emmers water over elkaar gieten).
En dan lekker frietjes gegeten (de eerste Belgische frietjes voor mij in 4 weken tijd!!!)
(Foto’s volgen nog)

Dan kwam de dag van de verjaardag, 11/08/08! Vanaf middernacht tot bijna de volgende middernacht kwamen de smsjes binnen (en ik dacht dat ik geen vrienden had). Zo lief!
En van mijn ouders heb ik 18 (kleine, maar toffe) cadeautjes gekregen. In de brievenbus zaten er ook een heleboel kaartjes op me te wachten. M’n mama had naar heel veel mensen gemaild dat het mijn verjaardag was. Ze is zó lief, die mama van mij!
’s Middags ben ik dan lekker met mijn mama, mijn oma en mijn kleine neef en nichtje gaan shoppen in Sluis. Het geld dat ik van mijn oma gekregen heb, is al lekker verdaan.
Maar de verrassingen waren nog niet gedaan hoor, want ’s avonds kwam Anja met de kids, mijn jeugdleidster en mentor, en onze buurvrouw mij ook nog eens verrassen (ook geregeld door mijn mamie hoor). Iedereen was zo superlief voor mij!
Ja ja, de 18e verjaardag van onze Mgli, het was een mooie dag.

Dagindeling Bosnië

2008-08-10T19:52:00.003+02:00

Misschien interessant voor sommigen:

Maandag 14/07/08 t.e.m. donderdag 17/07/08: voorbereidingen reis e.d.
Vrijdag 18/07/08 + zaterdag 19/07/08: heenweg
Zaterdag 19/07/08: 's nachts toegekomen op de bestemming
Zondag 20/07/08: rondleiding in de stad + reclame gaan maken voor de English club
Maandag 21/07/08: kerk schoonmaken + reclame maken voor de English club + English club
Dinsdag 22/07/08: dagcentrum voor mensen met psychische problemen bezocht (1e maal) + Almara (een teamgenoot) en ik hebben het team een drama aangeleerd + English club
Woensdag 23/07/08: dagcentrum voor bejaarden bezocht + voorbereiding English club (deze keer moesten wij het organiseren) + heb ik het team een drama aangeleerd + English club
Donderdag 24/07/08: weeshuis bezocht (1e maal) + English club
Vrijdag 25/07/08: vrije dag
Zaterdag 26/07/08: pannenkoekenavond georganiseerd voor de English club + uitwerking
Zondag 27/07/08: een dag naar Kroatië gegaan, naar een doop geweest en bij zendelingen gegeten
Maandag 28/07/08: voedselpaketten uitdelen aan Dorcas-families + kinderen amuseren (knutselen en spelletjes spelen) + English club
Dinsdag 29/07/08: English club
Woensdag 30/07/08: kinderafdeling van het ziekenhuis bezocht + leren buikdansen (ontspanning) + English club
Donderdag 31/07/08: weeshuis bezocht (2e maal) + English club
Vrijdag 1/08/08: weeshuis bezocht (3e maal)
Zaterdag 2/08/08: vrije dag (waterval bezocht)
Zondag 3/08/08: lokale kerk bezocht
Maandag 4/08/08: dagcentrum voor mensen met psychische problemen bezocht (2e maal) + muren van de kerk geschuurd (voor te schilderen) + English club
Dinsdag 5/08/08: weeshuis bezocht (4e maal) + sponsorgezinnen bezocht (enkel ik met één van onze contactpersoon) + start schilderen kerk + English club
Woensdag 6/08/08: afwerken schilderen kerk + laatste English club
Donderdag 7/08/08 + vrijdag 8/08/08: terugweg
Zaterdag 9/08/08: afsluiting + voorbereiden reportdienst + reportdienst + weerzien ouders + afscheid team

Als er staat "bezocht" betekent dat we activiteiten gedaan hebben, zoals drama, knutselen, spelletjes spelen, smincken, liedjes zingen, ...
Verder deden we ook op een dag: dingen voorbereiden (zoals voor het bezoek aan het weeshuis), teamtijd, stille tijd, God aanbidden, getuigenissen geven aan elkaar, liedjes aanleren, corvee (zoals koken, badkamers schoonmaken, stofzuigen, brood halen, ...) en we hadden ook vaak vrije tijd, dan gingen we vaak naar een dichtbijzijnde rivie om te zwemmen.

She is back!

2008-08-10T19:17:00.002+02:00

Indeed, she is back. Heel en wel :-)
We hebben echt vanalles gedaan: dagcentra voor bejaarden en mensen met psychische problemen bezocht, een weeshuis, kinderafdeling van een ziekenhuis bezocht. Verder hebben we de kerk geschilderd. Ook hebben we voedselpakketten aan mensen uitgedeeld (Dorca's). En dan hadden we ook nog elke avond "English Club", daar konden we met de jongeren van de stad, Banja Luka, praten over vanalles en nog wat, en hopelijk een gesprek over het geloof aanknopen (maar dit is mij jammergenoeg niet gelukt, maar gelukkig bestaat MSN nog). Nog iets? Het klinkt zo weinig als ik het gewoon opschrijf.

3 weken is kort en het is moeilijk om over het geloof te praten. Veel mensen hebben hun ouders of grootouders verloren door de oorlog, een oorlog die ging over het geloof. Uit principe alleen al, zullen ze zich niet overgeven aan een ander geloof.
En hoewel we geen resultaten zien, en we misschien wel wat jaloers worden als we de "stoere" verhalen horen van de andere teams, was het toch het plan van God en hebben we mogen zaaien in dat land. En het is aan de volgende teams om te oogsten. Bid je met me mee voor Banja Luka?

Goodbye!

2008-07-13T19:19:00.002+02:00

Mijn lieve bloggertjes, ik neem afscheid van jullie tot 9 augustus. Morgen vertrek ik naar Nederland en vrijdag vertrekken we met ons teampje naar Bosnië.
Dit is wat we zullen doen:
· Praktisch werk (bv: speeltuinen opruimen, kerk schoonmaken, klusjes in een weeshuis)
· De mensen van de zendingspost bemoedigen
· Getuigen door kind van God te zijn in een ‘vreemd’ land (net als Daniël)
· Kinderprogramma’s aanbieden (sport, spel, theater)
· Met jongeren tijd doorbrengen, praten, sporten, etc
· Alle ervaringen in gebed bij God brengen en voorbede doen voor de stad
· Luisteren naar iedereen die we ontmoeten

Wat spannend zeg! Ik ben bang en opgewonden tegelijkertijd. Maar zoals ik gisteren al zei: ik weet dat het goed komt, want God is met me mee. Wow, wat een eer dat Hij me gebruiken wil! Super! Twordt echt de max!
Dus lieve bloggertjes, bij deze zeg ik dus ‘goodbye’ en ‘tot gauw’. Vergeet me niet mee te nemen in jullie gebeden! Ik laat snel iets van me weten.
De allerdikste knuf,
Magali X

P.S.: Wie mijn ervaringen wil volgen, ga dan af en toe eens kijken op http://www.heidebeek.blogspot.com/. Tot gauw!

Walibi

2008-07-12T22:30:00.005+02:00

Gisteren was super: Walibi!
Ik ben samen met mijn beste vriendin en haar vriendje naar het o zo bekende pretpark geweest. Normaal gezien was het een verrassing voor Sarai, maar het was per ongeluk bekend geworden. Hoewel we vreesden voor het weer en we dachten dat het minder leuk zou zijn omdat we met een oneven getal waren (voor bv. rollercosters moest er altijd iemand alleen zitten), was het toch een superdag! We waren ontzettend gezegend met het weer: geen druppel regen gehad en perfecte temperatuur. Ook was het supergezellig met ons drietjes. Het was een superdag. En dan kwam nog de laatste verrassing voor Sarai: we bleven bij haar thuis slapen, maar dat wist ze nog niet. Toen we het haar zeiden op de weg naar huis, was ze superblij. De max!

"Dank je, Vader, voor de leuke dag!"

Het is goed.

2008-07-12T22:16:00.000+02:00

Als ik denk aan wat er straks komen zal, word ik een beetje bang, misschien zelf een beetje overstuur. Ik voel m’n maag samenkrimpen. Maar ik weet dat Hij daar is, en dat geeft me terug moed en hoop. Ik weet dat alles goed komt, en dat Hij achter me staat en me steunt. Dat Hij met me mee gaat. En als ik daar aan denk, dan voel ik mijn angst langzaamaan verdwijnen en weet ik dat het goed is.

2008-07-09T01:55:00.001+02:00

I just want to make a difference...

Happy B-day

2008-07-04T22:12:00.006+02:00

Vandaag werd mijn beste vriendin 19 jaar!
Happy birthday Sarai!
Ik wens je een jaar toe waarin al je wensen uitkomen, een jaar vol nieuwe dingen,
een jaar vol zonneschijn, liefde en vriendschap! En bovenal, ik wens je een jaar toe waarin je elke dag Gods liefde en Zijn rijkelijke zegen mag voelen!
ZJG meid!

Eindelijk!

2008-07-04T22:07:00.002+02:00

(Geschreven op maandag 1 juli, maar het lukte niet om iets te posten)

Ja, eindelijk! Eindelijk zie ik het zitten om naar Bosnië te gaan. Geloof het of niet, maar ik had echt een (lange) periode dat ik het niet zag zitten. Zelf zo erg, ook deels door de vermoeidheid, dat ik bijna alles ging opzeggen. Ik had echt strijd!
Maar nu: YES, ik mag naar Bosnië! DE MAX, SUPER!!! Ik wou dat het al zover was.
Hoe het komt dat die strijd zo plots verdwenen is? God is een groot God!

Vandaag op ballonnenjacht geweest =p samen met mn liefste mama, mét de fiets! Wat houdt dat in, een ballonnenjacht? Heel simpel, gwn winkels afgaan, vertellen dat je vrijwilligerswerk gaat doen in Bosnië en vragen of ze soms geen ballonnen e.d. liggen hebben voor uit te delen in Bosnië.
En wat een succes! Super gewoonweg, echt een geslaagde jacht.

Ik voelde me goed vandaag :)

Wie ben ik?

2008-06-30T19:56:00.000+02:00

Ik wil gewoon Magali zijn, ik als persoon. Maar hoe kan ik dat als ik niet weet wie ikzelf ben, alsof ik mezelf wel kwijt ben? Misschien leer ik mezelf wel elke dag een beetje beter kennen, maar eigelijk heb ik het gevoel dat ik mezelf elke dag meer en meer verlies en nog meer onherkenbaar word voor mezelf. Of soms heb ik het gevoel dat, op die zeldzame momenten dat ik toch even mezelf gevonden heb en mezelf kan zijn, dat de persoon die ik dan ben helemaal niet leuk is en dat het een persoon is waar ik een hekel aan heb. Misschien heb ik mezelf nog helemaal niet gevonden, ook niet op die zeldzame momenten…

Evangelisatie in Maldegem

2008-06-25T00:11:00.003+02:00

Zondag 22 juni was het braderie in Maldegem. Enkelen van onze christengemeente hebben proberen te evangeliseren. Hier enkele foto's:

De boekenstand (met "De getemde tijger" natuurlijk, hoewel ik niet weet of er verkocht zijn).
En het schmink-hoekje.

De volledige stand

M'n mam en ik die drama deden.

4-op-een-rij en voor de winnaar een prijsje (vb. een "Jesus loves me"-beker en nog veel meer).

Hopelijk mogen er zaadjes zijn gepland en dat ze mogen groeien.

Imagine me - Kirk Franklin

2008-06-24T23:24:00.003+02:00

Imagine me
Loving what I see when the mirror looks at me cause I
I imagine me
In a place of no insecurities
And I'm finally happy cause
I imagine me

Letting go of all of the ones who hurt me
Cause they never did deserve me
Can you imagine me?
Saying no to thoughts that try to control me
Remembering all you told me
Lord, can you imagine me?
Over what my mama said
And healed from what my daddy did
And I wanna live and not read that page again

[Chorus:]
Imagine me, being free, trusting you totally finally I can...
Imagine me
I admit it was hard to see
You being in love with someone like me
But finally I can...
Imagine me

Being strong
And not letting people break me down
You won't get that joy this time around
Can you imagine me?
In a world (in a world) where nobody has to live afraid
Because of your love fears gone away
Can you imagine me?

[Bridge:]
Letting go of my past
And glad I have another chance
And my heart will dance
'Cause I don't have to read that page again

[Chorus x2]

[Vamp:]
Gone, gone, it's gone, all gone

Geslaagd!!!

2008-06-23T21:12:00.000+02:00

Geslaagd! Ik ben geslaagd!
Officieel afgestudeerd!!!! (Middelbare school tenminste, nu nog minstens 3 jaar te gaan)
Man, wat een opluchting.
Eindelijk genieten. Eindelijk vrije tijd.
Met een opgelucht hart naar Bosnië vertrekken!
Wat een prachtige God hebben wij! Alle ere aan Hem!
“Dank U, Vader!”

Rex

2008-06-23T01:34:00.005+02:00

Zoals beloofd aan Raksha, onze Schaper: Rex

Ze vond het wel niet leuk om op de foto te staan. Elke keer dat ik de foto ging trekken, draaide ze haar hoofd weg of liep ze weg. Maar hier zie je toch een beetje hoe ze eruit ziet hé.

Prinses Leida

2008-06-21T22:55:00.004+02:00

Er was eens een klein meisje, genaamd Leida. Dit kleine meisje was in armoede geboren. Haar moeder was gestorven toen Leida nog jong was. Ze woonde samen met haar vader in een klein huisje in een klein dorpje. Leida had niet veel, ze had geen mooie kleren om aan te trekken, geen boeken om te lezen, geen geld om iets te kopen. Het enige wat ze had, waren haar dromen. Haar grootste droom was om prinses te worden, om te wonen in een paleis en om een kast vol mooie jurken te hebben. Als zij prinses zou zijn, zou niemand nog in armoede leven. Ze zou zorgen dat iedereen had wat zijn hart begeerd en dat iedereen een gelukkig leven kon leiden. “Maar ah,” dacht ze dan elke keer, “welk meisje droomt nu niet om prinses te mogen zijn?” en ze ging terug verder met de sleur van elke dag.
Maar op een dag werd haar vader ziek en ook hij kwam te sterven. Leida bleef helemaal alleen achter. Er was niemand die voor haar kon zorgen. En zo kwam Leida op straat terecht. Elke dag ging ze zitten op de trappen van het dorpsplein, maar niemand merkte haar op. Zelfs de duiven op het plein zagen niet dat ze er was. En daar ging ze dan bedelen om wat eten of wat geld.
Leida was zo verdrietig, nu was ze alles kwijt: haar ouders, haar huis, alles. Zelf haar mooiste dromen begonnen te vervagen. Maar haar grootste en mooiste droom bleef hangen in haar hoofd. En net voordat ze ook deze droom zou vergeten, gebeurde er iets dat haar hele leven zou veranderen: er kwam een koning langs in het dorp. Het plein stond vol met mensen, iedereen stond te drammen en te duwen. “Wat gebeurt er?” vroeg Leida aan één van de toeschouwers. “De koning komt, kleine meid!” antwoordde deze. Maar Leida, die niet zo groot was, kon niets zien. Ze kroop tussen de mensen door om dichter te komen waar het allemaal te gebeuren viel. En daar zag ze een grote mooie koets. Een knecht deed het portier van de koets open, en er stapte een koning uit, gehuld in pracht en praal. Hij begroette de mensen en aaide kleine kinderen op hun hoofd. “Dit is mijn kans,” dacht Leida, “dit is mijn kan om prinses te worden!” Ze probeerde nog verder naar voor te geraken en probeerde de aandacht van de koning te trekken: “Koning, koning! Kom naar hier!” Maar de koning hoorde haar niet en de mensen ergerden zich aan deze kleine, vieze meid met kapotte kledij en duwden haar terug de massa in. Hoewel Leida niet opgaf, kon ze niet meer uit de massa geraken. Ze hoorde de portieren van de koets dichtslaan en de paarden vertrekken. “Het is te laat,” dacht ze verdrietig. De mensen gingen langzaam terug hun eigen kant uit en het plein liep leeg. Ze ging terug zitten op de trappen van het plein.

Maar wat Leida niet wist, was dat de koning haar wel gezien had, net voordat ze de massa werd ingeramd.
“Heb je dat meisje gezien?” vroeg de koning aan één van de knechten in de koets. Ondertussen reed het voertuig het dorp uit. “Oh, koning, er waren zoveel kinderen,” antwoordde de knecht. “Ja, maar dit meisje was speciaal. Ze was arm, dan kon je zo zien. Haar kledij was vuil en gescheurd en ze was heel erg mager, maar in haar ogen had ze iets hartverwarmend. Ik moet weten wie ze is.” De koning klonk zelfverzekerd van zijn stuk. “Maar hoogheid, dat is toch helemaal niet mogelijk. Dat kind is waarschijnlijk al verdwenen. U kunt het nooit meer terugvinden.” “Oh jawel, ik weet nog precies hoe ze eruit zag,” zei de koning, “dat gezichtje vergeet ik nooit meer. Ze had grote bruine ogen en mooie gouden krullen in haar haar.” “Wat wilt u dat we doen, sire?” vroeg één van de knechten. De koning antwoordde: “Zodra we aankomen in het paleis, moet je de bode terugzenden naar dit dorp en zeg hem dat hij alle meisjes met bruine ogen en blonde krullende lokken naar het paleis moet laten brengen. En zo gebeurde het. De bode ging terug naar het dorp en ging alle huizen langs om meisjes te zoeken met bruine ogen en blonde lokken. Maar wat de bode niet wist, was dat het meisje dat de koning zocht, niet in een huis woonde. Dus zo liep de bode het dorpsplein voorbij, zonder Leida op te merken. Drie meisjes had hij gevonden, die volstonden aan de beschrijving die hij gekregen had van één van de knechten.
De koning was verheugd om het mysterieuze meisje terug te zien, maar toen hij de drie meisjes, die de bode had meegenomen, aanschouwde, vulde zijn hart zich met teleurstelling: het mysterieuze meisje was er niet bij.
“Nee, nee, nee! Het meisje zit er niet bij,” zei de koning verdrietig. Hij stuurde de drie meisjes terug naar huis en gaf ze elk een cadeau mee.
“Ik ga haar zelf halen,” zei hij. “Maar hoogheid, dat kunt u toch niet maken. Iedereen zal je herkennen, je zult niet eens kunnen zoeken naar het meisje,” zei een knecht. “Ik zal me verkleden,” antwoordde de koning, “ik zal me verkleden als een zwerver. Niemand zal me herkennen.” De koning deed vuile kapotte kleren aan, maakte zijn gezicht vuil en ging terug naar het dorp. Hij hoefde niet lang te zoeken naar het meisje, want ze zat op haar gewoonlijke plaats.

Daar zat Leida, op het dorpsplein. Ze was zo ontzettend verdrietig. Haar laatste kans… verloren! Ze huilde, de tranen stroomden langs haar wangen. Maar opeens voelde ze een hand op haar schouder. Er kwam een man, een zwerver, naast haar zitten. “Hé, meisje, wat is er?” vroeg hij. “Oh meneer,” snikte ze, “ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik kan nergens nog naar toe, ik heb niemand.” De zwerver bleef even stil. “Ga met me mee,” zei hij na een tijdje. “Met jou mee? Naar waar?” “Ik kan je helpen,” antwoordde de zwerver. Leida wist niet wat ze moest zeggen. Hoewel ze de man niet kende, zag ze iets rustgevend in zijn ogen, iets betrouwbaar, iets herkenbaar. “Ken ik jou?” vroeg Leida. Opeens zag ze het, het was de koning! “B – b – bent u de koning?” vroeg het meisje verlegen, “Wat doet u hier? Waarom bent u mij komen opzoeken?” “Ja, ik ben de koning,” antwoordde de zwerver, “ik zag je die andere dag, tussen al de mensen staan. Ik zag verdriet en tegelijkertijd hoop in je ogen. Ik moest weten wie die kleine meid was.” “Ik? Ik ben helemaal niemand…” “Je kunt mijn dochter worden!” “Uw dochter?” vroeg Leida aarzelend. “Ja, mijn dochter!” zei de koning, “Ikzelf heb geen kinderen. Dit land heeft een prinses nodig. Iemand die met het volk bezig is.” “Maar waarom? Waarom ik? Waarom niet iemand die rijk is?” “Stel geen vragen. Ik wil jou als mijn dochter, als mijn prinses. Jou, en niet iemand anders.”
Kon de droom van Leida toch nog uitkomen? Kon ze werkelijk prinses worden? Ze ging met de koning mee, naar het paleis. Daar kreeg ze nieuwe kleren, prachtige jurken. Ze mocht samen met de koning van een overheerlijke maaltijd eten. Het was zover, ze was prinses! De koning adopteerde haar en zo mocht Leida opgroeien in een koningsgezin. Ze werd eindelijk gelukkig. Ze werd ouder en het volk hield van haar. Ze zorgde dat niemand nog arm was in het land en dat iedereen gelukkig werd.

*** EINDE ***

Zo werd Leida prinses. Ook ik ben een prinses, en jij kunt ook prins of prinses zijn. Want God is een koning en wil ons als Zijn kinderen hebben. Hij is zelf naar de aarde gekomen, om ons te redden. Hij heeft zich laten vernederen, uiteindelijk zelf laten vermoorden! Gelukkig was/is Hij sterker dan de dood en is Hij terug opgestaan.
** BLESSED BE HIS NAME!!! **

Hier sta ik dan terug...

2008-06-21T18:42:00.006+02:00

Hier sta ik dan terug
Alleen en verlaten
Niemand die me ziet
Zelf de duiven op het grasveld
Merken mij niet op
Niemand die me hoort

Maar dan opeens
Voel ik Uw aanwezigheid
Uw liefdevolle ogen
Die op me neerkijken
Uw armen die U
Rond me heen slaat
Een hand op mijn schouder
En dan besef ik opeens:
Ik ben niet alleen
U staat naast mij
U houdt van mij!

Oude herinneringen

2008-06-21T02:56:00.001+02:00

Hey lieve mensjes,
Gisteren (eigelijk al eergisteren, wan ’t is 2.30u ’s nachts) kon ik zo niet slapen. Ik had een dipje en ik lag steeds te woelen in mijn bed. Dus ik dacht: ik ga een beetje in mijn dagboek schrijven. En toen viel het mij in dak zo nog enkele dingen in mijn dagboek moest plakken. Maar eigelijk heeft dat allemaal niets te maken met wat ik gedaan heb vannacht. Ik heb zo allemaal foto’s zitten bekijken, postkaartjes gelezen, brieven die ik zelf nog heb geschreven, etiketjes, dingetjes uit India (bv. winkeltiketjes e.d.). Ik vond het allemaal zo bemoedigend. ’t Was echt supertof om zo oude herinneringen boven te halen. Ik voelde allerlei emoties, heb zelf zitten huilen, maar ook lachen. En ik heb een “bemoedigingsenvelop” gemaakt (de envelop is wel al aan het scheuren =p). Dus als ik nu een dipje heb, dan kijk ik gewoon in die envelop dat vol bemoedigende kaartjes, foto’s en andere mooie herinneringen zit.
‘k Heb er echt van genoten.

vakantie!!!

2008-06-21T02:47:00.002+02:00

vakantie!!!!!!!!!
Ik ben zo blij dat die examens eindelijk achter de rug zijn! Man, wat een stress periode. Nu nog wachten tot maandag, dan hoor ik of ik herexamens heb of niet. Ik hoop/bid van niet, het mag gwn niet! Maar daar gaan we nog niet aan denken. Nu gwn ff genieten van enkele daagjes rust!

Vandaag was ik te laat op mijn mondeling examen! Pff, ik was megabang. Maar ik dacht dat ik later moest, maar niet dus. Gelukkig was de leerkracht niet boos. Ze wenste me succes met "alle mooie dingen die ik ga doen in mijn leven" en dat het een "goed examen was", dus... een pak van mijn hart.

Mondeling Frans (deel II)

2008-06-19T13:24:00.001+02:00

Yes, Frans is goed gegaan: 70% =)
Man, zo stressen dat ik deed! Bijna iedereen die voor mij was geweest, was gelijk gebuisd, dus ik megabang hé. Want normaal ben ik niet goed in Frans, dus ik dacht: ik ga zeker ook gebuisd zijn. Dus ik naar binnen, eerst nog een babbeltje slaan met de leerkracht =p en toen begonnen! Heb wel veel moeten gokken, maar hij was zeer motiverend en hielp wel een beetje. Maarja, kmoest zo zinnen situeren in da boek, maar ik wou da dus eerst vertalen, ma ik kreeg bijna geen tijd jong. Ma da ging dus vlot. “Toevallig” hé, dat ik (bijna) al mijn citaten goed had (thx God!).
En dan moest ik zo mijn passageke voordragen hé. En kwas nog maar net bezig en kmoest al stoppen, hij had genoeg gehoord. Tleukste stuk moest nog komen… kheb dus niet moeten schreeuwen. Ahja =)
Zo, kga dan sebiet wat beginnen leren aan mijn cultuur. Nog ééntje te gaan =) kheb wel geen fut meer jong. Nog ff doorbijten. Come on Mgli, you can do it! Believe in yourself… believe in God!

Mondeling Frans (deel I)

2008-06-19T09:59:00.003+02:00

Zo meteen ga ik vertrekken naar mijn mondeling van Frans. Wonder boven wonder ben ik niet zo nerveus. Mss omdat ik weet dat ik al geslaagd ben. Ik moet nl. nog maar 1 procent halen, dus dat komt wel in orde hé.
Zoals ik gisteren al zei moesten we zo’n toneelstuk lezen. Daar gaat de leerkracht dan vraagjes over stellen. En we moeten zo ook één scène spelen (alleen). Ik hou wel van toneel, maar ik ga zkr te veel zenuwen hebben en dan zo op platte intonatie spelen, en het is juist een stuk waarin wordt geschreeuwd enzo. Maar zie je mij daar al schreeuwen voor die leerkracht :p? Dat stille meisje van in de klas gaat eens staan roepen. Bwahaha, kzie het al voor mij. “Je ne peut pas! Je-ne-peut-pas!...” Ik moet bijna vertrekken. Ik hoop dat ik op tijd ga zijn, want ik weet eigelijk niet hoelaat ik daar moest zijn. Jonas uit mijn klas zei dat hij om 11.10u moest en dat hij de laatste was, maar volgens mij heeft Mr. De Clerq, onze leerkracht Frans, gezegd dat ik als laatste moest om 11u25, omdat toen nog niet zeker was of ik de examens mee ging doen (klierkoorts e.d.). Ahja, ik ben daar rond 11u nu, dus ik hoop dat ik ietske later moet. Oh nee, de zenuwen beginnen te komen! Direct gaat mijn bus te laat zijn en dan ben ik te laat op mijn examen!!! Whaaa!!! (ok, ik ben een stressbeest, I know). Mss moet ik nu al vertrekken en dan ben ik daar om 10.30? Das mss beter. Ja, kga da doen. Oh nee, ik kijk net naar buiten en het regent. Ahja, we gaan niet smelten hé.
Ok, doedeloei.
~X~

Ik ben het beu

2008-06-18T19:35:00.003+02:00

Pff, ‘k ben het beu: de examens. Nog twee te gaan, maar ik krijg niets meer in mijn hoofd, het zit boordevol, te vol. Maar we moeten volhouden, en vertrouwen op God. Kom op Magali, nog maar twee daagjes. Morgen Frans, mondeling. Ik moet een toneelstuk lezen (van 140 pag.): Montserrat. Het verhaal is wel mooi, maar ik ben gewoon te moe en heb hoofdpijn. Misschien moet ik mij een uurtje leggen slapen… Ik weet het niet. Ik weet niet eens hoelaat ik morgen naar mijn mondeling examen moet. Dat stond in mijn agenda, maar die moest ik gisteren afgeven. Idem voor mijn examen vrijdag.
Ik ben echt zo bang om herexamens te hebben hé. Stress!!! Ik kan niet eens leren, als ik herexamens heb. Ik ben naar Bosnië (met Jeugd Met Een Opdracht, evangelisatie) van 14 juli tot 9 augustus (en de herexamens vallen op 7 en 8 augustus ofzo). En de twee weken voordat ik naar Bosnië ga, ben ik ook niet thuis. Dan moet ik babysitten op mijn buurjongetje en geef ik enkele dag leiding in Oranje.
Maar ik geloof in wonderen, ik geloof in God! Zijn plan zal voltooien, hoe dan ook!
Zo, nu ga ik nog wat verderlezen.
Doedels Princess Mgli
~X~

God thinks you're wonderfull

2008-06-18T13:21:00.009+02:00

...It may be difficult for you
to believe that
God knows your name...
But He does.
Written on His hand.
Spoken by His mouth.
Whispered by His lips. Your name.

"I have written your name on My hand."
Isaiah 49:16

You have captured
the heart of God.
He cannot bear to live
without you.
God's dream is
to make right with Him.
And the path to the cross t
ells us exactly how far
God will go to call us back.

"It is not our love for God,
is God's love for us in sending His Son
to be the way to take away our sin."
1 John 4:10

If you want to touch God's heart,
use the name He loves to hear:
call Him "Father".
He thinks you're wonderfull.

bron: "God thinks you're wonderfull" - Max Lucado

Het meisje uit India

2008-06-17T16:46:00.008+02:00

Wanneer ik aan jou denk,
Aan jou, een meisje van een jaar of zes,
Zie ik die donkerbruine ogen van jou.
Diepe ogen, maar gevuld met een grote leegte.
Er is geen glimlach op je gezicht te vinden.
Je was verlegen en heel erg stil.
Daar stond je, in de duisternis
Ver weg van de andere kinderen,
Met je vuile en kapotte kledij
En je haar in de war.
Angst was het enige wat ik kon bespeuren.
Maar toch was je nieuwsgierig
En bleef je naar ons kijken.
En toen ik je een ballon gaf,
Nam je die voorzichtig aan.
En voor het eerst sinds ik je observeerde,
Zag ik een glinstering in je ogen verschijnen,
Een teken van dankbaarheid zag ik op je gezichtje.

Ik ken de gevoelens niet die jij hebt
Of het ongeluk in je leven.
Ik kan niet eens met je praten,
Maar één ding kan ik wel voor je doen
En dat is bidden, lieve kleine meid.
En ik geloof dat God jou zal redden
En je zal weghalen uit de duisternis

Dit gedicht is geïnspireerd door een meisje uit India, maar niet het meisje van de foto (wel getrokken in India door één van mijn teamgenoten)

Psalm 27:7-8

2008-06-17T12:25:00.004+02:00

Luister HERE, hoe ik hardop naar U roep!

Wees zo goed mij te antwoorden en geef mij genade.

U Zelf laat mijn hart naar U vragen.

Ik wil U zoeken, HERE.

Psalm 27:7-8

De omgekeerde wereld

2008-06-16T18:53:00.010+02:00

Een verhaal door prinses Mgli.
Met in de hoofdrollen:
Siba aka 'edele ros'
Minoes aka 'duistere draak'
Kraai aka 'schreeuwende arend'

Niet zo lang geleden werd mijn edele ros, Siba aangevallen door de duistere draak, Minoes:
Zo zat mijn edele ros (nu ja, edel is een groot woord, want eigelijk is Siba zo bang als een haas) op een warme lentedag te zonnen, maar opeens kwam die duistere draak uit het niets te voorschijn. Mijn paardachtig hondje (dat eerder lijkt op een wit vosje) schrok zich bijna dood en rende zo hard het kon. De duistere draak erachteraan. Omdat ik, prinses Mgli, ook buiten aan het zonnen was, kon ik dit, eigelijk amusante, schouwspel waarnemen en lachte ik me bijna krom. De eer van mijn ros was gebroken en hij liep dagenlang ongelukkig, al jammerend rond.
Maar vandaag proefde mijn, niet zo moedig, rosje zijn wraak, en zijn wraak was zoet! Terug zaten mijn ros en ik te zonnen en de draak kwam ons van een afstandje begluren. Maar toen gebeurde het onverwachtse: een schreeuwende arend kwam op deze duistere draak aangevlogen en nu was het zijn beurt om zich rot te schrikken. De draak spurtte miauwend weg, het huisje van de heks, Viv, binnen.
En zo werd op deze prachtige dag de eer van mijn edele ros hersteld!

Machtige Heer, grote Verlosser

2008-06-16T17:30:00.004+02:00

Machtige Heer, grote Verlosser,

iedere dag kneden uw handen

mijn leven als klei.

Zo vormt U mij naar uw plan.

U roept mij zacht in uw nabijheid;

daar vind ik kracht,

Uw Geest omgeeft mij.

Leer mij, o Heer,

hoe ik steeds meer leef als U.

U riep mij om voor U te leven,

aan U alleen wil ik mij geven.

Trek mij, o Heer,

dichter naar U toe.

Refrein:

Neem mij, kneed mij,

vorm mij, vul mij:

ik leg mijn leven in uw sterke hand.

Roep mij, zend mij,

leid mij, wandel naast mij:

ik leg mijn leven in uw sterke hand.

U roept mij zacht...

U riep mij...

(Refrein 2x)

Vandaag zat dit liedje in mijn hoofd.

Ik moet zeggen, dit liedje is toch één van mijn lievelingsliedjes.

Vooral het refrein vind ik zeer machtig, maar ook de strofes vind ik zeer mooi.

Een liedje om te zingen met je hart.

1 Petrus 5:7

2008-06-16T17:19:00.005+02:00

De man aan de hemelpoorten

2008-06-15T21:02:00.005+02:00

Er was eens een rijke en welvarende man. Toen hij na een prachtig leven aan zijn einde kwam, werd hij naar de poorten van de hemel gebracht. Toen hij daar aankwam, zag hij dat er niemand was. Ook zag hij dat de poorten van de hemel niet wijdopen stonden, zoals hij verwacht had. Nee, de grote, gouden hemelpoorten waren gesloten. De man riep, maar hij kreeg geen antwoord. Na nog enkele pogingen, ging hij op de rand van een wolk zitten. Hij dacht eraan hoe het er achter de poorten uit zou zien en hoe het eraan toe gaat daar. De tijd verstreek, maar niemand kwam opdagen of de poorten opendoen. Na een lange tijd dacht hij terug aan zijn leven op aarde. Hij had een mooi leven gehad, hij had een vrouw en kinderen gehad, een mooie job, auto, huis. Hij was gelukkig geweest. Hij had alles wat z’n hartje begeerde. Of toch bijna alles… Toen besefte hij dat hij nooit echt God gevolgd had. Hij geloofde wel in God en hij wist dat Jezus voor zijn zonden aan het kruis was gestorven, hij ging naar de kerk… maar eigelijk had hij nooit echt Gods wil gedaan, eigelijk luisterde hij nooit naar God en nam alles vanzelfsprekend aan. Hoewel hij rijk was, deelde hij niet altijd waar het kon, hij was best gierig en hij besefte dat hij zijn vrouw veel te weinig verwende en te weinig toonde aan zijn vrouw en kinderen dat hij hen graag zag. Ook bad hij veel te weinig en hij zag in dat hij wel meer dan één keer in de week stille tijd mocht houden.
De man dacht na, en merkte dat hij niet zo gelukkig was, dan dat hij zich voorhield. Hij miste God in zijn leven. Wat had hij spijt dat hij zo weinig tijd doorbracht met God. En nu… nu was het te laat. Nu stond hij daar, voor de poorten van de hemel, en hij kan niet eens binnen. Meer en meer drong het hem binnen wat er gebeurde. Hij kreeg een wee gevoel in zijn buik en de man begon te huilen. Eerst heel stil, maar even later stroomden de tranen over zijn wangen en hij huilde met hevige snikken. Hij wou dat hij zijn leven opnieuw kon doen, hij zou zoveel anders doen. Hij zou die arme man in zijn straat wat geld en kleren geven, hij zou zijn vrouw en kinderen elke dag met liefde en tederheid behandelen… hij zou bijna perfect zijn. Het speet hem zo, hij riep het uit: “HET SPIJT ME, GOD!!!”
Hij kon het niet meer aan en wou van de wolk springen, om in het duister te belanden. Maar, net op dat moment, voelde hij een hand op zijn schouder. Het was een warme, stevige hand, die hem tegenhield. De man draaide zich om en zag een man in een prachtig, wit gewaad staan. Hij straalde zo dat de man het warm kreeg vanbinnen. Het was Jezus!
“Kom,” zei Hij, maar de man richtte zijn blik op de grond. “Kom,” herhaalde Jezus, maar de man zei: “Hoe kan ik nu met U meekomen na alles wat ik misdaan heb op aarde? Ik heb U in de steek gelaten.” En de man draaide zich terug om. Opnieuw nam Jezus de man bij de schouders en zei: “Je zonden zijn vergeven. Ik heb met mijn bloed je schoongewassen! Mijn liefde voor jou is onvoorwaardelijk!”
De poorten van de hemel gingen geluidloos open en Jezus leidde de man naar binnen.
.

๑...ρяιиcєss мαgαlι...๑

Nieuwe blog

Het einde in zicht

Foto's zeggen soms meer dan woorden

Euthanasie

Back to school

Mijn hart zegt...

Long time ago...

Mooie citaat gevonden in mijn cursus

De liefde is nog steeds niet over!

Magali gaat autorijden!!!

Liefde is

Licht

Foto's

Toverbal

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...

In een tijd toen het minder ging

Valentin à Paris

Leve onze God!

Hardboiled

examens gedaan!

Pure gelukzaligheid

Wat ging er door je hoofd?

We zien wel, is het niet?

Psalm 8

What's going on?

Wat een prachtig leven

Merry christmas!!!

*Jealousy*

Katrien

My best friend,,

Help...

Het ontstaan van Fredje

Night of the proms!

♥ Aangenaam: Thomas, mijn boellie ♥

Ben zo blij!

Hoi lieverdjes van me,,

Magali in love

De slaap

Koe!!!

Gebroken glimlach

Haar vrijheid tegemoet

Hoi lieve mensjes

Superman

Mijn leven op de hogeschool

Mijn eerste nachtje

Het achterhuis - Anne Frank

The last days...

New outfit

Lieve Turan

Hoe je aan onze hond ziet wanneer we lasagne hebben gegeten:

Pink/Orange-party

Radicaal anders zijn

"Ik wil U prijzen"

Ziek :(

"After Eden"

Lieve moeder aarde

Neuspiercing

11/09

Op dit moment van nu

In het duister

Gebed van een kind

Spin!

Vlinder

Op die momenten...

Wat moet je doen als je je verveeld?

Wat heb ik allemaal gedaan de voorbije dagen

inspiratieloos

Op zoek...

Sprookje Bosnië

Dromen.

I will praise you in this storm - Casting Crowns

Katrien 16/07

18 jaar!?

Dagindeling Bosnië

She is back!

Goodbye!

Walibi

Het is goed.

Happy B-day

Jealousy